Bölüm 32.

Velmora Krallığı, ufka yayılan altın bir nefes gibiydi. Sınırlarına yaklaştıkça hava hafifler, rüzgarın sesi sert değil berrak duyulurdu.

Şehir uzaktan bakıldığında parıldardı; kuleleri beyaz taşlardan yapılmış, tepeleri mavi ve altın işlemeli kubbelerle taçlandırılmıştı.

Güneş Velmora’nın üzerinden çekilmek istemez gibiydi. Işık burada misafir değil, ev sahibiydi.

Şehrin merkezinde yükselen saray, mermerden bir dalga gibi kıvrılarak göğe uzanırdı. Sütunları ince ve zarifti; üzerlerinde tarih boyunca kazanılmış zaferler değil, korunmuş hayatlar işlenmişti.

Velmora gücünü fetihlerle değil, istikrarla gösterirdi. Bahçeleri daima canlıydı. Çiçekler mevsiminden bağımsız açar, çeşmelerin suyu kristal kadar duru akardı. Her şey düzenli, her şey aydınlıktı.

Ama bu aydınlık tesadüf değildi.
Yıllar önce Velmora’nın kurucusu, krallığını korumak için kadim bir yemin etmişti. Bu yemin, ülkeyi ışıkla mühürlemişti.

Işık sadece güneşten gelmiyordu; krallığın büyüsü halkın umuduyla besleniyordu. İnsanlar inandıkça Velmora güçleniyor, adalet yerini buldukça sınırları sağlamlaşıyordu.

Burada korku değil, güven enerji kaynağıydı.
Bu yüzden Velmora’da eğitim kutsaldı. Çocuklar küçük yaştan itibaren bilgiyi, ölçüyü ve dengeyi öğrenirdi. Askerler sadece savaşmayı değil, korumayı bilirdi.

Mahkemelerde sesler yükselmez, kanıt konuşurdu. Merhamet zayıflık değil, erdem sayılırdı.

Fakat ışığın da bir bedeli vardı.
Velmora karanlığa tahammül etmezdi. Hatalar örtülmez, günahlar saklanmazdı. Işık her şeyi açığa çıkarırdı. Bu yüzden burada sır saklamak zordu.

Ve bazen, fazlasıyla aydınlık bir yerde yaşamak insanı çıplak hissettirirdi. Herkes doğruyu yapmaya zorlanırdı. Yanlış yapan biri sadece yasayı değil, ışığın kendisini karşısına alırdı.

Velmora aydın olduğu için güçlü değildi. Güçlü olduğu için aydınlanmıştı. Ve bu gücün kaynağı ışığın ta kendisiydi.

Geceleri sarayın balkonundan bakıldığında şehir yıldızlarla yarışırdı. Sokak lambaları, pencerelerden süzülen sıcak ışıklar, müzik sesleri… Dışarıdan bakana huzur verirdi.

Ama sarayın en yüksek kulesinde her zaman nöbet tutan biri olurdu. Çünkü ışık ne kadar güçlü olursa olsun, gölge her zaman bir yerde beklerdi.