1.bölüm başlangıçta boşluk vardı

Siren sesleriyle dolu bir gecede uyandım. Dışarıda hayat akıyordu, ama benim içimde hiçbir şey kıpırdamıyordu. Penceremin önünde dizili apartman ışıkları, birbirine benzeyen hayatların yorgunluğunu yansıtıyordu. İnsanlar ya uyuyordu ya da bir şeyler izliyordu. Herkes bir şeylerle meşguldü, ama ben öylece duruyordum.
Boşluk, sessiz bir misafir gibi yanı başımdaydı. Çocukluğumdan beri oradaydı aslında, bazen hafiflerdi, bazen üzerime çökerdi, ama asla gitmezdi. Bugün de bir farkı yoktu.
Masamın üzerinde yarım kalmış bir defter duruyordu. Birkaç hafta önce büyük bir hevesle yazmaya başlamıştım, ama sonra o boşluk yeniden beni bulmuştu. Yazacak bir şey bulamıyordum. Hayatımda anlamlı hiçbir şey kalmamış gibi hissediyordum.
Sonra bir an durdum. "Belki de anlamı olmayan bu boşluğu yazmalıyım," diye düşündüm. Kalemi elime aldım ve defterin ilk sayfasına yazdım:

"Her şey, hiçbir şeyden ibaretse, bu hikâye neyi anlatacak?"

Böylece hikâyem başladı. Kendi boşluğumu anlamak için yola çıktım. Bu, ne başkasını memnun etmek ne de dünyayı değiştirmek içindi. Bu sadece benim savaşımdı.
Ama bu yolculuk, beni hiç beklemediğim yerlere götürecekti.Defterin sayfalarına bakarken, boşluğun ne olduğunu tarif etmeye çalışıyordum. Kelimeler her zaman kaçamak davranır, ne yazarsam yazayım o duyguyu anlatamazdım. Boşluk, bir his değil, bir varoluş biçimiydi belki de.

Birden telefon çaldı. Uzun zamandır kimse beni aramazdı. Ekranda tanımadığım bir numara vardı. Birkaç saniye tereddüt ettim, sonra açtım.

"Merhaba," dedi bir ses, hafif titrek ama kararlı. "Bu numarayı sana vermemi söylediler. Yardım edebileceğini düşündüm."

"Kim söyledi?" diye sordum, hafif bir şaşkınlıkla.

"Kim olduğunu bilmiyorum," dedi karşıdaki ses. "Ama bir not buldum. Notta, ‘Onu ara, o da boşluğu bilir’ yazıyordu."

Bir an sessizlik oldu. Kalbim hızlandı. Boşluk, beni bulmuştu. Ama bu defa başkalarının eliyle.

"Adın ne?" diye sordum.

"Barış," dedi. "Seninle tanışmam gerektiğini hissediyorum. Hayatımda her şey darmadağın ve... Sanırım bu konuda yalnız değilim."

Barış'ın sesi, garip bir şekilde tanıdıktı. Belki de onun boşluğu, benimkine benziyordu. Daha fazlasını sormadım. Sanki konuşmaya devam edersek, bu yolculuğun başlaması gerekecekti.

"Tamam," dedim, duraksayarak. "Buluşalım. Anlatacak bir şeylerin varsa, dinlerim."

O an, her şeyin değişeceğini hissettim. Belki de boşluğun içinde bir çıkış yolu vardı. Ama bu yolu bulmak için önce daha da derine inmeyi göze almam gerekiyordu.