Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 9Şu an: 5.

5. Bölüm – İlk Adım

Çatıdaki o günden sonra üç gün boyunca evimden çıkmadım.

Rıza'yla yalnızca birkaç kez konuştuk. Bazen merdiven boşluğundan sesleniyor, bazen de kapımın altından kısa notlar gönderiyordu. Artık birbirimizin varlığını biliyorduk. Bu bile günlerdir süren yalnızlığın içinde tuhaf bir güven hissi yaratmıştı.

Yine de kapımı açmıyordum.

O da açmamam gerektiğini söylüyordu.

Şehirdeki askeri araçları gördüğümüz günden beri pencereden daha sık dışarı bakıyordum. Her motor sesinde perdeye koşuyor, uzaktan gelen her sireni dikkatle dinliyordum. Fakat o araçlar bir daha görünmedi.

Bir sabah uyandığımda mutfaktaki su kaplarından birinin devrildiğini gördüm. Gece pencerenin tam kapanmadığını fark etmemiştim. Rüzgâr içeri girmiş, balkonun kenarına koyduğum kaplardan birini yere düşürmüştü.

Suyun büyük kısmı akıp gitmişti.

Yerdeki ıslaklığı izlerken içimde öfke yükseldi.

Günlerdir damla damla biriktirdiğim suyu birkaç saniyede kaybetmiştim.

Eğilip kabı kaldırdım. Sağlam olup olmadığını kontrol ettim. Sonra pencereyi kapattım.

Artık daha dikkatli olmalıydım.

Öğleden sonra Rıza'nın kapısına kadar gitmeye karar verdim. Onunla konuşmam gerekiyordu. Çatıdaki su depolarında kalan suyu nasıl kullanabileceğimizi, başka bir yerden temiz su bulmanın mümkün olup olmadığını öğrenmek istiyordum.

Kapımın önüne geldiğimde önce merdiven boşluğunu dinledim.

Sessizlik.

Rıza'nın bulunduğu kata indim. Kapısına yaklaşmadan seslendim.

"Rıza?"

İçeriden hemen cevap gelmedi.

Bir kez daha seslendim.

"Rıza, benim."

Bu defa kapının arkasından öksürük sesi geldi.

"Ne oldu?"

"Konuşmamız gerekiyor."

"Şimdi olmaz."

"İyi misiniz?"

"İyiyim."

Sesi iyi olduğunu söyleyen birine ait değildi.

"Kapının önüne bir şey bırakacağım."

Çantamdan iki paket bisküvi çıkardım. Yanına da küçük bir konserve koydum. Bunları kapısının önüne bıraktım.

"Yiyecek getirdim."

Kapının arkasında bir hareket oldu.

"Alamam."

"Benim yeterince var."

"Yarın senin de ihtiyacın olur."

"Bugün sizin ihtiyacınız var."

Bir süre sessizlik oldu.

Sonra kapı hafifçe aralandı. Zincir takılıydı. Aralıktan yaşlı bir el uzandı ve bıraktığım yiyecekleri aldı.

"Teşekkür ederim," dedi.

"İyi misiniz gerçekten?"

"Biraz başım dönüyor. Önemli değil."

"Doktor musunuz, kendinize teşhis koyuyorsunuz?"

Bu kez hafifçe güldü.

"Sen de her şeye karışıyorsun."

"Birinin karışması gerekiyor."

Kapı yeniden kapandı.

Yukarı çıkarken aklımda onun sesi vardı. Yaşlı adamın iyi olmadığını hissediyordum. Fakat elimden gelen pek bir şey yoktu.

Eve döndüğümde ilk yardım çantamı kontrol ettim. Ağrı kesiciler, gazlı bezler, antiseptik solüsyon ve birkaç bandaj vardı. Ancak düzenli kullanılan ilaçlarım yoktu.

Rıza'nın ihtiyacı olabilecek ilaçları düşünmeye başladım.

Belki yakınlardaki eczaneden bulabilirdim.

Ama bunun için dışarı çıkmam gerekiyordu.

---

Ertesi sabah hava kapalıydı.

Kahvaltımı yaptıktan sonra dolabın önüne geçtim. Birkaç gündür aklımda olan şeyi artık ertelemek istemiyordum. Arka taraftaki yangın merdiveninden inerek bahçeye ulaşabilir, oradan da sokağın sonundaki markete gidebilirdim.

Çantamı hazırladım.

İki boş su şişesi, küçük ilk yardım çantası, el feneri, çakı ve metal cop...

Üzerime koyu renkli kıyafetler giydim. Ayakkabılarımın bağcıklarını sıkıca bağladım. Saçlarımı topladım ve aynanın karşısına geçtim.

Aynadaki kadın bana yabancı geliyordu.

Gözlerimin altında mor halkalar vardı. Yüzüm solmuştu. Birkaç haftadır doğru düzgün uyuyamıyordum.

Kendime baktım.

"Yapabilirsin."

Sesim kararlı çıkmamıştı ama başka seçeneğim yoktu.

