GİRİŞ

Leman vardı, yirmi üç yaşına gelebilen... Bir de Gözde vardı; hani şu "flörtöz Gözde" dedikleri.

Kim mi derdi?

— Bugün kendinizi nasıl hissediyorsunuz Leman?

— Kötü.

Birbirine kenetlediği ellerini yumruk haline getirmiş, bacaklarının arasına sıkıştırmıştı.

Leman'ın ruhu sıkışıyordu. Zaman anlamını yitiriyor, Leman'ın bedeni Gözde’ye bürünüyordu. Bir anda hem annesiyle ilgilenen o fedakar kız hem de "kötü kadın" olarak adlandırdığı Gözde oluveriyordu.

Bir bakmışsınız; kendini zengin sanan varoş sapıklardan biri sokakta onu takip ederken, Gözde Leman’a el sallayıp bilincin arkasına saklanıyor ve olan yine Leman’a oluyordu. Sonra bir anda etrafını polisler sarıyordu...

— İnanır mısınız, bana bunu gerçekten yaptı. O adamı sürekli peşimde görünce çok korktum ve polisi aradım.

— Bunu yapanın Gözde olduğunu anlayınca ne hissettiniz?

— Endişelendim. Hatta ona sordum, "Neden yaptın?" diye.

— Ne cevap verdi?

Leman hafifçe gülümsedi:

— Yalnız kalmayıp biraz sosyalleşebilmem içinmiş.

Doktor içinden, "Seni bir tehdit ve rakip olarak gördüğünü açıkça söyleyecek hali yok ya," diye geçirdi. Eğer süreç bu şekilde devam ederse, Gözde’nin baskınlığı Leman’ı tamamen yok edecekti.

Leman bir an duraksadı. Derin bir nefes alarak gözlerini kapattı ve sözcükleri tek solukta dile döktü:

— Bedenimde sadece kendisi var olmak istiyor sanki.

— Gerçekten böyle mi düşündünüz?

— Evet... Ama sonradan bunun yanlış bir düşünce olduğunu fark ettim.

— Gözde’nin aslında sizin iyiliğinizi düşündüğü kanaatindesiniz o zaman?

Tam o anda Leman'ın duruşu değişti. Elini rahat bir tavırla sallayarak koltuğa kuruldu:

— Onun dünyadan haberi yok!

Doktor klinik sakinliğini koruyarak araya girdi:

— Leman, lütfen bana geri dön.

Bu konuşan Gözde’den başkası olamazdı. Öz güvenli duruşu, çekici ses tonu ve masum yüz mimikleriyle kontrolü ele geçirmişti.

Doktor sesini biraz daha kararlı çıkardı:

— Leman... Leman, buradasın.

Sanki kendi bedeniyle çetin bir savaş veriyormuş gibi görünen Leman, sonunda bilincini geri kazandı. Destek almak istercesine kollarıyla kendi bedenine sarıldı. Gözde, ona kıyasla çok daha güçlü ve baskındı.

— Benimle kalın Leman.

—En son, yanlış düşündüğünüzü fark ettiğinizi söylemiştiniz... Neden?

Leman, doktorun gözleri önünde üzgün ve kırılgan bir şekilde kendini Gözde’nin gölgesinde ezdirdikçe, doktor içsel bir çaresizlik hissetti. Leman bacaklarını indirdi, doktora hafifçe sırtını dönerek konuşmasını sürdürdü:

— Evet, çünkü o aslında hep annesiyle ilgilenen mutsuz bir kız. Bana bir keresinde çok acı çektiğini söylemişti.

Neden doktorunun yüzüne bakmıyordu ki? Oysaki terapide epey ilerleme kaydetmişlerdi. Bu ani soğukluk ve çekingen tavırlar, klinik açıdan ciddi birer gerileme belirtisiydi. Leman resmen kendi zihninde siliniyordu.

— Bana, her şeyi birbirimize anlatma ve sürekli irtibat halinde kalma sözü verdi.

— Umarım bu sözünü tutar, Leman.

Doktorun zihninde, bu direnci kırmaya yönelik tıbbi stratejiler ve fikirler dönmeye başlamıştı. Ancak tüm bunları bir sonraki seansa ertelemeyi seçti. Seansı Leman olarak başlatıp yine Leman olarak noktalamış olmanın verdiği buruk bir memnuniyetle hastasını uğurladı.