Bölümler 9Şu an: 2.
- 1 1.1.111 kelime
- 2 2.1.137 kelime · Okuduğun bölüm
- 3 3.1.119 kelime
- 4 4.796 kelime
- 5 5.1.413 kelime
- 6 6.1.122 kelime
- 7 7.1.218 kelime
- 8 8.1.096 kelime
- 9 9.1.464 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
2. Bölüm – Duvarların Ardında
İnsan bir süre sonra korkuya da alışıyormuş.
Bunu öğrendiğimde kaç gün geçtiğini bilmiyordum. Takvim yapraklarını çevirmeyi bırakmış, telefonumun ekranında beliren tarihlere bakmayı da ihmal etmiştim. Günler birbirine benziyordu. Sabah uyandığımda ilk yaptığım şey kapıyı kontrol etmek, ardından pencerelere yaklaşmadan önce perde aralığından sokağı gözlemlemekti.
Dışarıda hayat yoktu.
En azından bildiğim anlamda yoktu.
Bir zamanlar sabah işe yetişmeye çalışan insanların doldurduğu kaldırımlarda artık devrilmiş çöp kutuları, terk edilmiş araçlar ve rüzgârın önüne kattığı poşetler dolaşıyordu. Trafik ışıkları çalışmıyordu. Sokak lambaları geceleri yanmıyor, karşı apartmanların pencerelerinde günlerdir aynı karanlık duruyordu.
Bazen uzaktan bir çığlık duyuyordum.
Bazen de hiçbir şey.
İkincisi daha kötüydü.
Çünkü artık sessizliğin ne anlama gelebileceğini biliyordum.
Evdeki suyum azalmaya başladığında ilk kez ciddi anlamda endişelendim. Binanın deposunda ne kadar su kaldığını bilmiyordum. Musluklardan gelen su önce azalmış, sonra tamamen kesilmişti. Yağmur sularını biriktiriyordum ama onları içmeden önce kaynatmam gerekiyordu. Ocağımın gazı henüz bitmemişti. Yine de ne kadar dayanacağını hesaplayamıyordum.
Buzdolabındaki yiyeceklerin bir kısmı bozulmuştu. Elektrik kesintileri yüzünden artık soğutucu olarak kullanılamıyordu. İlk günlerde kurtarabildiğim ne varsa pişirip tüketmiş, kalanları da değerlendirmeye çalışmıştım.
Kuru gıdalarım ise hâlâ yeterli görünüyordu.
Fakat su...
Su, düşündüğümden çok daha büyük bir sorundu.
O sabah mutfak masasının üzerine bütün malzemelerimi çıkardım. Kaç paket pirincim kaldığını, kaç konserve bulunduğunu, unun ne kadar olduğunu tek tek hesapladım. Sonra küçük defterime yazdım.
Yiyecek konusunda birkaç hafta daha idare edebilirdim.
Su konusunda aynı şeyi söyleyemiyordum.
Defteri kapatıp sandalyeye yaslandım.
Dışarı çıkmam gerekiyordu.
Bu düşünce zihnime yerleştiği anda midem kasıldı. Günlerdir kapının ardında ne olduğunu bilmiyordum. Merdiven boşluğunda duyduğum seslerin kaynağını görmemiştim. Binada hâlâ yaşayan biri var mıydı, yoksa bütün daireler çoktan boşalmış mıydı, bundan bile emin değildim.
Önce kendi binamı kontrol etmeye karar verdim.
Belki alt katlardaki dairelerden su bulabilirdim.
Belki de bulamazdım.
Ama denemeden oturup beklemek artık bir seçenek değildi.
Dolabımdan koyu renkli bir eşofman, kalın tabanlı spor ayakkabılar ve uzun kollu bir üst çıkardım. Saçlarımı sıkıca topladım. Spor çantama küçük bir su şişesi, el feneri, ilk yardım çantası, çakı ve birkaç paket bisküvi koydum.
Sonra eski boks eldivenlerimin yanında duran küçük savunma ekipmanlarını düşündüm. Bir süre tereddüt ettikten sonra antrenmanlarda kullandığım kısa metal copu da çantama yerleştirdim.
Ağır değildi.
