BÖLÜM 8

Melis: Koralp, nefes al. Al biraz su iç.
Koralp: İkizim sen misin?
Melis: Koralp…
Koralp: Melis lütfen söyle.
Melis: Öyleyim.
Koralp: Peki neden ben bunu yeni öğrendim? Ailemiz neden sakladı?
Melis: Bilmiyorum. Ama öğreneceğim. Koralp, annem belli ki babamızdan korkuyor. Bu yüzden şimdilik birbirimizi öğrendiğimizi ebeveynlerimiz bilmemeli.
Koralp: Anlaştık da, bu…bu nasıl olabilir? Benim annem öldü sanıyordum. Ben eskiden her gün mezarına giderdim.

Ağlayarak sımsıkı sarılırlar. Melis yıllar sonra ikizinin saçlarını okşar, kokusunu içine çeker.
Melis: Geldim kardeşim. Artık yanındayım.
Koralp: Melis, bundan sonra beni garaja götürmelerine izin vermezsin, değil mi?
Melis: Asla! Hatta o malikanenin tüm camlarını kırar, garajı da başlarına yıkarız. Ama önce, onların sırlarına açığa çıkarmamız lazım.
Koralp: Eee kardeşim, hangimiz daha büyük?
Melis: Ben senden 2 dakika 14 saniye erken doğdum. Ablan sayılırım.
Koralp: Melis ablam, akşam arkadaşlarla paten kaymaya gidelim mi?
Melis: Düşersem tutar mısın?
Koralp: Tabi ki.
Melis: O halde akşam görüşürüz. Lara konusunuda bir ara konuşalım. Sana abla tavsiyesi.

…

Paten sahnesi…

Ayaz: Biraderim valla çok sevindim lan! Kardeşini buldun!
Koralp: Valla ben de yıllar sonra ilk kez hayat iyi olacak gibi hissediyorum.
Uraz: Melis, Koralp baya sakin karşılamış. Senin için çok sevindim.
Fuat: Hadi biraz şov yapalım. Uraz çık sırtıma.

Fuat, Uraz’ın sırtına çıkar. Aniden ikisi de kum torbası gibi yere kapaklanır.
Koralp: Aura -1000 oldunuz.
Lalin: Uraz sen zaten Fuat’tan daha ağırsın. Biraz beyninizi kullanın..
Fuat: Beynimiz yok bizim. Saman var yerinde.

Hepsi gülerek kaymaya devam ettiler.
Lalin: Koralp senin saçların eskiden düzdü. Şimdi kıvırcıklanmaya başlamış. Hangi şampuanı kullanıyorsun?
Koralp: Sevgi…sevilen insanın saçı kıvırcıklanırmış. Hepiniz okula geldiğimden beri bana aile oldunuz.
Hazal: Zaten hepimiz nerdeyse kıvırcığız. Benim dalgalı gibi. Ayaz, Melis, Fuat, Uraz kıvırcık. Koralp’ta baya kıvırcıklaştı. Lara dalgalı. Bir Lalin’imiz kaldı.
Lalin: Benim saçlarım dümdüz neredeyse. Aslında küçükken uçlarım dalgalıymış. Bir gün, annem yemek yaparken beni yanına oturtmuştu. Ocak açıktı. Saçlarım tutuşmuş. Neyse ki köklerime ulaşmamış. Tüm saçlarımı kazımıştık. Sonra dümdüz çıkmış saçlarım.
Ayaz: Üzülme Lavaş, senin saçların böyle de güzel. Hem önemli olan iç güzellik. Sen bir solucan da olsan, ben seni yine severim.
Melis: Aynen öyle Lalin. Önemli olan insanın kişiliğidir. Her şey yoluna girecek. Yıldızlar, karanlık olmadan parlamaz.
Koralp: Ya birimize bir şey olursa? Sonuçta dünya artık iyi olanların değil, iyi oynayanların kazandığı bir yer.
Ayaz: Birlikte olduğumuz sürece, hiçbirimize zarar gelmez.

Hava çoktan kararmıştı. Hepsi evlerine dağıldı.
Beril: Oğluşum, hoşgeldin! Nasılsın?
Koralp: Uykum var. Odama gidiyorum.
Beril: Koralp kiminleydin bu saate kadar? Kız arkadaşınla mı?
Koralp: Evet Lara da bizimleydi. Sınıf arkadaşlarımlaydım. Melis, Fuat falan.
Beril: Melis kim?
Koralp: Feza ablanın kızı.
Beril: Şu Feza’dan uzak dur.
Koralp: Niye ki? Sonuçta çok iyi bir anne.
Beril: Oğlum dediğimi yap! Şimdi git üstünü değiştir ve uyu!
Koralp: Hay hay hanımefendi.

…

Sabah…
Ulus: Oğlum, nasılsın?
Koralp: İyi, sen?
Ulus: Neyin var senin?
Koralp: Akşam arkadaşımda kalabilir miyim?
Ulus: Kim bu arkadaşın?
Koralp: İsmi Ayaz. Gerçi ben artık üniversiteye gidiyorum. Neden sorayım ki size?
Ulus: Peki hadi git. Hızlı!

…

Koralp: Arkadaşlar, akşam birlikte kampa gidelim mi?
Lara: Olur.
Melis: Harika fikir! Bence Tatlısu’ya gidelim.
Uraz: Çadırlar benden!