BÖLÜM 11: ZEHRLİ İMZALAR VE GECE YARISI PAZARLIĞI

Karakaya Holding’in yönetim kurulu odasındaki loş ışık, masanın etrafında oturan hissedarların gergin yüzlerine vursun diye özel olarak ayarlanmış gibiydi. Mehmet Karakaya’nın ölümünün üzerinden geçen iki hafta, şirketin borsadaki değerini ezici bir düşüşe sürüklemişti.

Karan, babasının o devasa deri koltuğunda otururken, önündeki devleşen evrak yığınlarına bakıyordu. Artık o şımartılmış, her istediğini elde eden genç adamdan eser kalmamıştı; gözlerindeki o buz gibi karanlık, holdingin camlarından dışarı yansıyan Ankara’nın gri silüetiyle yarışıyordu.

Kapı hafifçe aralandı ve içeriye Zeynep girdi. Üzerinde kusursuz dikilmiş siyah bir tayyör, yüzünde ise zafer sarhoşluğunu gizlemeye çalışmayan o tehlikeli tebessüm vardı. Arkasından gelen avukat kılıklı iki kişi, ellerindeki kalın dosyaları masaya bıraktı.

"Başınız sağ olsun Karan," dedi Zeynep, sesindeki sahte üzüntüyü hiç saklama gereği duymadan. "Ancak işler durmuyor, biliyorsun. Piyasalar sabırsızdır."

Karan başını kaldırdı, bakışlarını Zeynep’e dikti. "Burada ne arıyorsun Zeynep? Burası oyun alanı değil."

"Oynadığımızı kim söyledi?" Zeynep masaya doğru yaklaştı, ellerini mahun ahşaba dayayıp Karan’ın gözlerinin içine baktı. "Barlas’ın ve ailemin temsil ettiği grup, holdingin düşen hisselerini toplamak için hazır bekliyor. Ve sana çok net bir teklifle geldim: Şirketin yönetim kontrolünü bize devret, karşılığında borçlarını kapatalım ve bu enkazın altında kalmaktan kurtul."

Karan alayla güldü. Bu gülüş, odadaki herkesin ürpermesine neden oldu. "Babamın koltuğunu ve bu imparatorluğu size bırakacağımı mı sanıyorsun? Alabileceğiniz tek şey, ellerinizde patlayacak bir iflas belgesi olur."

Zeynep’in yüzündeki gülüş anında soldu. Dişlerini sıkarak doğruldu. "Çok geç kalmış olacaksın Karan. O burslu kızın uğruna harcadığın her şeyi, şimdi bu holdingle birlikte kaybedeceksin."

Zeynep arkasını dönüp çıkarken, kapının önünde sessizce olanları izleyen Atlas ile göz göze geldi. Atlas’ın bakışlarındaki o net tehdit, Zeynep’in adımlarını bir anlığına yavaşlatsa da kadın kendini toparlayıp odadan fırladı.

Atlas içeri girip kapıyı kapattı ve masaya yaklaştı. "Zeynep haklı bir konuda," dedi Atlas, ciddi bir sesle. "Barlas ve arkasındaki konsorsiyum parayı bastırıp hisseleri topluyor. Tek başına bu krizi göğüsleyemezsin Karan."

Karan başını ellerinin arasına aldı. "Biliyorum... Ama onlara boyun eğmektense bu şirketi ateşe veririm."

Aynı saatlerde, üniversite kampüsünün dışındaki sakin bir kafede Alya, önündeki ders kitaplarını toplarken masaya bırakılan gölgeyle irkildi. Başını kaldırdığında karşısında Barlas’ı buldu. Barlas’ın yüzünde o her zamanki kibirli, rahatsız edici sırıtış vardı.

"Ne istiyorsun Barlas?" dedi Alya, toparlanıp kalkmaya yeltenerek.

Barlas eliyle oturması için bir işaret yaptı. "Sakin ol Alya. Seninle sadece küçük bir dostane sohbet etmek istedim. Karan’ın şu aralar ne kadar zorda olduğunu biliyorsun değil mi? Holding elinden kayıp gidiyor, babasının iflas mirasıyla baş başa kaldı."

"Bunların benimle ne ilgisi var?"

"İlgisi şu," dedi Barlas, öne doğru eğilerek. "Karan seni sadece bir oyuncak olarak kullandı, bunu sen de biliyorsun. Şimdi ise o oyuncağı taşıyacak gücü kalmadı. Eğer akıllı bir kızsan, bu bataktan elini çabuk çekersin. Yoksa o zengin çocuklarının arasında ezilen yine sen olursun."

Alya, Barlas’ın gözlerinin içine baktı. İçindeki korku çoktan yerini sarsılmaz bir cesarete bırakmıştı.

"Karan’ın ne yaşadığı ya da neyi kaybettiği beni ilgilendirmiyor, Barlas," dedi Alya, net ve sert bir sesle. "Ama unutma; sizin bu parayla, güçle satın alamadığınız gururumuz var. Ve ben buraya kimsenin oyuncağı olmaya gelmedim."

Alya çantasını omzuna atıp arkasına bile bakmadan kafeden çıktı. Barlas ise arkasından bakarken ilk defa bu kızın küçümsenemeyecek kadar tehlikeli bir iradeye sahip olduğunu fark etti.

Ve Ankara’nın ayazı, yaklaşan büyük fırtınanın en sert habercisi gibi sokakları dövmeye başladı.