2.bölüm tanışma

Barış’la buluşmamız için şehir merkezinde, eski bir kafeyi seçtik. Kafenin ahşap masaları ve duvarlarındaki solmuş tablolar, zamanın ağırlığını hissettiriyordu. Herkes kendi köşesine çekilmiş, sanki birbirlerinin varlığını fark etmiyormuş gibi davranıyordu. İçeri girip gözlerimle onu aradım.

Kafenin en köşesinde oturuyordu. Siyah bir mont giymiş, elleriyle kahve fincanını kavramıştı. Gözleri yorgun ve düşünceliydi. Yanına yaklaşınca, bir an için tereddüt etti. Sonra gülümsedi ve başıyla beni selamladı.

"Sen Barış’sın," dedim, cümlemi onaylatmak ister gibi.

"Evet," dedi sakin bir sesle. "Ve sen de, nottaki kişi. Teşekkür ederim geldiğin için."

Oturup karşısına baktım. İlk birkaç saniye ikimiz de konuşmadık. Barış, bir şeyler anlatmaya çalışıyor gibiydi ama kelimeler boğazında düğümleniyordu.

"Bir yerden başla," dedim sonunda. "Ne istersen, nasıl istersen."

Barış derin bir nefes aldı. "Hayatım boyunca her şeyi doğru yapmaya çalıştım," diye başladı. "Okul, iş, ilişkiler... İnsanların benden beklediği her şeyi. Ama bir gün uyandım ve fark ettim ki içimde kocaman bir boşluk var. Ne yaparsam yapayım, o his gitmiyor. Sanki her şey anlamsız."

Bu kelimeleri duyduğumda içimde bir şey kıpırdadı. Onun söyledikleri, benim yıllardır susturamadığım düşüncelerimdi.

"Anlıyorum," dedim yavaşça. "O boşluk, seni de bulmuş."

Barış başını salladı. "Evet, ama sanki bu his beni bir yere çağırıyor. Ya da belki sadece anlam arıyorum. Bilmiyorum. Ama bu notu bulduğumda, içimde bir umut belirdi. Belki de sen, ne yapmam gerektiğini biliyorsundur."

Bir süre düşündüm. Ne söyleyebilirdim ki? Ben de onun kadar kaybolmuştum. Ama o an fark ettim ki, bazen anlam arayışı, tek başına yapılan bir yolculuk olmamalıydı.

"Ben de cevapları bilmiyorum," dedim dürüstçe. "Ama belki birlikte arayabiliriz. Belki bu boşluk, bir şeylere dönüşebilir."

Barış bir an sessiz kaldı, sonra yüzünde belirsiz bir gülümseme belirdi. "Birlikte aramak," dedi. "Belki de bu başlamak için yeterlidir."

O gün, kafenin içinde bir anlaşma yaptık. İkimiz de kendi hayatımızdaki boşluğu anlamaya çalışacaktık. Ama artık yalnız değildik. Bu yolculuk, belki de bir şeyleri değiştirebilirdi.