Bölüm 22: Sonunda

Aynı şeyi tekrarladım. Yine farklı bir yere gelmiştim. Hemen geri döndüm. Ben orayı istiyordum. Şey için... Oranın... Çikolataları çok lezzetliydi. O çikolataların tadına tekrar bakmam gerek! Ben hayatımda öyle lezzetli çikolata yememiştim.

Odama geri döndüm. 2 kere üst üste ışınlanınca başım dönmüştü. Biraz dinlenmek için yatağıma uzandım. Zaten babamlar için normal olan, benim şuan uyumamdı. Saat 10 olmuştu. Normalde 10. rüyamı falan görüyor olurdum ama şimdi uyku söz konusu bile değildi. Başımın dönmesi geçene kadar yatakta kaldım. Sonra ayağa kalktım, kolyemi sıkıca tuttum ve gözlerimi kapattım.

İnanamıyorum. Oradaydım. Gerçekten bu kadar az mı evren vardı? 5 kere falan tekrarlayınca yine aynı yere gelmiştim. Belki de bu sadece bir tesadüftü ama eğer tesadüfse çok güzel bir tesadüftü. Çok sevdiğim kişileri yeniden görmemi sağlayacak türden... Neyse ne be. Işınlandığım yerin hemen yanında bir bank vardı. Oturdum. Zaten başımın dönmesi hala tam olarak geçmemişti. Etrafıma bakındım. Sanırım bugün bu evrenin insanlarının yoğun olduğu bir gündü. Kimse yüzüme bakmıyordu. Herkes kendi yolunda gidiyordu. Oysa o gün herkes etrafıma toplanmıştı. İyi olup olmadığımı sormuşlardı.

Ama bu en son düşüneceğim şey falandı. İnsalar benimle ilgilenmiyorsa ilgilenmesinler. Zaten benim neden geldiğim belliydi. Onu görme- onları yemeye gelmiştim işte of. Çikolataları. Bir tane ağacın tepesine gittim. Bir parça çikolata koparmak istedim. İşte o sırada bir adam yanıma geldi:

-Yalnız bu ağaçlardan çikolata toplayamazsınız. Toplamak istiyorsanız çikolata toplama bölgelerine gidebilirsiniz.

Bu bölgelerin nerede olduklarını sordum. Sakin ve samimi bir şekilde tarif etti. Ben de çikolata toplama bölgelerine yöneldim. Şuan hedefim orasıydı.

Sonunda gelmiştim. Yol pek de kısa değildi. Ama tarlayı görünce, buna değdiğini düşündüm. Kocaman bir tarla vardı. Her türlü şekerleme bulabileceğiniz türden. Mesela jelibon vardı ama 30 çeşit jelibon vardı. Gerçekten çok büyük bir tarlaydı. Girmek için para isteyeceklerini düşündüm ama öyle bir şey olmadı. Beni direkt kapıdan içeri aldılar ve elime bir sepet verdiler. Sepet, sanki bir rüyada, çok huzurlu bir şekilde fırfırlı elbiselerimle çilek topluyormuşum gibi hissettiriyordu. Gördüğüm ilk ağaca yöneldim. Kısa bir ağaçtı. Ağaçtaki çikolataları toplamaya başladım.

Biraz odaklanmıştım. Sanırım. Elindeki kocaman sepet ben farketmeden dolmuş. Pek de yiyesim yoktu ama bunların hepsinin benim olduğunu söylediler. Bir sepet dolusu çikolatayı nasıl yiyecektim ki? Ben de onları çocuklara dağıtmaları koşuluyla onlara verdim. Çocuklar toplamak istemezlerse alsınlar benim topladıklarımı yesinler diye. Ve kendime yeni bir sepet aldım. Onu doldurmak için başka bir ağacın tepesine gittim.

Sepetimi doldururken birini farkettim. Bu oydu...