6.BÖLÜM: KOPUŞ

Her şey bir anda bozulmadı. Zaten hiçbir şey bir anda bozulmazdı; insanlar bunu sonradan, kendilerini rahatlatmak için söylerdi. Gerçekten olan, küçük değişimlerin üst üste birikmesiydi. Aynı kelimeler biraz daha yavaş söylenir, dokunuşlar yarım saniye erken çekilir, sorular cevap bekler ama gelmezdi.

Evin içindeki hava değişmişti. Elyonael bunu fark etmişti ama adını koyamadı. Çünkü ad koymak, çözüm gerektirirdi. O ise nihayet sahip olduğuna inandığı şeyi bozacak hiçbir hareket yapmak istemiyordu.

Rosie daha sessizdi son günlerde. Yorgunluğunu gizlemiyordu artık. Eve geldiğinde ayakkabılarını çıkarıyor, çantasını bırakıyor ve birkaç saniye öylece duruyordu; sanki görünmeyen bir yük omuzlarından inmediği sürece hareket edemeyecekmiş gibi.

"İyi misin?" diye sordu bir akşam Elyonael.

Rosie başını salladı. "İyiyim." Ama iyi olmakla dayanmak aynı şey değildi.

Yemek yerken konuşmalar dağılıyordu. Aynı masadaydılar ama düşünceler farklı yerlere gidiyordu. Elyonael her bakışında Rosie'yi orada bulmak istiyor, bulduğunda rahatlıyor, sonra o rahatlıktan korkuyor. Çünkü artık biliyordu: birini kaybetme ihtimali, onu bulduğun an başlardı.

Rosie bunu hissediyordu. Birinin ihtiyacı olmak güzel bir şeydi. Ama tek ihtiyacı olmak ağırdı.

Bir gece, bulaşık makinesinin sesi aralarında duvar örerken, Rosie konuştu. "Bazen," dedi yavaşça, "çok korkuyorum."

Elyonael hemen ona döndü. "Neden?"

Rosie cevap vermek için acele etmedi. Doğru kelimeyi bulmak istiyordu; kırmayacak ama saklamayacak olanı.

"Çünkü sen bana bakarken," dedi. "sanki dünyada başka hiçbir yer yokmuş gibi bakıyorsun." Bu bir suçlama değildi. Bu bir tespitti.

Elyonael'in içi daraldı. "Bu kötü mü?" diye sordu.

Rosie'nin gözleri yumuşadı. "Güzel." dedi. "Ama yorucu."

Sessizlik. Bazı cümleler odaya bırakıldığında, geri alınamazdı.

"Ben seni seviyorum." dedi Rosie. Bunu netleştirmek ister gibi. "Hala."

Elyonael başını eğdi. "Ben de."

"Biliyorum." Sorunda buydu zaten. Bilmek.

Rosie ayağa kalktı. Birkaç adım attı. Pencereye gitti, geri döndü. İnsan karar verirken mekanı dolaşırdı; sanki fikirler hareketle yer buluyordu.

"Biraz nefes almam lazım." dedi sonunda. "Biraz kendim olmam. Sen olmadan değil... ama sadece sen olarak da değil."

Elyonael bu cümleyi anlamak istedi. Çünkü anladığında geriye kalacak şeyi biliyordu.

"Gidecek misin?" diye sordu.

Rosie'nin yüzünde o tanıdık acı belirdi. "Bir süreliğine."

Süreler tehlikeliydi. Başlangıçları vardı, bitişleri belirsizdi.

Elyonael bir gece eve gitmedi. Rosie onsuz olmak istemişti ve buna saygı duydu. Önceden kaldığı ve zaten onu tanıdıkları otele gitti. Şuanlık tek gecelik fiyatını ödeyip o gece kaldı. Hala Fransa'dan geldiği çanta kadardı eşyaları. O yüzden rahatlıkla hareket edebiliyordu.

Ertesi gün işe gitti. Ama Rosie gelmemişti. Bu, dünyanın sonu gibi görünmedi ilk başta. İnsanlar hasta olurdu, alarmı duymayabilirdi, bazen sadece geç kalırlardı. Hayatın akması için büyük felaketlere gerek yoktu; küçük gecikmeler yeterdi. Elyonael bunu birkaç kez kendine söyledi.

Önlüğünü bağladı. Kahve makinesini çalıştırdı. Kapı her açıldığında başını kaldırdı. İçeri giren her kızıl saçta, her hızlı adımda kalbi yerinden kıpırdadı. Değildi...

Müdür saate baktı ama bir şey söylemedi. İşler yoğunlaşınca eksikler konuşulmazdı, telafi edilirdi. Elyonael telafi etti.

