Bölüm 21 Kod 34 İlk adım

Savaş Viran
“Küçük bir plan değişikliği yapacağız.”dedi Dicle. Bir yandan onu dinlerken gözlerim oda da gezindi. Demir hâlâ gelmemişti.
“Bu biraz asıl amacımızın dışına çıkmamıza neden olacak.”dedi Doruk hafif homurtulu bir sesle.
“O yüzden Demir…” Alev sözünü tamamlamadan elimi kaldırdım.
“Bu konunun bu masada yeri yok.” Ezgi'nin gözlerini üzerimde hissetmiştim. Bir kaç saniye bekledikten sonra ona döndüğümde bakışları hala benim üzerimdeydi. Gözlerinde endişeden çok merak vardı. Örgüt içi ilişkileri hâlâ anlamaya uğraşıyor gibiydi. Dicle'nin konuşması ile gözlerimi ondan aldım.
“Demir birazdan konuşacağımız konunun canlarınızı tehlikeye atacağını düşünüyor.”dediğinde kapı yüksek sesle açıldı. Gelenin kim olduğunu gayet iyi biliyordum. Demir… İçine sinmeyen şeyler olduğunun farkındayım ve bunun sonucunun başkasının sonu olmasını istemiyordu.
“Hızlı konuşalım.”dedi yerine otururken.
Dicle derin bir nefes aldı.
“Karan Arslan adlı birine ulaşmamız lazım.”
“Ve adamdan bilgi almak.”diye ekledi Derman.
“Aynen adam da enayi ya size direkt dökülsün.”dedi Demir düz bir ses tonuyla.
"Bu planımızın, kod 34ün ilk gerçek adımı olacak."dediğimde tüm bakışların bana dönmesiyla kaşlarımı çattım.
“Bu adam en fazla ne kadar işimize yarayabilir ki?” Bade’nin sesi diğerlerine göre daha yumuşak çıkmıştı. Kızmıyordu ya da hesap sormuyordu.
“Hükümetten bir kişiyle ilgili değerli bilgiler öğrenebiliriz.”diye sorusuna cevap verdim. Ezgi'nin kaşlarını çattığını fark ettim. Donuk bakışlarla önümdeki su şişesine bakıyordu.
“Belki şantaj…”dedi Ilgaz emin olmayan seslerle.
“Peki adama nasıl ulaşacaksınız?” Toplantının başından beri ilk kez konuşmuştu. Donuk bakışlarının yerini tekrar meraklı bakışlar almıştı.
“Karan Arslan’ın elindeki bilgileri almak istiyorsak onun inine inmeliyiz.”dedim elimdeki kalemin kapağını bir açıp bir kaparken.
“Savaş bunu konuştuğumuzu düşünmüştüm.” Demir'in sesi bir kılıç kadar keskin bir o kadar da soğuktu.
“Bende öyle.”dedim aynı tonla.
“Adam yeraltı dünyasının krallarından.” Dicle'nin bunu demesiyle Ilgaz'ın bakışları Demir’e dönerken Alev dehşetle bana döndü. Alev'in de Demir'in de yeraltıyla güzel anıları yoktu ve bende bunu biliyordum. İkiside onları görevlendirmem de korksada bu işe ikisinden de daha iyisi yakışmazdı.
“Demir.” Sesimin yumuşak çıkmasına dikkat etmiştim.
“Asla.”dedi benim aksine soğuk bir ses.
“Oraya bize göre daha hakimsin.” Bade ona şevkatle baktı. Demir sesini çıkarmazken Ezgi bir şeyi fark etmiş gibi aniden bana döndü.
“Ama Demir'in orda bir geçmişi varsa onu tanıyan da çok olur.”
“İşte akıllı insanın hali belli.”dedi Demir alayla. Ezgi ona verilen dönüte dönmek yerine hâlâ bana bakıyordu.
“Zaten amacımız Demir'in tanınması.”dememe kalmadan arkasından bir soru daha geldi.
“Ama örgüt…” Cümlesine devam etmeden Derman araya girdi.
“Kimse bizim bir örgütten olduğumuzu bilmez.”
“Sadece belli başlı suçlularız.”dedi Ilgaz dudak bükerek.
Ezgi bu cevaplarının ardından başını salladı.
“Onu orda rastgele bulundurmalıyız.”diye devam etti Derman.
Demir elini sertçe masaya vurdu. Bu hareketi üzerine masadaki çok kişi yerinden sıçramıştı.
“Oraya gideceğimi kabul ettiğimi hatırlamıyorum.”derken odağı sadece benim üzerimdeydi. Öne doğru hafifçe eğildim ve ellerimi önümde birleştirdim.
“Fikrini sorduğumu hatırlamıyorum.”
Demir'in çenesinin gerildiğini rahatça görebiliyordum.
“Demir sadece orda masum bir kadını düştüğü çukurdan yardım edecek beyefendi olacak.”dedi Dicle. Sanki aramızda ki gerginlik hiç olmamış gibi plana tekrar döndüm.
Alev aniden kıkırdadı. “Beyefendi.”dedi alayla. Ezgi'nin gülmemek için dudaklarını birbirine bastırdığını fark ettiğimde bakışlarımın yumuşadığını fark ettim.
“O şanslı hanımefendi kim?”diye sorduğunda hâlâ gülümsüyordu.
Dicle aniden bana döndüğünde bu işin bu kadar eğlenceli olacağını hiç düşünmediğimi fark etmiştim. Demir ise aksime elinden oyuncağı alınmış küçük çocuk gibi sandalyesinde oturmuş sinirle bana bakıyordu.
Dicle “Alev kılıç.”dediğinde Alev'in daha demin ki kıkırdamaları boğazına dizilmiş gibiydi. Şaşkın bir ifade ile bana bakarken Demir sesli bir kaç küfür savurarak başını geriye atmış elleriyle yüzünü kapatmıştı. Ilgaz ise bacaklarını son şiddet sallamaya devam ediyordu. Ezgi ve Derman yüzlerini gizlemek için ellerinden gelenlerini yapsalar da ikisininde sırıtışı çok belirgindi.
“Mükemmel seçim.”dedi Doruk bilmiş bir tavırla.
“Ben bu akıl hastası ile o ortama girmem.” Alev sessizliğini sonunda bozmuştu. Demir hayretler içinde ona bakıyordu.
“Sanki şuanda da farklı bir ortamda değil gibisiniz ama.” Ezgi korkarak bunları derken Alev öldürücü bakışlarını ona döndürdü.
Umarım ikiside birbirini öldürmeden ordan dönebilirdi.