12.Bölüm:Kırılan Sessizlik

Gözlerim fotoğrafa takılı kaldı. Küçük bir çocuk. Yanında ise Ateş. İkisi de kameraya bakıyordu. Fotoğrafı çevirdim. Arkasında çocukça yazılmış birkaç kelime vardı. ‘Ne olursa olsun seni bulacağım.’ Nefesim kesildi. Başımı kaldırıp Ateş'e baktım.
“Ateş…”
Ateş fotoğrafı gördüğü anda yüzü bembeyaz oldu.
“Bunu sen yazdın.”
Gözlerim doldu. Bu bir soru değildi. Ateş birkaç saniye sustu. Sonra başını salladı.
“Evet.”
“Peki neden gittin?”
Ateş cevap vermedi. Sabrım tükendi.
“Bak yine susuyorsun.”
“Lana…”
“Hayır.”
Fotoğrafı Ateş'in göğsüne doğru bastırdım.
“Bana bunu yazmışsın.”
Sesi titriyordu.
‘Ne olursa olsun seni bulacağım.’
Ateş gözlerini fotoğraftan ayırmadı.
“Sonra gittin.”
“Gitmek istemedim.”
Bir an durdum.
“Ne?”
Ateş ilk kez doğrudan gözlerimin içine baktı.
“Gitmek istemedim.”
“Öyleyse neden gittin?”
Ateş derin bir nefes aldı.
“Çünkü o zaman seni yanımda tutarsam sana zarar geleceğini düşündüm.”
Kaşlarım çatıldı.
“Buna benim yerime sen mi karar verdin?”
“Evet.”
“Ve bunun doğru olduğunu mu düşündün?”
“Hayır.”
Ateş'in sesi ilk kez kırıldı.
“Doğru olduğunu düşünmedim. Sadece başka seçeneğim olmadığını düşündüm.”
“Ama vardı sen…..sadece kolay yolu seçtin”
“Hayır Lana kolay yolu seçmedim ben bildiğim yolu seçtim”
Başımı iki yana salladım.
“On üç yıl.”
Gözlerimden bir damla yaş süzüldü.
“On üç yıl boyunca seni bekledim.”
Ateş'in çenesi gerildi.
“Biliyorum.”
“Hayır, bilmiyorsun.”
Ona yaklaştım.
“Bilmiyorsun çünkü ben her gün seni beklerken senin nerede olduğunu bile bilmiyordum.”
Ateş cevap vermedi. Devam ettim.
“Sonra yıllar sonra karşıma çıktın. Hiçbir şey olmamış gibi davrandın.”
“Öyle davranmadım.”
“Davrandın!”
Sesimin yükselmesi odada yankılandı.
“Bana ‘geçmiş geçti’ dedin.”
Ateş başını eğdi.
“Çünkü geçmişte kalmasını istedim.”
“Ben kalmadım.”
Ateş başını kaldırdı. Gözlerimin içine baktı.
“Ben de kalmadım.”
Kısa bir sessizlik oldu. Ateş devam etti.
“Senden gittim.”
Bir adım yaklaştı.
“Ama senden vazgeçmedim.”
Nefesim kesildi. Göz yaşlarım akmaya başlamıştı.
“Peki neden geri dönmedin?”
Ateş'in gözleri doldu.
“Çünkü dönersem seni yeniden kaybetmekten korktum.”
Acı bir şekilde güldüm.
“Beni çoktan kaybettin”
Tam o sırada dışarıdan sert bir ses geldi.
GÜM!
Herkes bir anda sustu. Emre silahına davrandı.
“Kaan!”
Kaan çoktan kapıya yönelmişti. Dışarıdan ayak sesleri duyulmaya başladı. Birden fazla kişi. Ateş'in yüzündeki ifade değişti.
“Lana, arkama geç.”
“Bu sefer beni de götür.”
Ateş bana baktı.
“Hayır.”
“Beni yine geride bırakmayacaksın.”
Ateş bir an durdu. Sonra başını salladı.
“Tamam.”
Kapı bir anda açıldı.
PAT!
Kurşun duvara saplandı. Emre karşılık verdi. Kaan koridorun diğer tarafına geçti. Selin bağırdı:
“Sağ taraftan geliyorlar!”
Ateş kolumdan tuttu.
“Benimle gel.”
İkimiz koridora çıktık. Bir adam önümüze çıktı. Ateş hiç düşünmeden beni arkasına çekti. Adam üzerimize yürüdü. Ateş saldırıyı savuşturdu ve onu yere düşürdü. Başka bir adam merdivenlerden çıktı. Kaan onu durdurdu.
“Buradan çıkın!”
Ateş bana baktı.
“Koş!”
Onun peşinden gittim. Tam merdivenlerin sonuna geldiklerinde Ateş durdu. Yerde küçük bir zarf vardı. Üzerinde tek bir isim yazıyordu. LANA. Zarfı aldım.
Ateş:
“Açma.”
Ona baktım.
“Bu sefer neyi saklıyorsun?”
Ateş cevap vermedi. Zarfı açtım. İçinden tek bir fotoğraf çıktı. Fotoğrafta yine iki çocuk vardı. Ama bu kez fotoğrafın arkasında farklı bir cümle yazıyordu:
'Ateş sözünü tutmadı.'
Yavaşça Ateş'e baktım.
“Bunun ne demek olduğunu biliyorsun.”
Ateş'in yüzü sertleşti.
“Evet.”
“Ne sözü?”
Ateş birkaç saniye sustu. Sonra ilk kez kaçmadan cevap verdi.
“Seni koruyacağıma dair söz verdim.”
Gözlerim doldu.
“Ve koruyamadın.”
Ateş başını eğdi.
“Hayır.”
Kısa bir sessizlik.
“Koruyamadım.”
Ateş'in sesi alçaldı.
“Çünkü dönersem seni yeniden kaybetmekten korktum.”
Lana birkaç saniye ona baktı. Sonra acı bir şekilde güldü.
“Tabii ki beni çoktan kaybettin.”
Ateş sustu.
“Ne sandın?”
Gözlerimden yaşlar süzülüyordu ama sesim bu kez çok netti.
“On üç yıl seni bekleyeceğim… Sen gelmeyeceksin.”
Bir adım geri çekildi.
“Sonra bir gün karşıma çıkıp hiçbir şey olmamış gibi hayatıma geri gireceksin.”
Başını iki yana salladı.
“Yok ya.”
Ateş'in bakışları düştü.
“Yok öyle bir dünya.”
Kısa bir sessizlik oldu.
“Beni ikinci defa terk ettiğinde beni zaten kaybetmiştin, Ateş.”
Ateş ona baktı. Devam ettim.
“İlkinde çocuktum. Ne olduğunu bile anlamadım.”
Sesim titredi.
“Ama ikincisinde her şeyi anlıyordum.”
Ateş'in yüzündeki ifade değişti.
“Ve yine gittin.”
Gözyaşlarımı sildim.
“Şimdi bana ‘seni kaybetmekten korktum’ deme.”
Bir an durdu.
“Çünkü beni kaybetmekten korkan biri… beni iki kere bırakmazdı.”