TANITIM

Babamın evinden kaçalı birkaç ay olmuştu.
Kimse beni aramıyordu.
Kimse nerede olduğumu merak etmiyordu.
Ben de kimseye kendimi anlatmıyordum.
Kimliğimde on dokuz yaşındaydım. Gerçekteyse henüz on yediydim.
İki yıl…
Bazen insanın kendini korumak için sakladığı küçücük bir yalan, koca bir hayatın kapısını açabiliyormuş.
Yeni hayatımda kimseye bulaşmadan, kimseye güvenmeden, kendi hâlimde yaşamaya çalışıyordum. Geçmişimi arkamda bıraktığımı sanıyordum.
Ta ki o mesaj gelene kadar.
Tanımadığım bir numara.
Tek bir cümle:
“Beni gerçekten tanımak ister misin?”
Cevap vermemeliydim.
Verdim.
Başta bunun yalnızca masum bir oyun olduğunu düşündüm. Birbirimizi tanımadan konuşuyor, birbirimize gerçeklerimizi saklıyor, kim olduğumuzu tahmin etmeye çalışıyorduk.
Sonra oyun değişti.
Soruları garipleşti.
Benden hiç kimsenin bilmediği şeyleri biliyordu.
Ben sustukça o geçmişime biraz daha yaklaşıyordu.
Ve bir gece telefonuma gelen tek bir mesaj, aylardır kaçtığım hayatın aslında beni hiç bırakmadığını gösterdi:
“Babanın sana anlattığı her şeye inanma.”
O andan sonra bunun bir oyun olmadığını anladım.
Çünkü bazı insanlar hayatınıza sizi bulmak için girer.
Bazılarıysa…
Sizden sakladıkları gerçeği öğrenmeniz için.
yakında…