4.BÖLÜM

Sırrın İlk Parçası

Ertesi gün okula girdiğimde içimde garip bir huzursuzluk vardı.

Sanki bir şey olacakmış gibi.

Ama ne olduğunu bilmiyordum.

Sınıfa girdiğimde Doruk çoktan gelmişti.

Beni görünce:

— Günaydın, proje ortağım.

— Bana böyle seslenme.

— Neden?

— Sinir oluyorum.

— Tamam, Ece.

— Daha iyi.

Sırama geçtim.

Çantamı bırakırken masamın üzerinde katlanmış küçük bir kâğıt gördüm.

Kaşlarımı çattım.

— Bu ne?

Kâğıdı açtım.

Üzerinde sadece bir cümle vardı:

“Doruk'a güvenme.”

Bir an donup kaldım.

— Ne oldu?

Doruk yanıma gelmişti.

Kâğıdı hemen kapattım.

— Hiç.

— Emin misin?

— Evet.

— Yalan söylüyorsun.

— Sana ne?

Doruk gözlerini kıstı.

— Bir şey saklıyorsun.

— Saklamıyorum.

Kâğıdı çantama koydum.

Doruk bunu gördü ama bir şey söylemedi.

Ders boyunca aklım o kâğıttaydı.

Kim yazmıştı?

Neden Doruk?

Ve en önemlisi...

Benden ne istiyordu?

---

Teneffüste İrem'le koridora çıktım.

Kâğıdı ona gösterdim.

İrem'in yüzü bir anda ciddileşti.

— Bunu kim bırakmış olabilir?

— Bilmiyorum.

— Doruk'a söyle.

— Hayır.

— Neden?

— Çünkü herkes onun hakkında bir şey söylüyor. Önce Ege, şimdi bu.

İrem birkaç saniye düşündü.

— Belki de gerçekten bir şey vardır.

— Bilmiyorum.

Tam o sırada koridorun diğer ucunda Ege'yi gördüm.

Bize bakıyordu.

Sonra gözlerini kaçırıp sınıfa girdi.

İrem de fark etmişti.

— Ece...

— Gördüm.

İkimiz sınıfa doğru yürüdük.

Kapının önüne geldiğimizde içeriden konuşma sesleri duyduk.

Doruk'un sesi.

Ve Ege'nin.

Kapıyı açmadan önce durdum.

— Dinleyelim.

İrem başını salladı.

Kapının yanında sessizce bekledik.

Ege:

— Sana son kez söylüyorum. Bu projeden uzak dur.

Doruk:

— Neden?

— Çünkü senin için iyi olmayacak.

— Bu tehdit mi?

— Nasıl anlarsan anla.

Bir sessizlik oldu.

Sonra Doruk:

— Ece'yi de bunun içine çekmeyeceksin.

Kalbim bir an hızlandı.

İrem bana baktı.

Ben de ona.

Ege'nin sesi yükseldi.

— Sen hâlâ anlamıyorsun.

— Ne anlamıyorum?

— Her şeyi öğrenirse işler değişir.

Doruk:

— O zaman bana gerçeği anlat.

Ege cevap vermedi.

Bizim orada olduğumuzu fark etmeden kapıya doğru yürüdü.

Kapıyı açtığında beni görünce bir anda durdu.

Ben de ona baktım.

— Ne konuşuyordunuz?

Ege hiçbir şey söylemeden yanımızdan geçti.

İrem arkasından baktı.

— Bu çocuk kesin bir şey biliyor.

Doruk içeriden çıktı.

Göz göze geldik.

— Sen ne zamandır buradasın?

— Yeterince uzun.

Doruk iç çekti.

— Ece...

— Bana gerçeği anlat.

— Anlatacağım.

— Ne zaman?

— Her şeyi öğrendiğimde.

— Bu cevap değil.

— Biliyorum.

Sinirlenip arkamı döndüm.

— O zaman öğren ve bana söyle.

Birkaç adım attım.

Doruk arkamdan seslendi.

— Ece!

Dönmedim.

— Sana bir şey olacaksa...

Sesi bu kez çok daha ciddiydi.

— Seni bu işin içinde bırakmam.

Yavaşça ona döndüm.

— Ben çocuk değilim, Doruk.

— Biliyorum.

— O zaman bana güven.

Doruk birkaç saniye sustu.

Sonra başını salladı.

— Tamam.

Ama yüzündeki ifade bana başka bir şey söylüyordu.

Sanki bildiği bir şey vardı.

Ve bunu benden saklıyordu.

O gün okul çıkışında çantamı alırken cebimdeki kâğıdı tekrar çıkardım.

Arkasını çevirdim.

İlk kez fark ettiğim küçücük bir yazı vardı:

“Geçmişi sor.”

Kaşlarımı çattım.

— Doruk'un geçmişi...

Tam o sırada arkamdan biri konuştu.

— Onun geçmişini öğrenmek istiyorsan...

Donup kaldım.

Sesin sahibine döndüm.

— Önce neden buraya geldiğini öğren.

Karşımda hiç tanımadığım bir kız duruyordu.

Ve yüzündeki ifade...

Hiç hoşuma gitmemişti.