Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 9Şu an: 9.

9. Bölüm
Yabancı Bir Düzen

İlk gece neredeyse hiç uyuyamadım.

Odanın diğer yatağı boştu. Koridordan ara sıra ayak sesleri geliyor, dışarıdaki nöbet değişimlerinde askerlerin konuşmaları duyuluyordu. Tesisin içinde sürekli bir hareket vardı. Bir kapı açılıyor, bir kapı kapanıyor, uzaktan telsiz sesleri yükseliyor, ardından yeniden sessizlik çöküyordu.

Evdeyken gecenin seslerine alışmıştım.

Buzdolabının hafif uğultusu, rüzgârın balkon kapısına dokunuşu, bazen de üst kattaki komşunun yere düşürdüğü bir eşya...

Şimdi bunların hiçbiri yoktu.

Burada geceler bile görev çizelgesine bağlıydı.

Sabah erkenden uyandım. Yüzümü yıkayıp saçlarımı topladım. Çantamdan temiz bir tişört çıkardım. Aynanın karşısına geçtiğimde bir süre kendime baktım.

Karşımdaki kadın, birkaç ay önce evinden çıkarken aynada gördüğüm kadın değildi.

Saçlarım koyu kahverengiydi. Normalde omuzlarımın biraz altına dökülen dalgalı saçlarım şimdi özensizce toplanmıştı. Bazı tutamlar yüzümün iki yanına düşüyordu. Kahverengi gözlerimin çevresinde uykusuzluktan oluşan hafif morluklar vardı.

Yüzüm eskisi kadar dolgun görünmüyordu. Elmacık kemiklerim biraz daha belirginleşmişti. Burnumun kenarında küçük bir çizik, çenemin altında da iyileşmekte olan ince bir sıyrık vardı.

Dudaklarım kurumuştu.

Gülümsedim.

Yanaklarımda beliren gamzeler hâlâ oradaydı.

Bu ayrıntı hoşuma gitti.

En azından bazı şeyler değişmemişti.

Bir zamanlar aynaya baktığımda kendimde kusur arardım. Saçımın kabarmasına, göz altımdaki yorgunluğa, yüzümde çıkan küçücük bir sivilceye takılırdım.

Şimdi tek düşündüğüm şey, hâlâ kendime benzeyip benzemediğimdi.

Parmaklarımla yanağıma dokundum.

"İyisin," diye fısıldadım.

Kendi sesim bana yabancı geldi.

Sonra aynadan uzaklaşıp kapıya yöneldim.

---

Kahvaltı için yemekhaneye indiğimde uzun bir masa sırası gördüm. İnsanlar ellerindeki metal tepsilerle sıraya girmişti.

Kahvaltıda bir dilim ekmek, az miktarda peynir, birkaç zeytin ve sıcak çorba vardı.

Tepsimi alıp boş bir yere oturdum.

Karşıma oturan kadın otuzlu yaşlarının başında görünüyordu. Saçlarını ensesinde toplamış, kollarını dirseklerine kadar sıvamıştı.

"Yeni misin?" diye sordu.

Başımı salladım.

"İdil."

"Ben Derya."

Elindeki ekmeği ikiye böldü.

"Ne zamandır buradasın?"

"Dünden beri."

"Alışırsın. İlk günler biraz tuhaf gelir."

"Sen ne zamandır buradasın?"

"Üç ayı geçti."

Bir an duraksadım.

"Üç ay mı?"

Derya başını salladı.

"İlk geldiğimde burada bu kadar insan yoktu. Sonra farklı noktalardan kurtulanlar getirildi. Bazıları başka gruplarla geldi, bazılarını da askerler buldu."

"Kaç kişiyiz?"

"Kesin sayıyı bilmiyorum. Ama yüz elliyi geçtik."

Kaşığımla çorbamı karıştırdım.

"Yiyecekler yetiyor mu?"

Derya omuz silkti.

"Şimdilik. Ama her gün hesap yapılıyor. Dışarıdan erzak getirilmezse stoklarımız sonsuza kadar yetmez."

