Bölüm 14: Çare Arayışı

Okula gitmem gerekiyordu. OKULA GİTMEM GEREKİYORDU. Ama kolyem? Kolyem Pınar daydı. Bir saniye. Pınar'ın da okula gitmesi gerekmiyor muydu? Yani o da bugün okula gidecekti. Yani onu görecektim
Yani ona hesap sorabilecektim. Tamam. Bu biraz da olsa içim rahatlamıştı.

Anneme hiçbir şeyi çaktırmak istemiyordum. Okula gidecektim, kolyemi Pınar'dan alacaktım ve eve geri gelecektim. Bu kadar. Annem hiçbir şey anlamayacaktı bile. Bu planı yaparken bir yandan da üstümü giyiyordum. Okula hazır olduğumda kardeşimle beraber merdivenlerden indik ve arabaya bindik.

Okula gelmiştik bile. Gözlerim Pınar'ı aradı. Tabii ki direkt görmem biraz şans işiydi. Göremedim. Sınıfa çıktım. Sınıfta da yoktu. Ama zaten sınıfta olmasını beklemiyordum çünkü ben okula 1 saat erken geliyorum. Her zaman ilk gelen ben oluyorum. O yüzden dersin başlamasını bekledim. Öğrenciler gelmeye başlamıştı.

Ders başlamıştı. Ve bilin bakalım kim yoktu? Pınar. GELMEMİŞTİ. Korkak. Kim bilir kolyem neredeydi. Belki de çoktan satmıştı ya da belki de kaybetmişti. Belki de başka bir evrene gitmişti ve şuan oradaydı. Doğru ya! O da gidilen evrenden nasıl gelindiğini bilmiyordu.

EYVAH!

Eğer gittiyse, geri dönebileceğini sanmıyorum. Kendi başına nasıl dönüleceğini anlayabilecek kadar zeki olduğunu da sanmıyorum. Her neyse.

Şu an düşünmem gereken şey bu değildi. Aslında, şuan düşünmem gereken şey tamam olarak da buydu. Ama. Offf. ACİLEN PINAR'I BULMAM LAZIMDI.

Coğrafya hocası beni sarsarak kendime getirdi. Düşüncelere daldığımda hareket etmeden sadece düşünüyordum. Bu yüzden de büyük ihtimalle dışarıdan garip görünüyordum. Fakat bu umrumda olan en son şeydi. Öğretmenimden izin alarak lavaboya gittim. Plan yapmam lazımdı. Düşündüm. Düşündüm ama aklıma pek bir şey geldiğini söyleyemem. En sonunda bunu anneme söylemenin en mantıklısı olduğuna karar verdim. Sonuçta hem benim hakkımda, hem de kolye hakkında en çok şeyi annem biliyordu.

Tek yapmam gereken okulun bitmesini beklemekti. Tam olarak da öyle yaptım.