BÖLÜM 5

Koralp akşam eve geçer, Ulus onu karşılar.
Ulus: Ne bu tamirci çırağı mı oldun?
Koralp: Baba, bir arkadaşın arabasını tamir ediyordum.
Ulus: Fakir oğlan, zengin kız aşkı mı yaşamaya çalışıyorsun? Bu gerçek olmaz oğlum. Öğren artık.
Koralp: Baba, sınıf arkadaşımdan ötesi değil.
Ulus: Peki öyle olsun.
Koralp: Baba, annemin mezarı nerede?
Ulus: Çok uzakta oğlum. Sen bilmezsin.
Koralp: Hiç uğruyor musun?
Ulus: Vakit buldukça uğruyorum tabi.

…

Sabah…
Melis: Naber Uraz?
Uraz: İyidir, sen?
Melis: İyiyim. Seni gördüm daha iyi oldum.
Uraz: Melis, Koralp…senin ikizin. Geçen gün senin anneni, Ulus Kardelen’in evinden çıkarken gördüm.
Melis: Ne? Annem, babamdan nefret ediyor. Diyelim ki Ulus Kardelen benim babam, annem neden evine gitsin ki? Belki de karıştırmışsındır.
Uraz: Ben eminim Melis. Yüzde yüz eminim.
Melis: Eve gidince haber ederim sana.
Birbirlerine sımsıkı sarılırlar.

Bir diğer tarafta ise Ayaz ve Lalin okulun kamp etkinliğine katılmıştır.
Lalin: Ee ne tür müziklerden hoşlanırsın?
Ayaz: Melankolik takılırım genelde. Mesela Dolu Kadehi Ters Tut veya Gripin.
Lalin: Zevkli çocuksun. Severiz. Ben daha çok Kargo veya Yüksek Sadakat tercih ediyorum.
Ayaz: Onlar da güzel.
Lalin: Gözlerin ne renk senin?
Ayaz: Yeşil gibi. Daha çok ela.
Lalin: Çok güzeller.
Ayaz: Teşekkür ederim. Annem sağolsun.
Lalin: Ben çadırıma dönüyorum. Hoşçakal.
Ayaz: İyi geceler.
Lalin: Sana da.

…

Fuat, Hazal’a misafirliğe gitmişti. Birlikte resim çiziyorlardı.
Fuat: Biliyor musun? Okul, resmen evim gibi.
Hazal: Yok ya, o kadar da değil. Hani sınavlar olmasa belki.
Fuat: Ama evde duygularını rahat gösteremezsin ki. Mesela üzülünce, emo derler. Sinirlenince agresif, mutlu olunca manik derler. Ev bir yer değildir, ev bir duygudur.
Hazal: Demek ki hiç gerçek bir evin olmamış.
Fuat: Haklısın. Sen bana ev olur musun?
Hazal: Olmaz Fuat. Ben…kendime bile iyi gelmiyorum.
Fuat: Ben de. Ama belki birbirimize iyi geliriz. Ne dersin?
Hazal: Fuat, bilmiyorum ki.

…

Lara: Yine mi buradasın serseri?
Usta: Oğlum! Gel al takımları!
Koralp: Usta, bir dakika lütfen! Lara, sana ne tabi seni seviyorsam? Bir havalandın, dikkat et çakılma.
Lara: Koralp, dün dediklerim için özür dilerim.
Koralp: Lara, benim senin manikür randevunun fiyatı kadar boy boy derdim var. Çekinme var daha yerim, biraz da sen koy.
Lara: Ne desen haklısın Koralp.
Koralp: Sorun değil.
Lara: Gerçekten mi?
Koralp: Aynen öyle.
Lara: Yüzüme bak. Hadi yıka şu ellerini. Biraz hava al.

Lara yavaşça Koralp’ın saçlarını okşar. Gözlerinin içine bakar.
Koralp: Bu kadar bakamam ben. Dikkat eksikliğim var benim.
Lara: Benim de var. Ama senin gözlerine bakarken hiçbir şey dikkatimi dağıtamaz.
Koralp: Lara, sevgilim olur musun?
Lara: Şaka mı yapıyorsun?
Koralp: Hayır ciddiyim. Ama zorunda değilsin.
Lara: O halde anlaştık sevgilim.
Koralp: Efulim, sevdalım, balım, aşkım, sevgilim…seç beğen al.
Lara: Ben sana sevgilim diyeyim, sen efulim de.
Koralp: Nasıl istersen efulim.
Lara: Peki ya Lalin? Sanırım o senden hoşlanıyor.
Koralp: Ayaz da senden hoşlanıyor. Ama biz birbirimizi seviyoruz Lara.
Lara: Artık ‘sen’ ve ‘ben’ diye bir şey yok. Artık ‘biz’ var.
Koralp: Karanlık dünyama hoşgeldin efulim.