1.BÖLÜM:KARŞILAŞMA

Arkadaşlar önceki bölümlerimi çok sıkıcı bulduğum için ve beğenmediğim için yeni bölümle baştan başlıyorum ve bu sefer daha çok seveceğinize eminim
Restoranın kapısını arkamdan kapattığımda gece çoktan şehrin üzerine çökmüştü. Saat on biri geçmişti. Gün boyu ayakta durmaktan bacaklarım sızlıyor, avuç içlerim hâlâ sıcak tabakların izini taşıyordu.
Sokağa çıktığımda serin rüzgâr yüzüme çarptı. Derin bir nefes aldım. Yoğun geçen günün ardından tek istediğim şey eve gidip hiçbir şey düşünmemekti.
Apartmanın merdivenlerini yavaşça çıkmaya başladım.
Tam ikinci kata geldiğimde durdum.
Koridordan eşya sürüklenme sesleri geliyordu. Bir kapı açıktı. Kutular, bavullar ve taşınma telaşı…
Kaşlarımı çattım.
“Bu saatte taşınan da kim?”
Bir adım daha attım.
O sırada içeriden biri çıktı.
Göz göze geldik.
Zaman durdu.
Siyah deri ceket. Hafif dağınık siyah saçlar. Uzun boy. Buz mavisi gözler.
Nefesim kesildi.
Ateş Alpkan.
Yedi yıl boyunca yalnızca anılarımda yaşayan adam, şimdi tam karşımda duruyordu.
Yüzü ilk anda her zamanki gibi ifadesizdi. Soğuk. Ulaşılmaz.
Sonra beni tanıdı.
Gözlerinde küçücük bir değişim oldu. Bir saniyeden bile kısa süren o yumuşama…
Ama ben gördüm.
Hemen ardından yüzüne yeniden o tanıdık maske yerleşti.
“Sen…” dedim, sesim neredeyse fısıltıya dönüşmüştü. “Burada ne arıyorsun?”
Ateş birkaç saniye boyunca konuşmadı.
Beni baştan aşağı süzdü.
“Taşındım.”
Sesi eskisi gibi derindi.
“Alt kata.”
Kalbim göğsüme sertçe vurdu.
“Alt kata mı?”
“Evet.”
“Nasıl yani… benim alt katıma mı?”
“Evet, Lana.”
Bir an ona baktım.
Sonra istemsizce güldüm.
O gülüş öfkeydi.
“Yedi yıl sonra karşıma çıkıyorsun ve tek söylediğin şey ‘alt kata taşındım’ mı?”
Ateş omuz silkti.
“İstediğim yerde yaşarım.”
İçimde bir şey koptu.
“Gerçekten hiçbir şey olmamış gibi davranabiliyorsun.”
“Geçmiş geçti.”
“Geçmedi.”
Sesim bu kez titremedi.
“Ben seni bekledim.”
Koridor sessizleşti.
“Kaç gece uyuyamadım biliyor musun? Sen gittikten sonra hayatımın yarısı eksilmiş gibiydi.”
Ateş’in çene hattı gerildi.
Bakışlarını benden kaçırmadı ama gözlerinin derinliğinde bastırılmış bir acı vardı.
Tam konuşacakken merdivenlerden hızlı ayak sesleri duyuldu.
“Ateş, son kutuları da koydum…”
Genç bir kız nefes nefese yukarı çıktı.
Kumral dalgalı saçları omuzlarına dökülüyordu. Büyük açık kahverengi gözleri önce Ateş’e, sonra bana çevrildi.
Bizi görünce olduğu yerde durdu.
“Şey…”
Utangaçça gülümsedi.
“Rahatsız ettim galiba.”
Ateş kısa bir nefes verdi.
“Güneş.”
Kız bana döndü.
“Merhaba… Ben Güneş.”
Vanilya kokusu koridora yayıldı.
“Elimde olmadan sizi dinledim biraz.”
Başımı hafifçe salladım.
“Lana.”
“Biliyorum.”
Güneş bunu söyler söylemez gözleri büyüdü.
“Yani… Ateş söylemişti.”
Ateş ona kısa bir bakış attı.
“Eşyalar bitti mi?”
“Evet.”
“Tamam. Sen aşağı in.”
Güneş gitmeden önce bana tekrar baktı.
Bakışlarında merak vardı.
Ve sanki benden yana olan sessiz bir sıcaklık.
Merdivenlerden indi.
Koridorda yeniden sessizlik kaldı.
Ateş bana döndü.
“Konuşmamız gereken çok şey var.”
“Evet.”
“Ama bu gece değil.”
Gözlerim doldu.
“Sen hep bunu yapıyorsun.”
Sesim alçaldı.
“Hep erteliyorsun.”
Ateş bir adım yaklaştı.
“Lana…”
“Hayır.”
Geri çekildim.
“Bu kez kaçmana izin vermeyeceğim.”
Bir an birbirimize baktık.
Yedi yıl.
Yedi yılın özlemi, öfkesi, cevapsız soruları tek bir bakışın içine sığmıştı.
Sonra arkamı döndüm.
Merdivenleri hızla çıktım.
Kapıyı kapatır kapatmaz sırtımı kapıya yasladım.
Ellerim titriyordu.
Alt kata taşınmıştı.
Ve hissettiğim o tek şey vardı.
Her şey yeniden başlıyordu.