9. Bölüm: Unutulan Bahçe

Gece, şehrin üzerine ağır bir sessizlik gibi çökmüştü.
Üç siyah araç peş peşe ilerliyordu.
Hiç kimse konuşmuyordu.
Direksiyonun başındaki Ateş’in bakışları yoldan bir an bile ayrılmıyordu.
Arka koltukta oturan Emre sessizliği bozdu.
“Bu kadar kolay olamaz.”
Ateş cevap vermedi.
Selin tabletindeki haritaya baktı.
“Konum hâlâ aynı yerde.”
Kaan camdan dışarı baktı.
“Eğer bu tuzaksa…”
Ateş sözünü kesti.
“Öyle olsa bile gideceğim.”
Yaklaşık kırk dakika sonra araçlar paslanmış demir kapının önünde durdu.
Kapının üzerinde silinmeye yüz tutmuş bir tabela vardı.
Güneş Çocuk Esirgeme Yurdu
Ateş tabelaya bakınca nefesi bir an duraksadı.
Gözlerinin önüne kısa, bulanık bir görüntü geldi.
Bir salıncak.
Bir kız çocuğunun kahkahası.
Pembe bir toka.
Görüntü bir anda kayboldu.
“İyi misin?” diye sordu Emre.
“Kapıyı açın.”
Demir kapı gıcırdayarak açıldı.
Bahçeyi yabani otlar kaplamıştı.
Paslanmış salıncak rüzgârla hafifçe sallanıyordu.
Selin etrafına baktı.
“Burası yıllardır kullanılmıyor.”
Kaan eğilip yerdeki ayak izlerine baktı.
“Yanılıyorsun.”
Herkes ona döndü.
“Biri buraya yakın zamanda gelmiş.”
Ateş izleri takip etmeye başladı.
Ayak izleri binanın arkasına gidiyordu.
Kırık pencereden içeri girdiler.
Koridor karanlıktı.
Duvarlardaki boyalar dökülmüş, oyuncaklar toz içinde kalmıştı.
Her adımda tahta zemin gıcırdıyordu.
Bir odanın kapısı yarı açıktı.
Ateş kapıyı yavaşça itti.
İçeride eski çocuk yatakları vardı.
Duvarlardan birinde pastel boyayla çizilmiş güneş resimleri duruyordu.
Tam çıkacakları sırada Emre masanın üzerindeki kutuyu fark etti.
“Kımıldamayın.”
Kutu yeniydi.
Tozun üzerinde duruyordu.
Ateş kapağını açtı.
İçinden küçük pembe kalpli bir toka çıktı.
Aynı toka.
Kutunun içinde katlanmış bir not vardı.
Ateş notu açtı.
Tek cümle yazıyordu.
“Doğum günün kutlu olsun, Lana.”
O an dünya durdu.
Ateş’in elleri titredi.
Emre şaşkınlıkla ona baktı.
“Bu…”
Ateş fısıldadı.
“Bunu ben vermiştim.”
Sessizlik.
Derin.
Boğucu.
Selin yavaşça konuştu.
“Demek fotoğraf gerçekti.”
Tam o sırada binanın üst katından bir ses duyuldu.
Tak.
Tak.
Tak.
Sanki biri yürüyordu.
Herkes aynı anda silahına davrandı.
Ateş başını kaldırdı.
“Yalnız değiliz.”
Üst kattan tanıdık bir ses yankılandı.
“Geç kaldın, Ateş.”
Ses koridorun içinde kayboldu.