2.Bölüm: Tesadüfler

Telefonumun tiz sesiyle gözlerimi araladım.
Odamın perdelerinden süzülen sabah ışığı gözümü rahatsız ediyordu. Yatağın kenarındaki komodine uzanıp telefonu elime aldım.
Ekranda gördüğüm isimle uykum bir anda dağıldı.
Ateş.
Kaşlarımı çattım.
“Sabah sabah ne istiyor bu?”
Derin bir nefes alıp telefonu açtım.
“Efendim?”
Karşı taraftan birkaç saniye sessizlik geldi.
Sonra o tanıdık, derin ses duyuldu.
“Günaydın, Lana.”
Sesini duymak beklediğimden daha fazla etkiledi beni.
“Günaydın,” dedim kısa bir tonla. “Niye arıyorsun beni sabah sabah?”
“Yanlışlıkla aramışım.”
Bir an duraksadı.
“Elim değmiş.”
“Gerçekten mi?”
“Hı hı.”
Şüpheyle sustum.
“Tam kapatıyordum zaten.”
Cümlesini bitirir bitirmez telefon kapandı.
Ekrana birkaç saniye boş boş baktım.
“Bu adam ne yapmaya çalışıyor?”
Yedi yıl boyunca tek bir haber vermemişti.
Şimdi ise sabahın köründe beni yanlışlıkla mı arıyordu?
İnanmadım.
Ama neden aradığını da çözemiyordum.
Başımı iki yana salladım.
“Boş ver.”
Yataktan kalkıp hazırlanmak için banyoya geçtim.
Bir saat sonra restoranın mutfağı her zamanki gibi hareketliydi.
Kahve kokusu, taze hamurlar, müşterilerin konuşmaları…
Burası benim güvenli alanımdı.
Siparişlerle ilgilenirken kapının açıldığını duydum.
Başımı kaldırdım.
Ateş.
Siyah gömleği ve her zamanki rahat tavrıyla içeri girmişti.
Dudaklarının kenarında hafif bir gülümseme vardı.
Sanki dün gece hiçbir şey yaşanmamış gibiydi.
“Kolay gelsin.”
Gözlerimi kısarak ona baktım.
“Hoş geldin.”
Tezgâha yaklaştı.
“Buranın sana ait olduğunu tahmin etmiştim.”
“Nasıl buldun?”
“Ben bulurum.”
Gözlerimin içine baktı.
“Yeter ki orada sen ol.”
Kalbim istemsizce hızlandı.
Ama bunu ona göstermeye hiç niyetim yoktu.
“Hava atma.”
Önlüğümü düzelttim.
“Müşteriler bekliyor. Ne alacaksan al ve git.”
Ateş hafifçe güldü.
“Hava atmıyorum.”
Sesi bu kez daha ciddiydi.
“Sadece gerçeği söylüyorum.”
“Gerçek mi?”
“Evet.”
Bir adım daha yaklaştı.
“Ayrıca beni bu kadar özlemediğini bilseydim gelmezdim.”
İçimde ince bir sızı oluştu.
Yüzüne bakmadan kahve makinesine yöneldim.
“Sen de beni özlemedin.”
Sesim beklediğimden daha kırgın çıkmıştı.
“Sevgilinle gelmişsin.”
Ateş’in kaşları çatıldı.
“Sevgilim?”
“Dün gece yanındaki kız.”
Gözlerimi ona çevirdim.
“Aynı eve çıkmışsınız.”
Tam o sırada arkadan yüksek bir ses duyuldu.
“Hadi kardeşim!”
Orta yaşlı bir müşteri sinirle bize bakıyordu.
“Millet sırada bekliyor. Sohbet edecekseniz dışarı çıkın.”
Restoran bir anda sessizleşti.
Ateş başını çevirip adama baktı.
“Tamam.”
Sakin ama sert bir sesle konuştu.
“Çıkıyoruz.”
Sonra tekrar bana döndü.
Bakışları bu kez daha derindi.
“Bunları burada konuşmayalım.”
“Konuşacak bir şey yok.”
“Var.”
Cebinden telefonunu çıkardı.
“Bu akşam 00:00da konuşacağız.”
“Neden?”
“Çünkü bazı şeyleri yüz yüze söylemek gerekir.”
Birkaç saniye sustuk.
Sanki restoranın içindeki bütün sesler uzaklaşmıştı.
Sadece onun gözlerine bakıyordum.
“Bekleyeceğim seni.”
Arkasını döndü.
Kapıya yöneldi.
Tam çıkarken kısa bir an durdu.
“Ve bir şey daha…”
Omzunun üzerinden bana baktı.
“Beni düşündüğün kadar yalnız bırakmadım seni.”
Ne demek istediğini soramadan kapı kapandı.
Arabasının anahtarını unutmuştu.
Elimdeki fincanı tezgâha bıraktım.
Nefesimi yavaşça verdim.
Bu adam…
Yedi yıl sonra gelmişti.
Ve yine bütün dengemi bozmayı başarmıştı.Sıradaki müsteri gelmişti.
“Buyrun ne istemiştiniz”
“Sizi isteyebilir miyiz?” dedi adam, yüzünde rahatsız edici bir gülümsemeyle.
“Ne münasebet?” dedim sertçe. “Lütfen düzgün konuşun.”
Adam geri adım atmak yerine tezgâha biraz daha yaklaştı.
“O zaman numaranızı verin.”
“Hayır.”
“Bir kahve içelim.”
Tam cevap verecekken arkamdan tanıdık bir ses geldi.
“Bir sorun mu var?”
Ateş.
Ne zaman geri geldiğini fark etmemiştim.
“Bakın bu benim sevgilim beni daha fazla rahatsız etmeyin lütfen.” dedim iyi ki gelmişti.
Adam ona baktı.
Ateş’in yüzünde gülümseme yoktu.
Sadece buz gibi bir sessizlik vardı.
“Yok abi,” dedi adam hemen. “Yanlış anladın.”
Ateş gözlerini ondan ayırmadı.
“Bence yanlış anlamadım”
Sesi alçaktı ama tehditkârdı.
“Bir kadına ‘hayır’ dedikten sonra ısrar edemezsin”
Adamın yüzü gerildi.
“Kusura bakma abi”
“Bir daha onu rahatsız ettiğini görürsem, özür dileyecek vaktin bile olmaz”
“Tamam abi bir daha asla rahatsız etmem kusura bakma” dedi adam ve Cafeden gitti.