2. BÖLÜM

Mecburi Ortaklık

Ders zili çaldığında herkes sınıftan çıkmaya başladı.

Ben ise yerimden kalkmadım.

Çünkü önümde duran proje kâğıdına bakıyordum.

Daha doğrusu bakıyormuş gibi yapıyordum.

Asıl düşündüğüm şey, Doruk'la nasıl aynı projeyi yapacağımızdı.

— Hâlâ burada mısın?

Başımı kaldırdım.

Doruk çantasını omzuna takmış, bana bakıyordu.

— Maalesef.

— Ben de seni bekliyordum.

— Beni bekleme.

— Mecburum. Proje ortağımsın.

— Daha ilk günden pişmanım.

Doruk sıranın üzerine oturdu.

— Proje için bugün çalışmamız lazım.

— Bugün mü?

— Evet.

— Benim işim var.

— Ne işin?

— Sana ne?

— Merak ettim.

— Merakını gider.

Çantasını tekrar yere bıraktı.

— O zaman okul çıkışı kütüphanede buluşalım.

— Hayır.

— Saat dört?

— Hayır.

— Dört buçuk?

— Doruk!

— Beş?

— İnatçı mısın sen?

— Evet.

Derin bir nefes aldım.

— Tamam. Beş.

Gülümsedi.

— Anlaştık.

— Sakın geç kalma.

— Sen geç kalırsan?

— Ben asla geç kalmam.

— Göreceğiz.

---

Saat beş olduğunda kütüphaneye girdim.

Doruk çoktan gelmişti.

Masada oturmuş, telefonuyla oynuyordu.

Beni görünce telefonunu bıraktı.

— Vay be.

— Ne?

— Gerçekten geldin.

— Gelmeyeceğimi mi düşündün?

— Açıkçası evet.

Çantamı masaya bıraktım.

— Ben verdiğim sözü tutarım.

— Bunu not alayım.

— Dalga geçme.

Karşısına oturdum.

Proje dosyasını açtım.

— Konumuz neydi?

Doruk bana baktı.

— Sen bilmiyor musun?

— Biliyorum.

— Neymiş?

Sustum.

Doruk kaşını kaldırdı.

— Ece?

— Tamam, bilmiyorum.

Gülmeye başladı.

— İnanılmazsın.

— Kes sesini.

— Daha beş dakika oldu.

— Ve sen şimdiden sinirimi bozdun.

— Rekor kırıyorum.

Kendimi tutamayıp hafifçe güldüm.

Doruk bir an sustu.

Sonra:

— Gülünce daha az sinir bozucusun.

Gülümsemem hemen kayboldu.

— Ne?

— Bir şey demedim.

— Dedim ya, ne dedin?

— Yanlış duydun.

— Hayır, duydum.

— O zaman unut.

Bir süre birbirimize baktık.

Sonra dosyaya döndüm.

— Hadi çalışalım.

---

Yaklaşık kırk dakika sonra projenin yarısını bitirmiştik.

Beklediğimden iyi gidiyordu.

Hatta...

Doruk düşündüğüm kadar kötü bir ortak değildi.

Ama bunu ona söylemeye hiç niyetim yoktu.

— Burayı böyle yaparsak daha iyi olur.

Doruk kâğıda işaret etti.

— Hayır. Böyle olursa sunum çok uzun sürer.

— Ama eksik kalır.

— Kısaltırız.

— Olmaz.

— Olur.

— Olmaz.

— Ece.

— Doruk.

— Bazen gerçekten çok inatçısın.

— Sen de çok sinir bozucusun.

— Teşekkür ederim.

— Bu iltifat değildi.

— Ben öyle kabul ettim.

Kalemi masaya bıraktım.

— Seninle çalışmak neden bu kadar zor?

Doruk birkaç saniye sustu.

Sonra beklemediğim bir şekilde:

— Çünkü ikimiz de haklı olduğumuzu düşünüyoruz.

Cevap veremedim.

Çünkü...

Haklıydı.

Tam o sırada kütüphanenin görevlisi yanımıza geldi.

— Çocuklar, kapanışa on dakika kaldı.

Başımı kaldırdım.

— Ne?

Saatin bu kadar ilerlediğini fark etmemiştim.

Doruk dosyaları toplamaya başladı.

— Yarın devam ederiz.

— Yarın mı?

— Evet.

— Benim yarın işim var.

— O zaman öbür gün.

— Öbür gün de—

— Ece.

— Ne?

— Projeyi bitirmemiz gerekiyor.

İstemeden başımı salladım.

— Tamam.

Kütüphaneden çıktığımızda hava kararmıştı.

Kapının önünde durduk.

Doruk ellerini cebine soktu.

— Eve yalnız mı gideceksin?

— Evet.

— Ben de aynı tarafa gidiyorum.

— Git o zaman.

— Beraber gidelim.

— Gerek yok.

— Korkuyor musun?

Kaşlarımı çattım.

— Senden mi?

— Gece karanlığından.

— Hayır.

— O zaman?

— Sadece seninle yürümek istemiyorum.

Doruk güldü.

— Tamam, tamam.

Birkaç adım ilerledi.

Sonra arkasını dönüp:

— Yarın görüşürüz, Ece.

— Görüşmeyelim.

— Görüşeceğiz.

Elini kaldırıp yürümeye devam etti.

Ben ise arkasından birkaç saniye baktım.

Sonra kendi kendime söylendim:

— Sinir bozucu çocuk.

Ama nedense...

Bu kez yüzümde küçük bir gülümseme vardı.

Ve bundan hiç hoşlanmadım.