"Su?"

"Kuyu var. Arıtma sistemi de var ama bakım gerekiyor. Jeneratörler için yakıt bulmamız lazım. Her şey birbirine bağlı."

Bunu söylerken yüzünde bir yorgunluk belirdi.

"Burada kimse boş oturmuyor," diye devam etti. "Sağlığı elveren herkesin bir işi var. Kimi yemekhanede, kimi tamirde, kimi bahçede, kimi de dışarı çıkan ekiplere destek oluyor."

"Bahçe mi?"

Derya'nın yüzü aydınlandı.

"Arka tarafta küçük bir sebze alanımız var. Çok büyük değil ama yeşillik yetiştiriyoruz. Birkaç domates, biber, soğan... Henüz herkese yetecek kadar değil."

İstemeden gülümsedim.

"Ben de tohum bulmuştum."

"Gerçekten mi?"

Çantamı getirmediğim için odadaki eşyalarımı düşündüm.

"Market deposunda birkaç paket vardı. Mert'lerle gelirken yanıma aldım."

"Harika! Bahçede çok çeşitimiz yoktu. Belki işe yararlar."

Derya heyecanla anlatmaya devam edecekti ki yemekhanenin kapısından bir asker girdi.

"İdil?!"

Başımı kaldırdım.

"Benim."

"Komutan seni görmek istiyor."

Kaşığı tepsime bıraktım.

Derya hafifçe gülümsedi.

"Kolay gelsin."

"Teşekkürler."

Askerin peşinden çıktım.

---

Aras Komutanı dün gördüğüm binada buldum. Bu kez odasında değildi. Koridordaki haritanın önünde iki askerle konuşuyordu.

Beni fark edince konuşmasını bitirdi.

"İdil."

"Buyurun."

"Sağlık kontrolün tamamlanmış."

"Evet."

"Burada kalacağın süre boyunca belirli görevlerde çalışman gerekecek. Herkes gibi."

"Ne yapmam gerekiyor?"

"Önce seni tanımamız gerekiyor. Daha önce ne iş yaptın?"

"Evden çalışıyordum. Roman yazıyorum."

Bir an yüzüme baktı.

"Yazarlık."

"Evet."

"Başka?"

"Bir dönem jimnastikle ilgilendim. Sonra boks eğitimi aldım."

Bu kez bakışları biraz daha dikkatli oldu.

"Ne kadar süre?"

"Jimnastik uzun süre. Boksu da birkaç yıl."

"Silah kullanmayı biliyor musun?"

"Biraz."

"Öğrenmen gerekebilir."

"Şu an silah kullanmak istemiyorum."

"İstemekle ilgili değil. Burada herkesin temel güvenlik eğitiminden geçmesi gerekiyor."

Söyleyecek bir şey bulamadım.

Aras elindeki dosyayı kapattı.

"Fiziksel durumun iyi görünüyor. Bahçe ekibinde bir eksik var. Şimdilik orada çalışacaksın."

"Bahçede mi?"

"Evet. Bitkilerle ilgilendiğini söylemişsin."

"Kim söyledi?"

"Mert."

İçimden gülümsedim. Galiba burada hiçbir şey saklı kalmıyordu.

"Evde birkaç saksım vardı. Çok büyük bir tecrübem yok."

"Burada uzman aramıyoruz. Öğrenmeye istekli insanlara ihtiyacımız var."

Başımı salladım.

"Anladım."

"Yarın sabah bahçe sorumlusuna katılırsın. Bugün dinlen."

"Tamam."

Aras yeniden haritaya döndü.

Konuşma bitmişti.

Yanından ayrılırken bir an arkamdan seslendi.

"İdil."

Döndüm.

"Bahçe alanının dışındaki bölgeye izinsiz geçme. Duvar çevresinde güvenlik şeridi var. Nöbetçiler izin vermeden o tarafa yaklaşmayacaksın."

"Tamam."

"Bir sorun yaşarsan Derya'ya veya görevli askerlere bildir."

Başımı salladım.

"Anlaşıldı."

