Bölüm 20 — Final: Kırılan Gard

Boks salonu bugün her zamankinden daha hareketliydi.

Bugün Alev'in büyük maçı vardı.

Tribünler doluydu.

Güneş bağırıyordu.

"ALEVVVV! YEN ONU!"

Arda kollarını bağlamıştı ama gözlerini ringden ayırmıyordu.

Ve Tugay...

Sessizce Alev'i izliyordu.

Maç başlamadan önce Alev ringin kenarında derin nefes aldı.

Nedense bugün heyecanlıydı.

Bu kez maç için değil.

Arkasından bir ses geldi.

"Alev."

Dönünce Tugay'ı gördü.

Birkaç saniye birbirlerine baktılar.

Tugay hafifçe gülümsedi.

"Kazanırsın."

Alev kaşını kaldırdı.

"Ya kaybedersem?"

Tugay bir adım yaklaştı.

"Kaybetsen bile değişen bir şey olmaz."

Alev sessizce ona baktı.

"Çünkü..."

Tugay derin nefes aldı.

"...ben zaten en başından beri senin tarafındaydım."

Alev'in kalbi bir anda hızlandı.

Bu kez yumruk gibi değildi.

Daha farklıydı.

Daha sıcak.

Maç bittiğinde Alev kazanmıştı.

Tribünler alkışlarla doldu.

Güneş çığlık atıyordu.

Arda bile hafifçe gülümsüyordu.

Alev ringden indi.

Kalabalığın arasından yürüdü.

Ve direkt Tugay'ın karşısında durdu.

Tugay kaşını kaldırdı.

"Ne oldu?"

Alev birkaç saniye sessiz kaldı.

Sonra ilk kez utanarak gülümsedi.

"...Galiba senden nefret etmiyorum artık."

Tugay birkaç saniye ona baktı.

Sonra gülmeye başladı.

"Galiba mı?"

Alev gözlerini kıstı.

"Tugay."

"Tamam tamam."

Sonra yavaşça elini uzattı.

Alev bu kez hiç düşünmeden tuttu.

Çünkü bazen...

Kalbin etrafındaki en güçlü gardı bile doğru insan kırabiliyordu.

SON