'GİRİŞ'

Merhabalarrr! Ben Buket! 💐
Yeni kitabım İDOL'e hoşgeldiniiiz!!

👏🏻👏🏻👏🏻

İDOL, yayınlamak için çok uzun zamandır sabırsızlandığım bir kurgu. Belki şimdi binlerce kişi bu kitabı okumayacak, gelecekte kaç kişiye ulaşabilirim bilemiyorum. Ancak tek temennim bu hikayenin ihtiyacı olan kişilere ulaşması. Ve eğer şimdi bu satırları okuyorsan, bu bir tesadüf değil...

İDOL'ü yaklaşık üç yıl önce yazmaya başlamıştım. Her kitabım benim için değerli ve özeldir. Ancak İDOL, konusu ve işleyişi gereğiyle çok çok daha özel. Anlatılan bazı olaylar yaşanmış olaylardan alıntıdır. Paragrafları okuduğunuzda harflerin arasından sızan acıyı ve çaresizliği tamamen hissedeceksiniz...

Bu kitapta anlattıklarım çoğunuza tanıdık gelecek. Hisler ve olayların hayatınızın bir yerlerinde deneyimlediğiniz veya hissettiğiniz şeyler olduğuna eminim. Bazılarınız Lâl olacaksınız. Bazılarınız ise Ayaz.

Tüm kitaplarımda birileri için ses olmaya çalışıyorum. İçinizde tuttuğunuz haykırışınız olmak benim en büyük amacım...

Bir yerlerden duymuş olacaksınız belkide okuduklarınızı. Dışarıdan gözlemlediğiniz şeylerin o insanlar için nasıl hissettirdiğini İDOL'de anlayacağınıza eminim. Hayat karmaşıktır. Kimse için dışarıdan göründüğü gibi değildir...

Size İDOL'ü okumadan önce tek bir soru sormak istiyorum. Bu sorunun sizdeki cevabını çok merak ediyorum.

"Göz önündeki insanların hayatı dışarıdan göründüğü gibi midir?"

'İDOL' SİZE BIRAKTIĞIM SAKLI KUTUM. UMARIM ONU SEVERSİNİZ...

İYİ OKUMALAR...

Müzik: SOME SAND

-------------------------------------------

________________________________________

• İDOL•
-Alabora-

GİRİŞ

“Sahneye son 5 dakika!” Çalışanın sözüyle kendime geldim. Telaşla etrafta dolanıyor bir şeyler yapıyordu. Ellerimi ovuşturdum ve ayağa kalktım. Menajerim yanıma gelince, “Ah! Buradasın.” Diye fısıldadım.
“Sanırım biraz gerildim...”
Tek söyleyebildiğim bu olmuştu. O ise gözlerini gözlerime dikti ellerini omuzlarıma koyup bana güven vermek istercesine konuştu.
“Korkmana veya gerilmene gerek yok Lal. Sen bir yıldızsın. Şimdi sadece bunu onlara da göstereceksin. Bu yüzden sakin ol ve batırma.”
Son söylediği söz. Batırma. Sanırım içinde bulunduğum durumumu en iyi ifade eden emir cümlesiydi. Bu işi batırmamalıydım. Sanki bir geminin kaptanıydım. Ve tek yapmam gereken şey gemiyi limana tek parça halinde ulaştırmaya çalışmaktı.
Şarkını söyle ve gemiyi batırma. Bir robot gibi. Ancak buraya bir robot olmaya gelmemiştim değil mi? Tek istediğim hayallerimi gerçekleştirmekti. Bir robot olmak değil...
Ancak kendimi bazen çok başka bir yerde buluyordum.
“Merak etme. Batırmayacağım.” Diye fısıldadım. Sahneye doğru yürümeye başladım. Perdelerin ardında kocaman bir sahne vardı. Aralık perdeden dışarı bakmaya çalıştım. Gördüğüm şey 100.000 kişiydi.
Tam tamına 100.000 kişi!
Hepsi benim için gelmişti. Elim kalbime gitti. Burada en ufak bir hata yaparsam tüm kariyerim biterdi. Yıllarca emek verdiğim her şey, beni ben yapan her şey uçup giderdi. Katlandığım onca şey toz olup uçardı.
Karnımda bir ağrı hissettim. Bu sırada arkamdaki telefonumdan gelen bildirim seslerini göz ardı etmeye çalışıyordum. Ancak yapamıyordum.
Bildirim sesleri sanki beynimde yankılanıyordu. İnsanların nefret dolu mesajlarını artık almak istemiyordum. O iğrenç sözler, onların o korkutucu sözleri artık bana ağır geliyordu. Aylarca sabretmeye çalışmıştım. Ancak şu an bunu başaramıyordum.
Perdeyi kapattım ve geri geri gittim. Kalbim sanki ağzımda atıyordu. Kulaklarımla kendi kalp atışımı duyabiliyordum. Ölüyor muydum? Sıkışan göğsümü rahatlatmaya çalıştım. Ancak olmuyordu. Aylardır içime attığım her şey şimdi bir bir gün yüzüne çıkıyordu. Dizlerimin üstüne yığıldım. Yanağımda duran mikrofonu aşağı indirdim. Kulağımdaki kulaklıkları sökercesine çıkarttım.
Ve bir çocuk gibi kulaklarımı kapattım, zar zor nefes alabiliyordum. Üstümdeki parıltılı kıyafet, göz kamaştırıcı pırlantalar artık hiçbiri bir anlam ifade etmiyordu.
Uğruna savaştığım hedefimin okyanusunda boğuluyordum.
Gözyaşlarım her yanımı sarmıştı. Gözlerim kararıyordu. Sanırım bu sefer gerçekten ölüyordum. Etrafımı saran ve bileklerimi ovalayan insanları bile fark edemiyordum. Gözlerimi sonsuz olduğuna inandığım bir yere kapattım.
Her şey dursun istedim... Hepsi bitsin.
------------------------------------------

Birinci bölüme geçebilirsiniz...

🤍