BÖLÜM 4

Grubun şüpheleri artmıştı. Bu yüzden sabah okulda hepsi toplandı. Koralp nedense gelmemişti. Fuat hemen aradı.
Fuat: Alo Koralp, neden gelmedin?
Koralp: Bugün gelemeyeceğim. Hastayım biraz.
Fuat: Geçmiş olsun kanka. İyi dinlenmeler.

Hep birlikte Melis’in doğduğu hastaneye gittiler ve depoya sızdılar.

Tüm çekmeceleri kontrol ettiler ama tarihi geçmiş ilaç kuyuları, sorunlar ve ilaçlar dışında hiçbir şey yoktu. Bazı eski doğum kağıtlaeı vardı. Ama içinde Melis ve ikizi hakkında hiçbir şey yoktu.
Melis: Özür dilerim arkadaşlar. Hepiniz boşu boşuna uğraştınız.
Uraz: Hiçte bile! Hem biz zaten sıkılırdık.
Lalin: Aynen öyle Meloş. Hiç takma kafana. İkizini bulacağız.
Ayaz: Keşke Koralp da burada olsaydı. Hem nerde ki o?
Fuat: Hastaymış. Sesi hiç iyi gelmiyordu. Gerçi dün hiçbir şeyi yoktu.
Lara: Ben aynı mahallede kalıyorum onunla. Uğrarım bir.
Ayaz: Bize de haber et.
Lara: Peki paşam. Başka isteğiniz?
Ayaz: Bir de takla at!

Hepsi gülüşürler ve evlerine doğru yola çıkarlar.
Lara ise Koralp’ın evine gider.
Aniden şok olur. Koralp garajda oturmuş ağlıyordur.

Lara: Koralp! İyi misin sen?

Lara hafifçe Koralp’ın omzunu tutar.
Lara: Yanındayım. Nefes al.
Koralp: Ellerin manikürlüdür senin. Dokunma bana.
Lara: Koralp…üzülme.
Koralp: Benim ellerim nasır dolu. Otomobil tamir etmekten bu hale geldim. Bu arada saçların dalga dalga çok güzel olmuş.
Lara: Sağol. Ama senin baban Ulus Kardelen. Neden tamirci çırağı gibi çalışıyorsun?
Koralp: Şey, hatırlıyor musun? Lalin bir söz söylemişti. Bir kitabı kapağına göre yargılama. Ben cildi parlak kağıt kaplı, pahalı bir kitabım. Senin araban varsa, getir bir tamir edeyim.
Lara: Olur. Hatta arabam burada. Sen çek. Al anahtarı bu. Ama bana bir ara her şeyi anlatacaksın.
Koralp: Yarın arabayı almaya gelince konuşuruz. Yarın yanımda ustam da olacak. Arada o da geliyor. Hoşçakal o halde.
Lara: Hoşçakal.

…

Yarın…
Koralp: Ustam, bugün giymeyeyim tulumları.
Usta: Kim bu kız? Sevdalın mı?
Koralp: Otomobili tamir geldi dün tamirhaneye. Sınıf arkadaşım. Görür görmez vuruldum, başladım sevmeye. Ayağında uzun etek, dalga dalga saçları…Bir roman okumuştum, tamirci çırağı zengin bir kıza aşık olmuştu. Belki gerçek olur.
Usta: Olmazsa üzme kendini. Hadi araba hazır. Gelsin efulin.

…

Lara, şık adımlarla kapıdan içeri girdi. Koralp, gözünü ayırmadan baka kaldı.
Sonra Koralp yavaşça arabanın kapısını açtı. Lara, Koralp’a bir bakış attı.
Lara: Usta! Kim bu serseri?

Usta, sessiz kaldı. Koralp’a ‘üzülme’ der gibi bir bakış attı.
Lara, hızla arabaya bindi. Sonra arabaya binip çekti gitti. Koralp ve usta, arabanın egzozuna boğuldu.

Koralp’ın gözünde tomurcuk tomurcuk yaşlar doldu.
Usta, Koralp’ın sırtına hafifçe vurdu.
Usta: Unut bu romanları evladım. İşçisin sen işçi kal. Giy hadi tulumları.
Koralp: Keşke babam sen olsaydın ustam.
Usta: Keşke…