Odasından çıktığımda kendimi bir askeri birliğe yeni katılmış gibi hissettim.

Aslında öyleydim.

---

Ertesi sabah bahçeye gittiğimde güneş henüz çok yükselmemişti.

Bahçe, tesisin arka tarafında, yüksek duvarların gölgesine yakın bir yerdeydi. Etrafı tel örgüyle çevrilmişti. Toprak alanın bir bölümünde domates ve biber fideleri vardı. Diğer tarafta maydanoz, nane ve birkaç sıra soğan yetiştiriliyordu.

Alan küçük olmasına rağmen düzenliydi.

Bir adam, dizlerinin üzerine çökmüş, toprağın içindeki yabani otları ayıklıyordu. Saçları tamamen beyazlamıştı. Yüzündeki çizgiler, uzun yıllar güneş altında çalışmış birini andırıyordu.

Derya beni görünce el salladı.

"İdil! Buradayız."

Yanlarına yaklaştım.

"Merhaba."

Adam başını kaldırdı.

"Yeni gelen kız bu mu?"

Derya gülümsedi.

"Evet. Tohumları da o bulmuş."

Adam elindeki küçük çapayı toprağa bıraktı.

"Ben Cemal. Burada bahçeyle ben ilgileniyorum."

"İdil."

"Topraktan anlar mısın?"

"Biraz. Evde saksılarım vardı."

Cemal Bey yüzünü buruşturdu.

"Saksı başka, toprak başka."

Derya gülmemek için dudaklarını ısırdı.

Ben de gülümsedim.

"Öğrenirim."

"Öğrenirsin tabii. Önce şu otları ayıklamayı öğren."

Bana küçük bir eldiven uzattı.

"Şunları kökünden çıkar. Ama fidelerin dibine fazla yaklaşma. Köklerine zarar verme."

Eldivenleri giyip yanına çömeldim.

Toprağa dokunduğumda parmaklarımın arasında dağılan nemli toprak hissi içime tuhaf bir huzur verdi.

Uzun zamandır bir şeye zarar vermemek için bu kadar dikkatli davranmamıştım.

"Şu sıradakiler ne?" diye sordum.

"Fasulye. Şunlar domates. Biberler de arkada."

Derya küçük bir sulama kabını kaldırdı.

"Bugün sulama sırası bende."

Cemal Bey hemen başını kaldırdı.

"Az dökme. Dün hava çok sıcaktı."

"Yine de kökleri boğmayacağım."

"Ben sana bir şey demedim."

Derya bana göz kırptı.

"Her gün böyle."

Bir süre çalıştık.

Cemal Bey toprağın nasıl havalandırılacağını, hangi bitkinin ne kadar su istediğini anlattı. Bazı fidelerin yapraklarını kontrol etti. Sararanları ayırdı. Birkaç bitkinin dibine destek çubuğu yerleştirdi.

Ben de marketten getirdiğim tohum paketlerini çıkardım.

Cemal Bey paketleri tek tek inceledi.

"Salatalık güzel, patlican da işimize yarar. Ama bunları hemen ekmeyeceğiz."

"Neden?"

"Önce toprağı hazırlayacağız. Bir de suyu hesaplamamız gerekiyor. Elimizdeki her tohumu bir kerede kullanamayız."

Paketleri dikkatlice geri koydum.

Haklıydı.

Eskiden bir saksıya tohum ekerken ne kadar su harcadığımı düşünmezdim. İhtiyacım olduğunda musluğu açar, bitkilerimi sulardım.

Şimdi bir avuç su bile hesaplanıyordu.

Güneş yükseldikçe hava ısınmaya başladı. Derya saçlarını ensesinde yeniden topladı.

"Birazdan mola vereceğiz."

Cemal Bey başını kaldırmadan cevap verdi.

"Şu sırayı bitirelim."

"Her gün aynı şey."

Gülerek çalışmaya devam ettim.

---

Günler birbirini takip etmeye başladı.

