25. bölüm · MASUMİYETİN BEDELİ
25. Bölüm – Şüphe
"Güven büyürken, şüphe sessizce gölgesini düşürür."
Cezaevi...
Görüş odasının kapısı açıldı.
Kaan içeri girdi.
Her zamanki gibi sakin görünüyordu.
Nehir'i görünce hafifçe gülümsedi.
"Bugün de geldin demek..."
"...sevgili avukat."
Nehir de gülümsedi.
"Gelmemi istemiyor musun?"
Kaan omuz silkti.
"Artık alıştım."
İkisi de ahizeleri eline aldı.
Nehir çantasından birkaç eski belge çıkardı.
"Bugün çocuk esirgeme yurdunun kayıtlarını inceledim."
Kaan'ın bakışları bir anda değişti.
"Öyle mi?"
"Evet."
"Öğretmen raporlarını da okudum."
Sessizlik...
Nehir devam etti.
"Emir'in sana yazdığı mektubu da buldum."
Kaan'ın parmakları yavaşça sıkıldı.
Yüzündeki sakin ifade kaybolmuştu.
"Sevgili avukat..."
"Sana bunları kim söyledi?"
"Kimse."
"Dosyalarda vardı."
Kaan başını hafifçe iki yana salladı.
"Hayır."
"Bu kadarını dosyalarda bulamazsın."
Nehir şaşkınlıkla ona baktı.
"Ne demek istiyorsun?"
Kaan gözlerini ondan ayırmadı.
"Sen..."
"...kardeşim hakkında neden bu kadar konuşuyorsun?"
Nehir cevap vermedi.
Kaan'ın sesi ilk kez sertleşti.
"Onu tanımıyorsun."
"Nereden biliyorsun bu kadar şeyi?"
"Yoksa..."
"...benden bir şey mi saklıyorsun?"
Nehir derin bir nefes aldı.
"Sadece gerçeği bulmaya çalışıyorum."
"Gerçek mi?"
Kaan acı bir tebessüm etti.
"Bu davada gerçeği arayan çok oldu."
"Hiçbiri sonunu getiremedi."
Nehir sakinliğini korudu.
"Ben onlar gibi değilim."
Kaan başını eğdi.
"Bunu söyleyen ilk kişi de sen değilsin."
Odadaki sessizlik ağırlaştı.
Nehir yavaşça konuştu.
"Kaan..."
"Ben sana yalan söylemiyorum."
Kaan birkaç saniye boyunca hiçbir şey söylemedi.
Sonra derin bir nefes verdi.
"Özür dilerim..."
"...sevgili avukat."
"Uzun zamandır kimse kardeşimden bahsetmedi."
"Bir anda duyunca..."
"...kendimi durduramadım."
Nehir'in yüzü yumuşadı.
"Anlıyorum."
Kaan hafifçe başını salladı.
"Hayır..."
"Anlamıyorsun."
"Çünkü bir gün birini kaybedince..."
"...onu tekrar kaybetmekten ömür boyu korkuyorsun."
Tam o sırada görüş süresini bitiren zil çaldı.
Kaan ayağa kalktı.
Kapıya yöneldi.
Durdu.
Arkasını dönmeden son kez konuştu.
"Sevgili avukat..."
"Emir'i gerçekten bulmaya çalışıyorsan..."
"...dikkatli ol."
"Çünkü bazı insanlar..."
"...geçmişin açığa çıkmasını hiç istemez."
Kaan koridorda gözden kaybolurken, Nehir'in aklında artık tek bir soru vardı.
Birileri neden Emir Soylu'nun izlerini yıllardır saklıyordu?
