Bölüm 3

Ev sahnesi…
Koralp eve gittiğinde, annesi salonda oturuyordu.
Anne: Niye geç geldin sen?
Koralp: Arkadaşlarımla yürümek istedim.
Anne: Ben sana eve geç gelmeyeceksin demedim mi?!
Koralp: Özür dilerim annecim.
Anne: Yürü! Bugün garajda kalacaksın! Gözüme görünme!
Koralp: Annecim! Lütfen anne seni çok seviyorum! Lütfen!
Anne: Yürü!

Koralp garaja girer. Çok soğuktur. Sert sandalyeye oturur, başını tahta masaya koyar.
“Özür dilerim anne.” diye fısıldar kendi kendine fısıldar.

…

Sabah olduğunda Koralp garajdan çıkar. Annesinin yanına yürür.
Koralp: Anne, benim kız kardeşim mi var?
Anne: Ne saçmalıyorsun yine?! Beynini mi yıkadılar?
Koralp: Haklısın. Özür dilerim. Şey okula yürüyebilir miyim?
Anne: Yürü! Hızlıca!

…

Melis ise annesi ile okula yürüyordur. Koralp da oradadır.
Koralp: Siz Melis’in annesi misiniz?
Melis’in Annesi Feza: Oğlum…yani delikanlı, aynen öyle. Melis’in annesiyim.
Melis: Anne, iyi misin sen?
Feza: Harikayım kızım. İsmi ne bu delikanlının?
Koralp: İsmim Koralp. Babam Ulus Kardelen.
Feza: Ulus beye, selamlarımı ilet.
Koralp: Babam, eve pek gelmez. Genelde işi ile meşgul. Ama tamam, iletirim.
Melis: Ben sınıfa geçiyorum. Hoşçakal Anne!

Melis, annesine sıkıca sarılır. Koralp ise öylece bakakalır. Gözünden akan yaşları gizler.
Koralp: Ne güzel bir anne-kız ilişkiniz var. Benim annem de anca beni garaja kilitliyor.
Feza: Garaja mı?
Koralp: Soyadım Kardelen de olsa, hiçbir şey göründüğü gibi değil. Neyse abla, senin de içini sıktım. Özür dilerim.
Feza: Arada uğra bize. Yemek yaparım.
Koralp: Eyvallah. İyi günler.
Feza: Sana da!

…

Feza’nın sinir tepesine atar. Arabasına atlar, Ulus Kardelen’in ofisine doğru yola çıkar.
Ulus: Feza, hangi rüzgar attı seni buraya?
Feza: Oğluma, iyi bak yangaz!
Ulus: Fezacım, oğluna Beril zaten bakıyor.
Feza: Oğlum beni, ya da kardeşini hatırlamıyor. Ama benim kızım, bir babası ve bir ikizi olduğunu hala hatırlıyor.
Ulus: Koralp’tan uzak duracaksın!
Feza: Koralp ne ya?! Ben onun adını Koral koyduğumuzu hatırlıyorum.
Ulus: Beril öyle istedi.
Feza: Yalnız o Beril’in değil, ikimizin oğlu.
Ulus: Haklısın. Hoşçakal.
Feza: Hoşçakal Ulus.

…

Koralp: Lalin, konuşabilir miyiz?
Lalin: İyi misin sen?
Koralp: Döndüm yine sana.
Lalin: Ne?
Koralp: Sana bir sorum olacaktı da.
Lalin: Sor.
Koralp: Bir şeyden emin değilim. Yani sanki birini çok seviyorum. Ama bir yandan, onun beni sevmeyeceğini biliyorum. Sence onu unutmalı mıyım?
Lalin: İçinden geleni yap.
Koralp: Sağol.
Ayaz: Selam!
Lalin: Aa selam! Naber?
Ayaz: İyidir Lalin, sen?
Lalin: İdare ediyoruz işte.
Koralp: Şey, ben kafeteryaya gidiyorum.
Ayaz: Görüşürüz kardeşim!

Koralp arkasına son kez bakar ve kafeteryaya yürür. Ayaz ve Lalin baş başa kalır.
Ayaz: Hoş çocuk? Değil mi?
Lalin: Öyle. Ama zor bir tip. Ben baskıcı biriyim, o da hiç pasif sayılmaz. Yani hiç anlaşamayız.
Ayaz: Lara’dan mı hoşlanıyor Koralp?
Lalin: Sanırım öyle. Neyse boşver. Melis’in kardeşinden haber var mı?
Ayaz: Yok. Hem de hiç. Ben olduğumu sanmıyorum. Bu arada bir bilgi edindim. Kan grubu çok da önemli değilmiş. Yani diğerleri de olabilir.
Lalin: Ne olacaksın büyüdüğünde?
Ayaz: Yazar olmak istiyorum. Belki hikayemizi yazarım.
Lalin: Ben de yardım ederim.
Ayaz: Umarım mutlu sonla biten bir hikaye olur.
Lalin: İnşallah diyelim de başımıza gelmesin.
Ayaz: Lalin…senden bir şey rica edeceğim.
Lalin: Tabi.
Ayaz: Lalin, Melis kardeşinin Koralp olmasından şüpheleniyor. Sen…Koralp‘a yaklaşıp, bilgi edinmen lazım.
Lalin: Mantıklı. Olur, hallederiz.
Ayaz: Gerçekten yapar mısın?
Lalin: Sen iste dünyaları yakayım kanka. Merak etme.
Ayaz: Kendim için olsa bu kadar büyük bir şey istemem zaten. Ama Melis çok uğraşıyor.
Lalin: Konuyu biliyorum zaten. Güven kendine biraz. Hadi kolay gelsin Ayaz.

Ayaz uzun uzun baka kaldı. Lalin onu etkilemişti.

…

Okul bahçesi sahnesi…
Fuat: Hazal, gelsene biraz dolaşalım.
Hazal: Ee gelecek hakkında ne planların var?
Fuat: Ben bir şair olmak istiyorum.
Hazal: Aa ne güzel! Ben edebiyat öğretmeni olacağım.
Fuat: Belki bir gün hepimize ait bir şiir yazarım.
Hazal: Umarım mutluluk dolu bir şiir olur.