KÖKLERİN SESSiZLİĞİ

Beş yaşında, annemin cenazesinde bitti benim çocukluğum.
O günden sonra bir daha hiç çocuk olmadım. Babam denilen o zalim gölgenin boyunduruğu altında büyümeye mahkûm edildim. Yıllarca onun öfkesiyle, o evin dilsiz korkusuyla ve nefretle nefes almayı öğrendim. Hayatın tek kuralının, ezberlenmiş bir acıya katlanmak olduğunu sandım.
Ta ki bir gün, kapıma bir parça kâğıt ve bir DNA testi sonucu gelene kadar.
Yıllarca hayatımın uzaktan bile yakınından geçmeyen insanlar, sanki araya koskoca bir ömür, onca çaresizlik ve yabancılık girmemiş gibi hayatıma dahil olmaya çalıştılar. Bir soyadıyla, birkaç kan bağıyla geçmişimi ve köklerimi yeniden yazabileceklerini sandılar.
Ama bilmiyorlar.
Ben, bir adamın boyunduruğundan yeni kurtulmuşken, başkalarının kurduğu başka bir yabancılığa sığınacak kadar çaresiz değilim.
Çünkü insanın canını en çok babasının yokluğu değil, yıllar sonra karşısına çıkan sahte bir "aile" ihtimali yakar.
Ben yıllarca yokluğa alıştım.
Şimdi onların varlığına alışmak zorunda değilim.
Ve bazı kapılar, kan bağıyla bile açılmaz.