8. BÖLÜM:ESKİ İZLER

Odadaki sessizlik ağırlaştı.
“Sinyal… yıllar önce kapatılmış bir çocuk esirgeme yurdunun olduğu bölgeden geliyor.”
Ateş’in bakışları bir anda sertleşti.
“Emin misin?”
Selin ekrana daha dikkatli baktı. Parmakları klavyede hızla dolaştı.
“Evet. Konum tam olarak burayı gösteriyor.”
Haritadaki kırmızı nokta ekranda yanıp sönüyordu.
Emre kaşlarını çattı.
“O bina yıllar önce kapatılmadı mı?”
“Kapatıldı.” dedi Selin. “Ama sinyal oradan geliyor.”
Kaan ekrana yaklaştı.
“Bu bir tuzak olabilir.”
Ateş gözlerini haritadan ayırmadı.
“Olabilir.”
Kısa bir sessizlik oldu.
“Ama Lana oradaysa gideceğim.”
Emre hemen itiraz etti.
“Bu kadar basit değil. Adam seni oraya çekmek istiyor.”
“Biliyorum.”
“O zaman neden—”
Ateş sözünü kesti.
“Çünkü başka seçeneğim yok.”
Odadaki herkes sustu.
Selin derin bir nefes aldı.
“Tek başına gitmeyeceksin.”
“Giderim.”
“Hayır.”
İlk kez sesi sertleşmişti.
“Eğer bu gerçekten tuzaksa, yalnız gidersen seni de kaybederiz.”
Ateş birkaç saniye boyunca hiçbir şey söylemedi.
Sonra cebinden silahını çıkardı.
Mermiyi kontrol etti.
Silahın metal sesi odada yankılandı.
“On dakika içinde çıkıyoruz.”
Emre başını kaldırdı.
“Ben önden giderim.”
“Hayır.” dedi Ateş. “Hep birlikte gidiyoruz.”
Tam o sırada Selin’in telefonu titredi.
Ekrana baktı.
Yüzündeki ifade değişti.
“Ateş…”
“Ne oldu?”
Selin telefonu yavaşça masaya koydu.
“Az önce sistemimize bir dosya gönderildi.”
Emre ekrana döndü.
“Kim göndermiş?”
“Bilinmiyor.”
Dosya açıldı.
Ekranda eski bir fotoğraf belirdi.
Tozlu bir bahçe.
Paslanmış bir salıncak.
Ve el ele tutuşan iki çocuk.
Fotoğrafın altına tek bir cümle yazılmıştı.
‘Bazı anılar asla kaybolmaz.’