Bölüm 16: Eksik Parça

Kolye elimdeydi. Tamam. Ben zaten bunu istiyordum. Ama neden başarmış gibi hissetmiyordum? Nasıl olduğunu, kolyeyi Pınar'dan nasıl aldığımızı hatırlamaya çalıştım. Hatırlayamadım. Ondan öncesi tamamen vardı. Kolyeyi aldıktan sonrası da eksiksizdi beynimde. Ama kolyeyi nasıl aldığım hakkında bir bilgim yoktu. Hiç bir şey hatırlamıyordum. Beynimdeki en son mekan, annemle Pınar'ın evine gitmek için yola çıktığımız yerdi. Pınar'ın evini bulmuştuk. Fakat, Pınar'ı görememiştik ve sonrasını asla hatırlayamıyordum.

Etrafıma baktım. Neredeydim ben? Hayırrr. Bu repliği tekrar yaşamak istemiyordum. Hayır. Şuan bu anın rüya olmasını her şeyden çok istiyordum. Yine. Bilmediğim. Daha önce hiç gelmediğim. Bir. Yerdeydim.

Ama nasıl?

Etraf normal görünüyordu. Şeker evreni gibi uydurma ve tuhaf bir yer değildi. Ama dünya da değildi. Ayrıca, neden sadece ben buradaydım? Annem neredeydi? Pınar neredeydi?

Bu düşünceler kafamı kurcalarken ve bir yandan da nerede olduğumu anlamaya çalışırken yanıma bir kadın geldi. Tonton bir teyzeydi. Görünüşünden iyi biri olduğu belliydi. Yanıma geldi ve:

-Sen buradan gibi görünmüyorsun. Dünya'dan mı geldin?

-Evet, nereden anladınız?

-Buraya gelen insanlardan en güzelleri hep Dünya'dan gelir de ondan. Dünyalı olduğun güzelliğinden belli.

Yüzüm kızarmıştı. Gerçekten çok tatlı bir hanımefendiydi. Ama bu bana annemi ve Pınar'ı bulmam gerektiğini unutturuyordu. Aslında, Pınar'ı bulmama gerek yoktu. Kolyem bendeydi. Annemi bulmam yeterliydi. Fakat vicdanımın Pınar'ı burada bırakmaya elvereceğini sanmıyordum. Düşüncemden zaten direkt vazgeçtim.

Sonra yaşlı kadın gitti. Ben de bir bankta tek başıma oturuyordum. İlk düştüğüm yeri hatırladım. Şeker evrenini. Orayı ne kadar sevdiğimi, bazı insanlarına gıcık olduğumu... Aklım yine o çocuğa kaydı. Büyük ihtimal yaşıttık veya benden birkaç yaş büyüktü. Sevimli biriydi aslında. Biraz sinir bozucuydu ama..

NE DÜŞÜNÜYORDUM BEN! İnci şuan sesini hemen kesmen lazım yoksa ne anneni bulabileceksin ne de eve gidebileceksin.