Ama elimde olması bile bana biraz güven veriyordu.
Kapının önüne geldiğimde durdum.
Elimi kilide uzattım, sonra geri çektim.
Ya dışarıda biri varsa?
Ya kapıyı açtığım anda üzerime atlarsa?
Derin bir nefes aldım.
Kendime korkunun geçmesini bekleyemeyeceğimi söyledim. Korku geçmeyecekti. Ben onunla birlikte hareket etmek zorundaydım.
Kilidi yavaşça çevirdim.
Kapıyı birkaç santim araladım.
Koridor karanlıktı.
Önce başımı uzatıp sağa, sonra sola baktım. Kimse yoktu. Tavandaki acil durum lambası yanmıyordu. Merdiven boşluğundan ağır, nemli bir koku geliyordu.
Kapıyı biraz daha açtım.
Ayakkabılarımı yere sürtmemeye dikkat ederek dışarı çıktım. Kapıyı arkamdan kilitlemedim. Anahtarı cebime koydum. Bir sorun çıkarsa geri dönmem gerekebilirdi.
İlk basamağa geldiğimde aşağıdan bir ses duydum.
Tak.
Ardından sürtünme sesi.
Olduğum yerde kaldım.
Bir süre bekledim.
Tak.
Sanki biri ayakkabısını merdivene vuruyordu.
Copu çantamdan çıkardım. Sağ elimde sıkıca tuttum. Sol elimle duvara yaslanarak yavaşça aşağı indim.
Üçüncü kata geldiğimde ses kesildi.
Kapılardan birinin önünde devrilmiş bir ayakkabılık vardı. Yerde kırık bir cam parçası, yanında da koyu renkli lekeler görünüyordu.
Bakışlarımı lekelerden ayırdım.
Kapının altından içeri doğru uzanan ince bir çizgi vardı. Kurumuş kan olabileceğini düşündüm.
Yutkundum.
İkinci kata inmeye devam ettim.
Tam merdivenin dönüş noktasına geldiğimde bir kapının arkasından boğuk bir ses yükseldi.
"Kim var?"
Neredeyse copu düşürüyordum.
Ses yeniden geldi.
"Kim var dedim?"
Bir erkek sesiydi.
İçimdeki ilk his rahatlama oldu. Binada hâlâ yaşayan biri vardı.
Ardından korku geldi.
Ya o da diğerleri gibiyse?
"Ben..." dedim, sesimi olabildiğince alçak tutarak. "Üst katta oturuyorum."
Kapının arkasında bir süre sessizlik oldu.
"Tek misin?"
"Şimdilik."
"Kapıya yaklaşma."
Olduğum yerde kaldım.
"Bir süredir dışarı çıkmadım. Sadece su arıyorum. Sizde var mı?"
Kapının arkasından hafif bir öksürük duyuldu.
"Yok. Benim de bitmek üzere."
Bir süre ne söyleyeceğimi bilemedim.
"İyi misiniz?"
"İyi olsam kapının arkasında oturmazdım."
Haklıydı.
"Adınız ne?"
"Ne fark eder?"
"Bir insanla konuşmayalı uzun zaman oldu."
Bu kez cevap vermedi.
Sonra kapının arkasından daha yumuşak bir ses geldi.
"Rıza."
"Ben de..."
İsmimi söylemek üzereydim ama durdum. Nedenini bilmiyordum. Belki de artık kendim hakkında bilgi vermek istemiyordum.
"Yukarıda oturuyorum," dedim yeniden.
"Üst katlarda kal. Merdivenlerden aşağı inme."
"Neden?"
"Birinci katta bir şey var."
Nefesim kesildi.
"Ne demek bir şey var?"
"Üç gün önce sesini duydum. Merdivenlerden çıkmaya çalışıyordu. Sonra bir süre kapımın önünde kaldı."
"İnsan mı?"
Rıza cevap vermedi.
Bu sessizlik, duyabileceğim en kötü cevaptı.
"Ne kadar zamandır orada?"
"Bilmiyorum."
"Nasıl göründüğünü gördünüz mü?"
"Yüzünü görmedim. Kapı deliğinden baktım. İnsan gibiydi ama..."
Sesi titredi.
"Ama ne?"
