10. Bölüm: Geç Kaldın

“Geç kaldın, Ateş.”
Ses binanın üst katında yankılandı.
Koridor bir anda sessizliğe gömüldü.
Ateş silahını kaldırdı.
“Üst kat.”
Kimse itiraz etmedi.

Tahta merdivenler her adımda gıcırdıyor. Tozlar havaya karışıyor, karanlık koridor daha da boğucu bir hâl alıyordu.

Emre öne geçmek istedi.
“Dur.” dedi Ateş. “İlk ben gireceğim.”
Üst kata çıktıklarında uzun bir koridorla karşılaştılar. Sağ taraftaki odaların kapıları açıktı. Sol taraftaki odalar ise kilitliydi.

Koridorun sonunda siyah kapüşonlu bir adam duruyordu.

Yüzü gölgelerin arasındaydı.
Ateş silahını doğrulttu.
“Lana nerede?”
Adam hafifçe güldü.
“On üç yıl geçmiş.”
“Lana nerede?”
“Hâlâ aynı soruyu soruyorsun.”
Ateş bir adım attı.
“Son kez soruyorum.”
Adam başını hafifçe eğdi.
“Yedi yaşındaydın.”
Ateş’in nefesi duraksadı.
“O gün ona ne söz verdiğini hatırlıyor musun?”
Sessizlik.

Ateş’in gözlerinin önüne yine o bulanık görüntüler geldi.
Küçük bir kız çocuğu. Pembe kalpli toka. Yağmurlu bir gün. Ve kendi sesi.
“Sakın bırakma.”
Görüntü kayboldu.
“Sen kimsin?” dedi Ateş.
Adam cevap vermedi.
“Beni tanımadın mı?”
Kapüşonunu yavaşça çıkardı.
Emre şaşkınlıkla geri çekildi.
“İmkânsız…”
Ateş’in gözleri büyüdü.
“Sen…”
Adamın yüzünde acı bir gülümseme belirdi.
“Evet.”
“Öldüğümü sanıyordun.”
Tam o anda binanın alt katından bir çığlık duyuldu.
“Ateş!”
Lana’nın sesiydi.

Ateş bir an bile düşünmeden arkasını döndü ve merdivenlere koştu.
Ama koridorun sonunda duran adam fısıldadı.
“Yine geç kalacaksın.”
Koşerken arkasında kalan adama bağardı.
“KALMİCAM”