Bölüm 9 — Neden Rahatsız Oldum?

Alev bütün gün garip hissediyordu.
Derslerde dalıp gidiyor, Güneş'in söylediklerini yarım duyuyordu.
En kötüsü de neye sinirlendiğini bilmiyordu.
Güneş birkaç saniye onu izledi.
Sonra yavaşça sırıttı.
"Alev."
"...Ne?"
"Bir şey soracağım."
"Sor."
"Tugay ve o kız sarılınca neden yüzün düştü?"
Alev bir anda dönüp baktı.
"Yüzüm düşmedi."
"Düştü."
"Düşmedi."
"Düştü."
Alev derin bir nefes aldı.
"Konuyu kapat."
Tam o sırada salonun kapısı açıldı.
Tugay içeri girdi.
Alev fark etmeden ona baktı.
Ama bu sefer...
Tugay da direkt ona bakıyordu.
Yüzünde hafif bir gülümseme vardı.
Alev hemen gözlerini kaçırdı.
"Neden bakıyorum ki?"
Tugay yavaşça yanına geldi.
"Bugün sessizsin."
"Değilim."
"Öylesin."
Alev cevap vermedi.
Tugay birkaç saniye onu izledi.
Sonra elini uzattı.
Elinde küçük bir çikolata vardı.
Alev kaşını kaldırdı.
"Bu ne?"
"Barış teklifi."
"Neye göre kavgalıyız?"
"Bilmiyorum."
Alev istemeden hafifçe gülümsedi.
Sonra çikolatayı aldı.
Tugay şaşırdı.
"Bir saniye..."
Alev ona baktı.
"Ne?"
"İlk kez bana bağırmadan bir şey aldın."
Alev birkaç saniye sustu.
Sonra başını çevirdi.
"...Abartma."
Ama yanağında oluşan küçük gülümsemeyi saklayamadı.
Ve Tugay ilk kez şunu düşündü:
"Galiba onu gülümserken görmek hoşuma gidiyor..."