Mutfak balkonunun kapısını açtım. Yangın merdivenine doğru uzandım. İlk basamağa bastığımda demir gıcırdadı.

Olduğum yerde durdum.

Bir süre bekledim.

Ses kesilince ikinci basamağa geçtim.

Merdiven düşündüğümden daha sağlamdı. Yavaş hareket ettiğim sürece beni taşıyabilirdi. Aşağıya indikçe bahçeyi daha net görmeye başladım.

Çöp konteynerinin yanında birkaç poşet parçalanmıştı. Toprağın üzerinde eski gazeteler uçuşuyordu. Duvarın dibinde duran bisikletin tekerleği dönüyordu.

Rüzgâr...

Başka bir şey değildi.

Son basamağa ulaştığımda yere atladım. Dizlerimi hafifçe kırarak iniş yaptım. Çantamı düzelttim ve bahçe kapısına yöneldim.

Kapı kilitliydi.

Elimi demir parmaklıkların arasından uzatıp mandalı kontrol ettim. Açılmıyordu.

Dişlerimi sıktım.

Bütün bu yolu boşuna gelmiş olamazdım.

Bahçenin sağ tarafında, duvarın dibinde küçük bir bakım kapısı vardı. Normalde görevlilerin kullandığı bu kapının kilidi paslanmıştı. Çantamdan çakıyı çıkardım. Kilidi zorlamaya başladım.

Birkaç dakika uğraştıktan sonra metal parça yerinden oynadı.

Kapı açıldı.

Önüme dar bir geçit çıktı. Geçidin sonunda sokağa açılan küçük bir kapı vardı. Önce kulağımı dayayıp dışarıyı dinledim.

Ses yoktu.

Kapıyı araladım.

Sokak boş görünüyordu.

Hızlıca dışarı çıktım ve kapıyı arkamdan kapattım.

İlk kez günler sonra apartmanın dışındaydım.

Hava yüzüme çarptığında derin bir nefes aldım. Sokak, pencereden göründüğünden çok daha kötü durumdaydı. Terk edilmiş araçların camları kırılmış, bazı dükkânların kepenkleri zorlanmıştı. Kaldırımın ortasında bir çocuk ayakkabısı duruyordu.

Gözlerimi ondan uzaklaştırdım.

Market sokağın sonundaydı.

Duvarların dibinden ilerlemeye başladım. Gereksiz yere ses çıkarmamak için adımlarımı dikkatli atıyordum. Bir aracın arkasına geldiğimde durup köşeyi kontrol ettim.

Marketin kepengi gerçekten de yarı açıktı.

İçeri girmek için eğilmem gerekecekti.

Tam o sırada sokağın diğer ucundan bir ses geldi.

Hırıltı.

Başımı çevirdim.

Bir adam, park etmiş araçların arasından çıkıyordu. Üzerindeki mont yırtılmıştı. Kolları iki yanında sallanıyor, başı öne düşüyordu.

Beni henüz fark etmemişti.

Yavaşça geri çekildim.

Ayağımın altındaki cam parçası kırıldı.

Çıkan ses sokağın içinde yankılandı.

Adamın başı bir anda kalktı.

Gözleri bana döndü.

Bir saniye boyunca kıpırdamadım.

Sonra koşmaya başladı.

"Hayır!"

Arkamı dönüp markete doğru koştum. Kepengin altından eğilerek içeri girdim. Dizim yere çarptı ama durmadım. Arkama baktığımda adamın marketin önüne ulaştığını gördüm.

Kepenge çarptı.

Metal gürültüyle sarsıldı.

Bir kez daha vurdu.

Rafların arasına doğru ilerledim. Market karanlıktı. Yerde devrilmiş paketler, kırık şişeler ve dağılmış yiyecekler vardı.

El fenerimi açmadım.

Önce gözlerimin karanlığa alışmasını bekledim.

Dışarıdaki şey kepenge vurmaya devam ediyordu.

Rafların arasından ilerleyerek arka tarafa ulaştım. Küçük bir depo kapısı gördüm. Kapıyı açtım.

İçeride birkaç koli su vardı.

Kalbim hızlandı.

İki koliye uzandım ama ikisini birden taşıyamazdım. Birkaç şişeyi çantama yerleştirdim. Rafların altından bir kutu konserve çıkardım. Sonra ilaçların bulunduğu küçük bölümü fark ettim.

Ağrı kesici, antiseptik ve birkaç kutu mide ilacı...

Rıza için de ağrı kesici aldım.

Tam depodan çıkacakken dışarıdaki ses kesildi.

Birden.

Kepenge vuran şey artık orada değildi.

Bu sessizlik beni rahatlatmadı.

Aksine, daha çok korkuttu.

Yavaşça depo kapısına yaklaştım. Marketin ön tarafına baktım.

Kepengin altında bir gölge vardı.

Hareket etmiyordu.

Bir süre bekledim.

Sonra gölge kayboldu.

Adam gitmişti.

Çıkışa yöneldim. Kepengin altından sürünerek dışarı çıktım. Ayağa kalktığımda sokağın diğer tarafında bir hareket gördüm.

