19.bölüm son sözler ve yeni ufuklar

Yolculuğumuz, bir noktada zirveye ulaştı. Kaybolduğumuz her an, bizi farklı bir dünyaya, farklı bir farkındalığa taşıdı. Zaman, hâlâ bir şekilde bizden sıyrılamazken, artık kaybolduğumuzda bile bir yerlerde bulduğumuzu hissediyorduk. Her şey bir bütün gibiydi; kaybolmuş gibi görünen her şey, aslında bizleri bulmamıza yardımcı oluyordu.

Barış, sessizce bir an durdu ve etrafına bakarak, derin bir nefes aldı. "Bazen," dedi, "kaybolmuş gibi hissetmek, bir tür özgürlüktür. Çünkü kaybolduğunda, hiçbir şeyin seni tanımlamaması, seni kendi özüne yönlendirir. Her kaybolan an, seni daha fazla kendine yaklaştırır."

Ben de durdum ve gözlerimi yukarıya, gökyüzünün geniş ufuklarına çevirdim. Gerçekten de kayboldukça bir şeyler buluyorduk. Ama bu buluşlar, bazen hüsran değil, tam tersine bir anlam taşıyordu. Yavaşça Barış’a döndüm. "Evet, belki de kaybolmak bir arayış değil, bir varoluş biçimi. Her kaybolan şey, sonunda bir başka yüzeye çıkıyor. Ve biz, kaybolduğumuzda daha çok kendimizi buluyoruz."

Bir süre sessiz kaldık. Rüzgar hafifçe esiyor, etrafındaki her şey bir yansıma gibi ilerliyordu. Her adımımız, bizi içsel bir huzura daha da yaklaştırıyordu. Kaybolduğumuz her an, aslında yeni bir başlangıca dönüşüyordu. Zamanın, mekânın ötesinde, kaybolmak aslında bir tamamlanıştı. Ve bu tamamlanış, her kaybolan şeyin arkasında, her bulduğumuz ışığın gerisinde bir anlam taşıyordu.

Barış, gözlerini ufka dikerken, bir şeyler mırıldandı. "Belki de zaman, sadece bir anlamda bir yansıma. Sonuçta her şey birbirine bağlanıyor. Kayboluyoruz, ama aslında bir şeylerin içinde hep varız. Geçmiş ve gelecek, bir çizgide değil, bir devinim içinde birbirini takip eder."

Bir adım daha attık. Bu yolculuk, kayboldukça derinleşen, her kayboluşta daha fazla keşfe çıkmamızı sağlayan bir yoldu. Bu son, bir son değildi; aksine her şeyin yeniden başladığı bir andı. Zaman kaybolduğunda, biz de kaybolmuş gibi hissedebilirdik ama her kaybolan şey, bizi en derin anlamlara götürüyordu.

"Belki de," dedim, "kaybolduğumuz her an, hayatın birer parçasıydı. Bir şey kaybolduğunda, o şeyin yerine başka bir şey gelir. Kaybolduğumuzda, aslında kendimizi buluyoruz. Ama kaybolma sürecinde, gerçek anlamı keşfetmek, en zor olanı."

Barış, yavaşça gülümsedi. "Ve belki de, son söylememiz gereken şey bu: Kaybolmuş her şeyin ardında, bir ışık var. Bu ışık, bizi bir yansıma gibi doğru yola yönlendiriyor. Kaybolduğumuzda, aslında her şeyin anlamını yeniden buluyoruz."

Daha fazla konuşmadık. Sessizce yolumuza devam ettik. Zaman ve mekanın ötesinde, kaybolmuş gibi görünen her şey bir bütün olarak yeniden doğuyordu. Bu yolculuk, bizleri daha çok kendimize ve zamanın ötesindeki gerçekliğe yaklaştırıyordu. Kayboldukça, her şeyin bir parçası haline geliyorduk.

Ve son olarak, yolculuğun her anı bir yansıma gibi geriye döndü. Kaybolan her şey, aslında sonsuz bir ışıkta birleşmişti. O ışık, her kaybolan anın, her yansımanın gerisinde yeni bir başlangıca dönüşüyordu. Bu yolculuk, aslında bir son değil, her şeyin başladığı bir anın ta kendisiydi.