11.bölüm sadece bir yansıma

Zaman, o kadar geçip gitmişti ki, artık saatlerin ne kadar hızlı geçtiğini hissedemiyordum. Barış ve ben, yolculuğumuzun başlangıcındaki kadar sık buluşmuyorduk ama her karşılaştığımızda, daha derin bir bağ kurduğumuzu hissediyordum. Boşluk, hayatımızın bir parçası olmuştu; ne zaman birbirimize dokunmasak da, onun varlığını hissediyorduk.

Bir gün, her şeyin tekrar yerli yerine oturduğu bir anda, Barış bana bir soru sordu. “Sence, her şeyin bir amacı var mı?”

Bu soru, uzun zamandır kafamı kurcalayan bir soruydu. Ama her zaman cevapsız kalmıştı. “Bilmiyorum,” dedim. “Belki de amaç, sadece yaşamaktır. Ne olursa olsun, her şeyin bir amacı olduğunu kabul etmek, her anı değerli kılıyor.”

Barış, bana dikkatle baktı. “Evet, belki de cevap, o kadar karmaşık değil. Belki de basit bir şekilde, her şey bir yansıma. Kendimize ne kadar bakarsak, o kadar net görürüz.”

Bir süre sessiz kaldık. Barış’ın söyledikleri aklımda dönüp duruyordu. Belki de hayat, bir aynada gördüğümüz yansıma gibiydi. Ne kadar derin bakarsak, o kadar fazla şeyi görürdük. Ama esas soru şuydu: Gerçekten görmek mi istiyorduk? Ya da belki de sadece o yansımanın gerisinde bir anlam vardı, görmek için çok uğraşmak gerekmediği bir anlam.

O an, tüm bu düşünceler içinde kaybolurken, gözlerim yavaşça Barış’a kaydı. O anı, o sessizliği paylaştıkça, kendimi huzurlu hissediyordum. Belki de boşluk, sadece bir yerde değil, her anın içinde vardı. Her şeyin anlamı, bir yansıma gibiydi ve o yansımanın içinde kayboldukça, bir şeyler buluyorduk.

Barış, derin bir nefes alarak konuştu. “Hep bir şeyleri bulmaya çalıştık, ama belki de kaybolduğumuz her yer, aslında bulduğumuz yerdir. Belki de bu yolculuk, sadece kaybolmaktan ibaret.”

Başımı sallayarak, "Evet," dedim, "belki de kaybolmak, bulmanın bir yoludur."

O an, yaşamın karmaşık bir şey olduğunu düşünmedim. Sadece her şeyin, bir yansımanın ötesinde ne olduğunu görmek için sabırla beklemek gerektiğini fark ettim. Bazen, bir adım geriye gitmek, her şeyi daha net görmemizi sağlayabilirdi.

Birlikte yürümeye başladık. Barış’ın her adımında, boşluğun anlamını biraz daha kabul ediyordum. Ve her adımda, biraz daha kayboluyor, ama aslında her kayboluşta yeni bir şeyler keşfediyorduk.