İkinci bir tane daha vardı.

Ardından üçüncüsü...

Üçü de aynı yöne doğru ilerliyordu.

Beni fark etmemişlerdi.

Geri dönüp geldiğim yoldan koşmaya başladım. Sokağın köşesine ulaştığımda arkamdan bir çığlık duydum.

Durdum.

Bir insan çığlığıydı.

Bir binanın girişinde genç bir adam sıkışmıştı. Kapının önünde iki yaratık vardı. Adam elindeki demir parçayla onları uzaklaştırmaya çalışıyordu.

Bana baktı.

"Yardım edin!"

Bir an duraksadım.

Yine aynı şey...

Yine bir insan yardım istiyordu.

Bu kez aramızda kapalı bir kapı yoktu.

Ama iki yaratık vardı.

Çantamı yere bıraktım. Copu elime aldım. Koşarak yaklaştım ve en yakındaki yaratığın omzuna sertçe vurdum. Darbenin etkisiyle sendeledi. Diğeri bana döndü.

Geri çekilip aramıza mesafe koydum.

"Kapıyı aç!" diye bağırdım.

Genç adam demir kapıyı iterek araladı. Yaratıklardan biri yeniden üzerime atıldı. Yan tarafa çekildim, kolunu yakalayıp bütün gücümle ittim. Dengesini kaybederek yere düştü.

İkincisi üzerime geliyordu.

Copu iki elimle kavrayıp yüzüne doğru savurdum.

Darbe onu durdurdu.

"Şimdi!" diye bağırdım.

Genç adam kapıdan çıktı. Kolumdan tutup beni kendine doğru çekti.

"Buradan!"

Arka sokağa doğru koşmaya başladık.

Bir süre sonra dar bir geçide girdik. İkimiz de nefes nefese kalmıştık.

Genç adam duvara yaslandı.

"Teşekkür ederim."

"İyi misin?"

"Sanırım."

"Isırıldın mı?"

Yüzüme baktı.

"Hayır."

Kollarını, boynunu ve ellerini kontrol ettim. Görünür bir yara yoktu.

"Adın ne?" diye sordu.

Cevap vermedim.

"Benim adım Mert."

Başımı hafifçe salladım.

"Burada ne işin var?" diye sordu.

"Alışveriş."

Adam bir an bana baktı.

Sonra, bütün bu olanların ortasında gülmemek için kendini zor tutuyormuş gibi başını eğdi.

"Şaka yapıyorsun."

"Keşke."

Mert sokağın başına baktı.

"Burada kalamayız."

"Benim eve dönmem gerekiyor."

"Tek başına mı?"

"Evet."

"Bu sokakta mı oturuyorsun?"

"Yakınlarda."

Mert bir şey söylemeden önce çevreyi kontrol etti. Sonra bana döndü.

"Şu an tek başına dönmen iyi fikir değil."

"Seninle gelmek zorunda da değilim."

"Zorundasın demedim. Ama seni az önce üç tanesinin arasından çıkardım. Biraz dinlenmeden yola çıkarsan bu kez şansın yaver gitmeyebilir."

Çantamı yerden aldım. İçindeki su şişeleri birbirine çarptı.

Mert'in bakışları çantaya kaydı.

"Su buldun mu?"

"Evet."

"Yakında başka insanlar da var. Güvenli bir yerde kalıyoruz."

"Benim evim var."

"Şimdilik."

Bu kelimeyi söylerken yüzündeki ifade değişmişti.

Ona kızmak istedim ama haklı olabileceğini biliyordum.

Yine de eve dönmekten vazgeçmeyecektim.

"Önce apartmanıma kadar gideceğim," dedim. "Sonra konuşuruz."

Mert başını salladı.

"Öyle olsun."

Birlikte dar geçitten çıktık.

Birkaç sokak ileride iki kişi daha bizi bekliyordu. Üzerlerinde koyu renkli kıyafetler vardı. Biri elinde tüfek tutuyordu.

Mert'i görünce rahatladılar.

"Geç kaldın," dedi adamlardan biri.

"Biraz işimiz çıktı."

Sonra gözleri bana çevrildi.

"Bu kim?"

Mert omuzlarını silkti.

"Yolda karşılaştım."

"Tek mi?"

"Evet."

Adam bana dikkatle baktı.

"Burada tek başına dolaşmak cesaret ister."

"Cesaret değil, ihtiyaç."

Cevabım üzerine kısa bir sessizlik oldu.

Mert hafifçe gülümsedi.

"Sanırım anlaşacağız."

Ben ise yalnızca eve dönmeyi düşünüyordum.

Çünkü o gün dışarı çıkarken tek bir amacım vardı.

Su bulmak.

Fakat şimdi yanımda üç yabancı vardı ve içlerinden biri beni güvenli bir yere götürmek istediğini söylüyordu.

Onların kim olduğunu bilmiyordum.

Nereye gittiklerini de...

Ama ilk kez, bu şehirde yalnızca benim gibi hayatta kalmaya çalışan insanlar olduğunu görmüştüm.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

13okunma 5beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…