7. Bölüm;Av Zamanı

Ateş telefonu kapattı.
Birkaç saniye boyunca olduğu yerde hareketsiz kaldı.
Sonra yumruğunu bütün gücüyle duvara savurdu.
Çat.
Duvarın sesi villada yankılandı.
Elinden ince kan çizgileri süzüldü ama umurunda değildi. Acıyı hissetmiyordu bile.
Tek düşündüğü şey Lana’ydı.
Hemen telefonunu eline aldı ve diğerlerini aradı.
“Herkes on dakika içinde villada olsun.”
Sesi sakindi. Ama o sakinliğin altında fırtına vardı.
Hepsi aynı anda cevap verdi.
“Tamam.”
Aradan yaklaşık on dakika geçti. Villanın kapısı ardı ardına açıldı. Herkes sessizce içeri girdi.
Odadaki hava normal değildi. Kimse konuşmuyor, kimse Ateş’in gözlerine bakmaya cesaret edemiyordu.
Ateş hepsini tek tek süzdü.
“Evet.”
Sesi sakindi.
“Aranızda bir planı olan vardır umarım.”
Kısa bir sessizlik oldu.
“Yoksa şimdi üretin.”
Kimse tek kelime etmedi.
Sessizlik uzadıkça odadaki gerilim daha da ağırlaştı.
Herkes Ateş’in öfkesini hissediyordu.
Tam o sırada Selin bir adım öne çıktı.
Ateş’in öfke dolu bakışlarına rağmen gözlerini kaçırmadı.
“Benim var.” dedi.
"Söyle o zaman bizde bilelim planını"
“Söyle o zaman, biz de bilelim planını.”
Selin derin bir nefes aldı.
“Bence onu aramayacağız.”
Odadaki herkes aynı anda ona döndü.
Emre kaşlarını çattı.
“Ne demek aramayacağız?”
“Bizi izliyor.”
Sessizlik oldu.
“Lana’yı kaçıran kişi bunu rastgele yapmadı. Ateş’i tanıyor. Onun nasıl hareket edeceğini biliyor. Şu an tek istediği şey, Ateş’in kontrolünü kaybetmesi.”
Ateş tek kelime etmedi.
Selin devam etti.
“Eğer bütün adamlarımızı sokağa salarsak saklanır. Ama ona istediğini verdiğimizi düşündürürsek hata yapar.”
“Nasıl?” dedi Ateş.
“Sana ulaşmasına izin vereceğiz.”
Emre sertçe başını çevirdi.
“Bu delilik.”
“Hayır. Bu tuzak.”
Selin masaya eğildi.
“O seni arayacak. Çünkü amacı Lana değil, sensin. Telefonu takip edeceğiz, sinyali anlık olarak izleyeceğiz ve konuşmayı mümkün olduğunca uzatacağız.”
Ateş’in gözleri karardı.
“Ya Lana’ya zarar verirse?”
Selin hiç tereddüt etmedi.
“Vermeyecek.”
Kaan sordu;
“Neden bu kadar eminsin?”
“Çünkü Lana onun kozu. Kozunu kaybeden biri pazarlık yapamaz.”
Ateş tehdit edermiş gibi söyledi;
“Yanılıyorsan onu kaybederim ve bunun olmasını ikimizde istemeyiz Selin.”
Selin konuştu;
“Haklıysam da onu kurtarırız.”
Tam herkes hazırlık yaparken
Ateş’in telefonu çalar.
Bilinmeyen numara.
Kimse nefes almaz.
Emre fısıldar.
“Açma. Önce sinyali hazırlayalım.”
Selin başını kaldırır.
“Hayır. Aç.”
Ateş telefonu açar.
“Konuş.”
Karşı taraftan aynı soğuk ses gelir.
“Lana seni özlemiş”
Ateş’in çene kasları gerildi.
“Ona dokunursan ölürsün.”
Adam güler.
“Hâlâ emir vermeye çalışıyorsun.”
Bu sırada Selin bilgisayardan işaret verir.
“Konuşmayı uzat.”
Adam konuşurken sinyal birkaç saniyeliğine yakalanır.
Selin:
“Sinyali aldım… Bekleyin…”
Haritada bir nokta belirler.
Emre:
“Konum bulundu mu?”
Selin’in yüzü değişir.
“Hayır…”
“Bu imkânsız.”
Ateş sertçe döner.
“Ne oldu?”
Selin ekrana bakar.
“Sinyal… yıllar önce kapatılmış bir çocuk esirgeme yurdunun olduğu bölgeden geliyor.”