İlk hafta bahçedeki işleri öğrenmekle geçti. İkinci hafta tohumları hazırladık. Bazılarını küçük kaplarda çimlendirdik, bazılarını doğrudan toprağa ektik. Derya ile sulama saatlerini düzenledik. Cemal Bey, her bitkinin yanına küçük tahta işaretler yerleştirdi.

Haziranın ilk haftası geldiğinde hava belirgin biçimde ısınmıştı.

Öğle saatlerinde dışarıda çalışmak zorlaşıyor, bu yüzden işleri sabah erkene ve akşamüstüne alıyorduk. Yağmur neredeyse hiç yağmıyordu. Su depolarındaki seviyeyi düzenli kontrol ediyor, bahçeyi gereğinden fazla sulamıyorduk.

Bir sabah domates fidelerinden birinde küçücük sarı bir çiçek gördüm.

"Cemal Bey!"

Adam uzaktan seslendi.

"Ne var?"

"Çiçek açmış!"

Yanıma geldi. Eğilip baktı.

"İyi. Demek tutmuş."

"Çok güzel."

"Çiçek açtı diye sevinme hemen. Meyve vermesi var, büyümesi var."

"Biraz sevinsek ne olur?"

Bana baktı.

Sonra yüzünün kenarında belli belirsiz bir gülümseme oluştu.

"Sevin kızım. Ama işini de aksatma."

O gün çiçeğe birkaç kez daha baktım.

Küçücük bir şeydi.

Ama aylar sonra ilk kez bir şeyin büyümesini beklemek bana iyi gelmişti.

---

Bir akşamüstü odama döndüğümde yorgunluktan omuzlarım ağrıyordu. Ellerimi yıkadım, yüzüme su çarptım ve aynanın karşısında durdum.

Saçlarımın uçları terden nemlenmişti. Alnıma yapışan birkaç tutamı geriye ittim.

Yüzümdeki yorgunluk hâlâ oradaydı.

Ama gözlerim...

Günler öncesinde ki kadar donuk görünmüyordu.

Aynanın kenarına iliştirdiğim küçük kâğıda baktım. Üzerine dün gece bir cümle yazmıştım.

İnsan bazen hayatta kalmayı değil, yaşamayı özler.

Kâğıdı düzelttim.

Sonra defterimi açıp günlerdir aklımda dolaşan düşünceleri yazmaya başladım.

Bahçedeki domates çiçeğini, Cemal Bey'in huysuzluğunu, Derya'nın bitmek bilmeyen konuşmalarını...

Bir de buradaki insanları.

Kimisi gülüyor, kimisi kavga ediyor, kimisi sessizce işini yapıyordu. Hepsinin kaybettiği bir şeyler vardı. Ama yine de ertesi gün kalkıp görevlerine gidiyorlardı.

Belki de düzen dediğimiz şey buydu.

Her şeyin yolunda gitmesi değil...

Yolunda gitmeyen şeylere rağmen devam edebilmek.

Defterimi kapatıp yatağa uzandım.

Dışarıdan bir anons duyuldu.

"Keşif ekibi hazırlık için toplanma alanına."

Ardından koridorda ayak sesleri çoğaldı.

Pencereye yaklaşıp avluya baktım.

Askerler araçların çevresinde toplanıyordu. Mert'i de gördüm. Onur ve Baran yanındaydı. Birkaç malzeme araca yükleniyordu.

Bir süre sonra avlunun diğer ucunda Aras belirdi.

Elindeki dosyaya bakarak askerlerle konuşuyor, arada başını kaldırıp çevreyi kontrol ediyordu. Bir asker ona bir şey söyledi. Aras kısa bir cevap verdi, ardından aracın yanına yürüdü.

Bana doğru bakmadı.

Ben de yalnızca bir an izleyip pencereden ayrıldım.

Burada herkesin bir görevi vardı.

Benimki de artık belliydi.

Ertesi sabah yine bahçeye gidecektim.

Ve belki o küçücük domates çiçeği, birkaç hafta sonra meyve verecekti.

Bunu düşünmek bile uyumama yetti.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

13okunma 3beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…