Masalara baktı. Sipariş aldı. Tepsi taşıdı. Yanlışları düzeltti. İnsanlar ona teşekkür etti. Gün normal görünüyordu. Dünya, Rosie olmadan da dönmeyi beceriyordu. Bu... Şaşırtıcı derece de inciticiydi. Öğlene doğru mesaj attı.

'İyi misin?'

Cevap gelmedi.

Telefonu cebine koydu. Bir süre sonra tekrar baktı. Sonra bir daha. İnsan beklerken zamanın karakteri değişirdi; dakikalar, insanın içine otururdu.

Belki uyuyordur, dedi.
Belki şarjı bitmiştir.
Belki.

Belkiler umut tüketirdi ama gerçeği geciktirirdi.

Vardiya bitene kadar ayakta kaldı. Rosie'nin olmadığı her yerde onu aradı: boş sandalyede, mutfak kapısının eşiğinde, bardakların arasındaki o küçük boşlukta. İnsan birine alışınca, yokluğu da bir şekil alırdı.

Akşam müdür yanına geldi. "Haber aldın mı?" diye sordu.

Elyonael başını salladı. "Hayır."

Müdür kısa bir duraklamadan sonra omzuna dokundu. Bu teselli değildi. Bu, konuşulmayacak şeylerin kabulüydü.

"Yarın sorarız." dedi. Yarın... insanların en kolay verdiği söz.

Elyonael eve doğru yürürken havanın ne kadar soğuduğunu fark etmedi. Adımlarını hızlandırdı; sanki erken varırsa ihtimal değişecekti.

Anahtarı çevirdi. İçerisi sessizdi. Rosie bazen müziği açık bırakırdı. Bazen mutfakta bir şey olurdu. Bazen banyo ışığı yanardı. Ev, yaşandığını kanıtlamak için küçük hatalar yapardı. Bu kez kusursuzdu. Mükemmel düzen, bazen felaket demekti.

"Rosie?" diye seslendi, çantasını girişte duvara yaslarken. Ses, odadan odaya gitti ve geri döndü. Yalnız.

İlk fark ettiği şey askı oldu. Mont yoktu. Sonra banyoya baktı. Diş fırçası yoktu. Dolaba gitti. Bazı raflar boştu ama öyle dikkatli boşaltılmıştı ki, eksiklik bağırmıyordu. Sadece yer açılmıştı.

Elyonael yatağa oturdu. Bedeninin ağırlığını ilk kez hissetti. Sanki bütün dünya, onun fark etmesini beklemişti.

Gitmişti...

Masada bir kağıt duruyordu. Bu detayı beyni en son kabul etti. Çünkü yazı, niyet demekti. Niyet, dönüşü zorlaştırırdı. Kağıdı eline aldı. Rosie'nin harfleri hızlıydı, ama kararlı.

'Seni seviyorum.
Ama senin tek dünyan olmak beni senden uzaklaştırıyor.
Kendimi bulmam gerek.
Lütfen bunu gitmek gibi değil, nefes almak gibi düşün.
Bekle beni.'

Bekle... bu kelime, hem umut, hem işkenceydi. Elyonael uzun süre masada oturdu. Saat geçti, gece ilerledi, şehir kendi gürültüsünü kurdu. Ama ev, Rosie'nin yokluğunu büyütmeye devam etti. Her eşya, hatırlatma oldu. Bardaklar, battaniye, mutfakta ki küçük yanık izi... Kalmak artık anıların içinde yürümek demekti. Ve Elyonael yürümeyi hep ileri doğru bilmişti.

Sabaha karşı ayağa kalktı. Çantasını hazırlamak için fazla düşünmedi. İnsan bazen eski reflekslerine şaşırtıcı bir hızla dönerdi. Katlanacak şeyleri katladı. Kalanları bıraktı. Notu cebine koydu. Evden çıkarken arkasına bakmadı. Çünkü bakarsa kalabilirdi. Ve kalmak... beklemek demekti.

Gar kalabalıktı. İnsanlar telaşlıydı, canlıydı, başkaları için geç kalıyordu. Kimse onun içindeli yıkımı bilmiyordu. Bu rahatlatıcıydı.

Bilet aldı. Nereye olduğunu okumadı. Ad vermek bağ kurardı. Anons başladı. Tren hazırdı. Elyonael çantasını omzuna yerleştirdi. Rosie haklıydı belki. Nefes almak gerekiyordu. Ama o, bunu hep yürüyerek yapıyordu. Ve bir kez daha, gitmeyi bildiği tek cevap sandı.