"Başını duvara vuruyordu."
Elimdeki copu daha sıkı kavradım.
Rıza yeniden konuştu.
"Git şimdi. Yukarı çık. Kapını kilitle."
Ona teşekkür edip merdivenleri çıktım. Kendi katıma geldiğimde kapımın önünde birkaç saniye durdum. İçeri girip kapıyı kilitlediğimde dizlerimin titrediğini fark ettim.
O gün dışarı çıkmadım.
Ama öğrendiğim bir şey vardı.
Binada yalnız değildim.
Ve yalnız olmadığımı bilmek, düşündüğüm kadar rahatlatıcı değildi.
---
Akşam olduğunda Rıza'nın sözleri hâlâ aklımdaydı.
Birinci katta bir şey vardı.
İnsan gibiydi ama insan değildi.
Mutfakta kendime küçük bir yemek hazırladım. Yemeğimi bitirdikten sonra balkona çıktım. Hava kararmaya başlamıştı. Sokağın karşısındaki binanın girişinde bir hareket gördüm.
Önce bir gölge sandım.
Sonra bir adamın kaldırımda yürüdüğünü fark ettim.
Yavaş ilerliyordu.
Sağ ayağını sürüklüyor, başını sürekli bir tarafa eğiyordu. Üzerinde açık renkli bir gömlek vardı. Gömleğinin sırtı koyu lekelerle kaplanmıştı.
Bir an durdu.
Başını kaldırdı.
Balkonumun bulunduğu yöne baktı.
Nefesimi tuttum.
Beni görmüş olabilir miydi?
Geri çekilmek istedim ama hareket edemedim.
Adam birkaç saniye boyunca öylece durdu. Sonra ağzından anlaşılmayan bir ses çıktı. Başını yeniden eğdi ve yürümeye devam etti.
İçeri girip perdeyi kapattım.
O gece yatağımın yanında copumla uyudum.
---
Ertesi sabah kararımı vermiştim.
Birinci kata inmeyecektim. Rıza'nın söylediklerini dikkate alacaktım. Ancak binada su bulamıyorsam başka bir yere gitmem gerekecekti.
Önce çevredeki binaları gözlemlemeliydim.
Dördüncü kattaki balkonumdan sokağın büyük bölümünü görebiliyordum. Birkaç gündür terk edilmiş araçların arasında dolaşan insan benzeri varlıkları saymaya başladım.
Üç tane gördüm.
Biri bir aracın kapısına vuruyordu.
Diğeri yolun ortasında hareketsiz duruyordu.
Üçüncüsü ise kaldırımda oturmuş, başını dizlerinin arasına gömmüştü.
Bunların hepsi hasta mıydı?
Yoksa artık başka bir şeye mi dönüşüyorlardı?
Telefonumun ekranını açtım. Şebeke yoktu. Ancak acil durum yayınlarının yeniden gelebileceğini düşünerek şarjını korumaya çalışıyordum.
Tam telefonu kapatacağım sırada ekran aydınlandı.
Bir bildirim geldi.
Bu kez kısa bir metin değildi.
ACİL DURUM DUYURUSU
Güvenli alanlara ulaşamayan vatandaşlarımızın bulundukları binalarda kalmaları, kapı ve pencerelerini kapalı tutmaları, kalabalık gruplardan uzak durmaları önemle rica olunur.
Altında yeni bir satır vardı.
Yardım ekiplerinin bölgeye ulaşması için çalışmalar sürmektedir.
Mesajı iki kez okudum.
Sonra ekrana uzun uzun baktım.
Yardım ekipleri...
Hâlâ birileri vardı.
Hâlâ bizi düşünen insanlar...
Belki de bütün bunlar sona erecekti.
Telefonu göğsüme bastırdım.
İlk kez günlerdir içimde küçük de olsa bir umut hissettim.
Ama o umut çok uzun sürmedi.
Çünkü birkaç dakika sonra apartmanın giriş kapısının çarptığını duydum.
Ardından merdiven boşluğundan bir ses yükseldi.
Sürüklenme sesi.
Sonra bir tane daha.
Ve ardından...
Birinin merdivenleri çıkmaya başladığını duydum.
Bölüm etkileşimi
