37. Bölüm – Beklenmedik Buluşma

Sabah...
Nehir erkenden cezaevine geldi.
Elinde her zamanki evrak çantası vardı.
Yanında ise büyük, tekerlekli siyah bir valiz bulunuyordu.
Kapıdaki görevli şaşkınlıkla sordu.
"Avukat Hanım, bu valiz de ne?"
Nehir sakinliğini bozmadan cevap verdi.
"Dava dosyaları."
"İlk duruşmadan sonra biriken belgeler çok fazla."
Görevli kısa bir tereddüt yaşadı.
Tam o sırada başka bir gardiyan seslendi.
"Müdür Bey sizi bekliyor."
İlk gardiyan başını salladı.
"Geçebilirsiniz."
Koridorun sonunda...
Nehir derin bir nefes aldı.
Kalbi hızla çarpıyordu.
Tam o sırada Ela'nın telefondan gönderdiği mesaj ekrana düştü.
"Sakin ol. Her şey yolunda gidecek."
Nehir telefonu cebine koydu.
Köşeyi döndüğünde koridor bomboştu.
Valizi yavaşça yere bıraktı.
Fermuarını açtı.
İçeriden Emir doğruldu.
Nefes almakta zorlanıyordu.
"İyi misin?"
Emir hafifçe gülümsedi.
"Bir daha böyle bir yolculuk yapmak istemiyorum."
Nehir de istemsizce güldü.
"Çabuk ol."
"Fazla vaktimiz yok."
Emir ayağa kalktı, üzerini düzeltti.
Elindeki küçük sırt çantasını omzuna taktı.
"Nereye?"
Nehir, tek kişilik hücrelerin bulunduğu koridoru işaret etti.
"Son koridor."
"Sağ taraftaki son kapı."
Emir başını salladı.
"Teşekkür ederim."
Nehir hızla girişe döndü.
Tam o sırada iki gardiyan yaklaşıyordu.
"Avukat Hanım?"
"Evet?"
"Müdür Bey sizi odasında bekliyor."
Nehir gülümseyerek konuşmaya başladı.
"Duruşmayla ilgili birkaç belgeyi de konuşmak istiyordum."
Gardiyanlar onunla konuşurken...
Emir sessiz adımlarla koridorda ilerledi.
Kalbi göğsünden çıkacak gibiydi.
Sonunda Kaan'ın hücresinin önüne ulaştı.
Demir kapının küçük penceresinden içeri baktı.
Kaan yatağında oturuyordu.
Emir'in sesi fısıltı kadar alçaktı.
"Abi..."
Kaan başını kaldırdı.
İkisi göz göze geldi.
Şaşkınlıkla ayağa kalktı.
"Emir?"
Emir gülümsedi.
"Ben geldim."
Kaan demir kapıya yaklaştı.
"Nasıl..."
"Neden..."
Emir hafifçe başını salladı.
"Uzun bir hikâye."
"O yüzden geldim."
İki kardeş demir kapının iki yanında sessizce birbirine baktı.
Yıllardır söyleyemedikleri yüzlerce cümle vardı.
Tam o sırada koridordan gardiyanların ayak sesleri duyuldu.
Emir hızla geri çekildi.
Kaan alçak sesle konuştu.
"Git."
"Seni burada görmemeliler."
Emir son kez ağabeyine baktı.
"Yine geleceğim."
Ve koridorun gölgeleri arasında gözden kayboldu.
Nehir ise hâlâ gardiyanlarla konuşuyor, zaman kazanmaya çalışıyordu.
Hiçbiri, iki kardeşin birkaç dakika önce yeniden aynı koridorda buluştuğunu bilmiyordu.