11.Bölüm: Aynı Yara

Ateş merdivenleri ikişer ikişer indi.
“LANA!!!”
Sesi binanın boş duvarlarında yankılandı.
Koridorun sonundaki demir kapı yarı açıktı.
Kapıyı sertçe itti.
Oda karanlıktı.
Kırık pencereden içeri süzülen ay ışığı zemine vuruyordu.

Ve tam karşısında…
Lana.
Ellerim bağlı değildi.
Ama olduğum yerde durmuş, kapıya bakıyordum.

Ateş bir an nefes almayı unuttu.
“Lana…”
Yavaşça ona döndüm.
Gözlerimde korkudan çok öfke vardı.
“Sonunda geldin.”
Ateş ona doğru bir adım attı.
“İyi misin?”
Acı bir gülümsemeyle başımı eğdim.
“Bana ilk sorduğun soru bu mu?”

“Lana…”
“Ben sana başka bir soru soracağım.”
Sessizlik oldu.
“Neden gittin?”
Ateş sustu.
“İlk kez neden gittin?”
Cevap vermedi.
“İkinci kez neden gittin?”
Sessizlik.
“Şimdi de neden geldin?”
Ateş gözlerini kapattı.
“Seni kurtarmak için.”
Başını salladı.
“Hayır.”
Sesi sakindi.
“Vicdanını rahatlatmak için.”

Tam o anda odanın dışından alkış sesi duyuldu.
Yavaş.
Soğuk.
Alaycı.
İkisi birden kapıya döndü.
Kaçıran kişi kapının önünde duruyordu.
“El ele yeniden…”
Yüzünde acı bir gülümseme vardı.
“Ne kadar tanıdık bir manzara.”
Ateş silahını doğrulttu.
“Bitti.”
Adam başını salladı.
“Hayır.”
“Asıl daha yeni başlıyoruz.”

Cebinden küçük bir fotoğraf çıkardı.
Ateş’in gözleri fotoğrafa takıldı.
Fotoğrafta yedi yaşındaki Ateş ve Lana, aynı bahçede, aynı salıncağın önünde gülümsüyordu.
Arkasında tek bir cümle yazıyordu.
‘Sözünü tutamadın.’
Ateş’in elleri titredi.
Fotoğrafa baktım.
Kalbi sıkıştı.
O an…
Bulanık bir anı zihnine çarptı.
Yağmur.
Bir çocuk.
Pembe kalpli toka.
Ve bir ses.
‘Seni asla bırakmayacağım.’
istemsizce başını tuttum.
“Neden…“
Ateş bana yaptığı şeyler için utanç duymuştu.z
“Lana….ben”

Nefes verdi.
Kaçıran adam konuştu
“Sizin aşk dramınızı çekemicem şimdi”
Ateş konuştu.
“Onu bırak.”
Adam alaycı bir şekilde güldü.
“Bunu söylemeni bekliyordum.”
Bir anda cebinden silahını çıkardı.

Emre bağırdı:
“Ateş!”
Pat!

Kurşun duvarın yanından geçti.
Herkes aynı anda yere eğildi.
Ateş benim önüne geçti.
“Geri çekil!”
İkinci el ateş edildi.
Pat!

Ateş karşılık verdi.
Adam kapıya doğru koştu.
“Kaan! Sağ taraf!”
Kaan hemen peşinden fırladı.
Kapı sertçe açıldı.
Adam koridora çıktı.
Ateş arkasından koştu.
Bende peşinden gitmeye çalıştım ama

Emre kolumdan tuttu.
“Lana, dur!”
“Bırak beni!”
“Ateş onu bulmaya gitti.”
“Ben de geliyorum!”
Tam o sırada üst kattan bir gürültü duyuldu.
GÜM!
Herkes başını kaldırdı.
Ateş’in sesi yankılandı:
“LANA!”
Bir anda Emre'nin elinden kurtuldum ve,

Merdivenleri ikişer ikişer çıktım.
Koridorun sonunda Ateş yere düşen bir kapının önünde duruyordu.

“Lana, geri dön!”
Ama çok geçti.
Koridora girdim.
Karşımdaki adam bana baktı.
Elinde bir şey vardı.
Küçük, eski bir kutu.
Gözlerim büyüdü.
“Onu nereden buldun?”
Adam gülümsedi.
“Bunu mu?”
Kutuyu havaya kaldırdı.

“Bence bunu Ateş sana vermeli.”
Ateş bir anda ileri atıldı.
Adam kutuyu yere fırlattı ve kaçtı.
Ateş peşinden koştu.
Kaan diğer taraftan koridora çıktı.
Adam köşeyi döndü.
Kaan önünü kesti.
Adam durdu.
Bir anlık sessizlik.
Sonra adam arkasındaki camı kırıp dışarı atladı.
Kaan pencereye koştu.
“Kaçıyor!”
Ateş de pencereye ulaştı.
Aşağı baktı.

Adam çoktan bahçedeki karanlığın içinde kaybolmuştu.
Ateş yumruğunu pencerenin kenarına vurdu.
“Lanet olsun!”
Emre yanına geldi.
“Peşinden gitmek anlamsız. Bizi buraya özellikle çekti.”
Ateş cevap vermedi.
Yerdeki kutuya baktı.
Sonra bana.
Yavaşça kutuyu aldım ve,
Kapağını açtım.
İçinde tek bir şey vardı.
Eski bir fotoğraf.
Fotoğraftaki iki çocuğa baktı.
Ve bu kez…
Hatırladığı şey sadece bir görüntü değildi.
Bir ses duydu.

Kendi çocukluk sesi:
“Ateş, söz vermiştin”
Ateş'in yüzü bembeyaz oldu.
Çünkü o cümleyi o da hatırlıyordu.