Bölüm 1 Kaybolan Hayatlar

Gece, yolu sessizce yutuyordu.

İzmir-İstanbul karayolunun iki yanında uzanan ağaçlar, yağmurun altında karanlık gölgelerden ibaretti. Silecekler ön camdaki suyu temizlemeye çalışıyor, fakat birkaç saniye içinde cam yeniden damlalarla kaplanıyordu.

Arabanın içinde ise dışarıdaki havanın aksine sıcak ve sakindi.

Arka koltukta oturan altı yaşındaki Emre, başını cama yaslamış, yağmur damlalarının birbirini geçişini izliyordu.

Yanında beş yaşındaki Karan vardı.

Karan, elindeki küçük oyuncak arabayı koltuğun üzerinde ileri geri sürüyordu.

"Bak abi, bu araba babamın arabasını geçiyor."

Emre başını cama yaslamayı bırakıp kardeşine baktı.

"O araba yarış arabası. Geçmesi normal."

Karan kaşlarını çattı.

"Ama benimki daha hızlı."

Emre gülümsedi.

"Tabii."

Ön koltukta oturan Zehra, arkasına dönüp iki oğluna baktı.

"Uyumayacak mısınız siz?"

Karan hemen cevap verdi.

"Ben uyumuyorum anne."

Kenan direksiyon başında gülümseyerek aynadan çocuklara baktı.

"Belli oluyor."

Zehra hafifçe başını salladı.

"İkiniz de sabaha kadar konuşursunuz artık."

Emre sessizce tekrar cama döndü.

Karan ise oyuncak arabasını koltuğun üzerinde sürmeye devam etti.

Kenan'ın telefonu o sırada çaldı.

Arabanın içindeki sakinlik, telefonun sesiyle bir anda bölündü.

Kenan direksiyondan bir elini çekip telefona baktı.

Ekranda kayıtlı olmayan bir numara vardı.

Bir an tereddüt etti.

Zehra ona baktı.

"Açacak mısın?"

Kenan cevap vermeden telefonu açtı.

"Alo?"

Karşı taraftan birkaç saniye boyunca hiçbir ses gelmedi.

Kenan'ın yüzündeki ifade değişti.

"Kimsiniz?"

Yine sessizlik.

Sonra boğuk, aceleci bir ses duyuldu.

"Tuzak!"

Kenan'ın eli direksiyonda sıkılaştı.

"Ne?"

Karşı taraf telefonu kapattı.

Kenan hemen telefonu kulağından çekti.

"Alo? Alo!"

Cevap yoktu.

Zehra endişeyle ona döndü.

"Ne oldu?"

Kenan birkaç saniye konuşmadı.

"Bilmiyorum."

Tam o anda...

Pat!

Silah sesi geceyi yardı.

Kenan refleksle direksiyona asıldı.

Araç bir anda savruldu.

"Kenan!"

Zehra'nın çığlığı arabanın içinde yankılandı.

Emre ne olduğunu anlamadan kardeşine sarıldı.

"Karan!"

Karan'ın elindeki oyuncak araba yere düştü.

Araç kontrolden çıkmıştı.

Lastikler ıslak asfaltta kayıyor, direksiyon Kenan'ın ellerinin arasında karşılık vermiyordu.

Önlerinden gelen farlar bir anda görüşlerini kapladı.

Kenan frene bastı.

Ama çok geçti.

Karşı yönden gelen kamyonla çarpışmanın sesi gecenin sessizliğini paramparça etti.

Metal büküldü.

Camlar kırıldı.

Emre'nin başı sertçe bir yere çarptı.

Zehra'nın sesi duyuldu.

"Çocuklar!"

Sonra her şey karardı.

Yağmur hâlâ yağıyordu.

Kaza yerine ilk ulaşan araçlardan biri, yolu kapatan aracın yanında durdu.

İnsanlar araçtan inip bağırarak yardım istemeye başladı.

"Ambulansı arayın!"

"İçeride çocuklar var!"

"Dikkat edin, araç çok kötü durumda!"

Dakikalar içinde siren sesleri duyuldu.

Sağlık ekipleri olay yerine ulaştığında araç neredeyse tanınmayacak hâle gelmişti.

Bir görevli aracın ön tarafına koştu.

"İki yetişkin!"

Diğer görevli arka tarafa yöneldi.

"Burada çocuk var!"

Camların arasından Emre'ye ulaştılar.

Altı yaşındaki çocuk hareketsizdi.

"Nabzı var."

"Bilinci kapalı."

"Hemen çıkaralım."

Emre dikkatlice araçtan çıkarıldı.

Üzerindeki kan yağmur suyuna karışıyordu.

"Çocuğu ambulansa alın!"

Bir başka sağlık görevlisi aracın diğer tarafına yöneldi.

"Burada bir çocuk daha olması gerekiyor!"

"Nerede?"

"Kardeşi vardı. Görgü tanığı iki çocuk olduğunu söylüyor."

Ekip tekrar araca baktı.

Arka koltukta Emre'nin oturduğu yer belliydi.

Fakat diğer koltuk...

Boştu.

Görevli şaşkınlıkla etrafa baktı.

"Diğer çocuk nerede?"

Kimse cevap veremedi.

Ambulansta Emre'nin başına oksijen maskesi yerleştirildi.

Sağlık görevlilerinden biri sürekli değerlerini kontrol ediyordu.

"Tansiyon düşüyor."

"Hazırlanın."

Ambulansın kapıları kapandı.

Siren sesi yeniden yükseldi.

Araç hastaneye doğru hızla ilerlerken Emre hiçbir şeyden habersizdi.

Kardeşinin nerede olduğunu bilmiyordu.

Ailesinin başına ne geldiğini bilmiyordu.

Ve biraz sonra hayatının en büyük gerçeği hâline gelecek olan şeyden de habersizdi:

Karan kayıptı.

Hastaneye ulaşıldığında Emre doğrudan acil servise alındı.

Doktorlar ve hemşireler başına toplandı.

"Travma ağır."

"Bilinci kapalı."

"Ameliyathaneyi hazırlayın."

Bir doktor Emre'nin dosyasına hızlıca göz attı.

"Altı yaşında."

"Evet."

"Ailesi?"

Kimse hemen cevap veremedi.

Bir sağlık görevlisi kaza yerinden gelen bilgileri aktardı.

"Anne ve baba da araçtaydı. Durumları ağır."

Doktor birkaç saniye sustu.

"Diğer çocuk?"

"Bulamadık."

"Ne demek bulamadınız?"

"Araçta yoktu."

Doktorun yüzündeki ifade ciddileşti.

"Arama ekiplerine haber verildi mi?"

"Verildi."

"Hastaneye gelirse hemen çocuk servisine bildirin."

Emre'nin yatağı ameliyathaneye doğru ilerletildi.

Kapılar açıldı.

Doktorlar içeri girdi.

Kapılar kapandığında koridorda yalnızca telaşlı ayak sesleri ve cihazların uzaklardan gelen sesleri kaldı.

Dışarıda yağmur hâlâ devam ediyordu.

Kaza yerinde ise ekipler aramayı sürdürüyorlardı.

Beş yaşındaki bir çocuk...

Karan Aydın...

Hiçbir yerde bulunamıyordu.

O gece yalnızca bir araba kaza yapmamıştı.

Bir aile parçalanmıştı.

Ve bir çocuk, karanlığın içinde iz bırakmadan kaybolmuştu.