Bölümler 9Şu an: 3.
- 1 1.1.111 kelime
- 2 2.1.137 kelime
- 3 3.1.119 kelime · Okuduğun bölüm
- 4 4.796 kelime
- 5 5.1.413 kelime
- 6 6.1.122 kelime
- 7 7.1.218 kelime
- 8 8.1.096 kelime
- 9 9.1.464 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
3. Bölüm – Kapının Önündeki Ses
İlk basamağın gıcırtısını duyduğumda mutfaktaydım.
Elimdeki bardağı tezgâha bırakırken sesin nereden geldiğini anlamaya çalıştım. Apartmanın giriş kapısı az önce kapanmıştı. Ardından merdiven boşluğundan gelen sürtünme sesleri başlamıştı.
Birisi yukarı çıkıyordu.
Ama adımlar düzenli değildi.
Önce bir basamak, sonra uzun bir sessizlik...
Ardından bir sürüklenme.
Sanki yürümeyi unutmuş biri merdivenleri tırmanmaya çalışıyordu.
Bardağı yavaşça bıraktım.
Kalbim o kadar hızlı atıyordu ki sesimi duyabilecekmişim gibi hissettim. Birkaç saniye boyunca mutfakta öylece durdum. Sonra salona geçip kapıya yaklaştım.
Kapı deliğinden bakmak istedim.
Fakat vazgeçtim.
Rıza'nın söyledikleri aklıma geldi.
Birinci katta bir şey var.
Belki de o şey yukarı çıkıyordu.
Kapının hemen yanındaki duvara yaslandım. Elimde cop vardı. Diğer elimle telefonumu tuttum. Ekranda hâlâ şebeke yok yazıyordu.
Sesler yaklaşıyordu.
Bir kat.
Sonra bir kat daha.
Merdiven boşluğunda yankılanan her hareket içimdeki korkuyu biraz daha büyütüyordu.
Üçüncü kata ulaştığında durdu.
Sessizlik.
Gözlerimi kapattım.
Belki de dairesine girmişti. Belki de başka bir yere yönelmişti. Belki...
Kapımın önünden bir ses geldi.
Tak.
Bir şey kapıma çarpmıştı.
Gözlerimi açtım.
Bir kez daha...
Tak.
Bu defa daha sertti.
Geriye doğru bir adım attım.
Kapının kolu yavaşça aşağı indi.
Nefesimi tuttum.
Kol yeniden yukarı çıktı.
Sonra bir şey kapının yüzeyinde sürtünmeye başladı. Tırnakların tahtaya sürtünmesine benzeyen ince, rahatsız edici bir ses...
"Kim var orada?" diye fısıldadım.
Kendi sesimden bile korktum.
Cevap gelmedi.
Kapının altından bir gölge geçti.
Ardından boğuk bir inilti duyuldu.
Bir insanın acı çekerken çıkardığı sese benziyordu. Fakat içinde tuhaf bir hırıltı vardı. Sanki nefes almakta zorlanıyor, ciğerlerine hava yerine başka bir şey doluyordu.
Bir anda kapıya yüklendi.
Güm!
Bütün daire sarsılmış gibi hissettim.
İrkilerek geriye çekildim.
Güm!
Bu kez daha güçlüydü.
Kapının kilidine baktım. Üst kilit, alt kilit, zincir...
Hepsi kapalıydı.
Yine de kapının dayanamayacağını düşündüm.
Bir adım daha geri çekildim. Salonun ortasındaki ağır koltuğu kapıya doğru sürüklemeye başladım. Ayaklarının zeminde çıkardığı ses bana çok yüksek geliyordu.
Kapı yeniden sarsıldı.
Koltuk yerinden oynadı.
Dişlerimi sıktım.
"Hayır..."
Koltukla kapı arasına bir sandalye daha sıkıştırdım. Ardından mutfağa geçip bıçağı aldım.
Ne yapacağımı bilmiyordum.
Sadece elimde bir şey olsun istiyordum.
Kapının önündeki sesler bir süre sonra kesildi.
Ama bu kez başka bir ses duydum.
Birinin konuştuğunu...
"Yardım..."
Olduğum yerde kaldım.
Ses yeniden geldi.
"Yardım edin..."
Bu kez daha netti.
Bir kadın sesiydi.
Bıçağı elimde tutarak kapıya yaklaştım.
"Kim var?"
"Ne olur..."
Kadının sesi ağlamaklıydı.
"Kapıyı açın."
Bir an için bütün korkumun yerini başka bir duygu aldı.
Belki de gerçekten yardıma ihtiyacı olan biriydi.
"Yalnız mısınız?"
"Ne olur açın!"
Kapıya doğru bir şey çarptı.
Kadının çığlığı yükseldi.
"Arkamda... Geliyor!"
Geri çekildim.
Kapının önünde bir hareketlilik vardı. Kadın koşmaya çalışıyor, arkasındaki şeyden kaçıyordu. Ayak sesleri birbirine karıştı.
"Kapıyı açın!"
Elim kilide gitti.
Bir saniye.
Yalnızca bir saniye düşündüm.
Kapıyı açarsam içeri girebilirdi. Arkasındaki şey de peşinden gelebilirdi. Kapının önünde yaşananları görmeden bir karar vermek zorundaydım.
Sonra karşı apartmandaki o kâğıdı hatırladım.
EVDE KALIN.
O adamın yüzü gözümün önüne geldi.
Kapıyı açmamıştı.
Peki ya kadın gerçekten ölürse?
"Ne olur!"
Kadının sesi bir anda kesildi.
Ardından ağır bir darbe duyuldu.
Sonra sessizlik.
Elimdeki bıçak titriyordu.
Kapının önünde birkaç saniye boyunca hiçbir hareket olmadı. Ardından merdiven boşluğundan aşağıya doğru uzaklaşan sesler duydum.
Dizlerimin üzerine çöktüm.
Kapıyı açmamıştım.
Ama o kadının kurtulup kurtulmadığını da bilmiyordum.
İnsan bazen hayatta kalmak için yaptığı şeylerden utanabiliyordu.
O gün kendimden utandım.
---
Saatlerce kapının önünden ayrılmadım. Göz yaşlarımı burnumu çekerken kolumla sildim.
Koltuk hâlâ kapıya dayanmıştı. Bıçağı mutfak tezgâhına bıraktım ama copu elimden bırakmadım.
Öğleden sonra merdiven boşluğundan yeniden ses geldi.
Bu kez daha uzaktan.
"Üst katta oturan..."
Rıza'nın sesiydi.
Ayağa kalktım.
"Rıza?"
"Sesimi duyuyor musun?"
"Buradayım."
"Kapını açma."
"Ne oldu?"
"Birinci kattaki şey yukarı çıkmış."
"Az önce benim kapımın önündeydi."
Bir süre sessizlik oldu.
"Senin kapına mı geldi?"
"Evet."
Rıza derin bir nefes aldı.
"İyi ki açmamışsın."
"Kadın sesiydi."
"Ne?"
"Kapımın önünde bir kadın vardı. Yardım istedi."
Rıza cevap vermedi.
"Rıza?"
"Burada kimseye güvenemezsin."
Sesi yorgundu.
"Kapının arkasında kim olduğunu bilmeden sakın açma."
"Ya gerçekten yardımıma ihtiyacı olduysa?"
"Önce kendini kurtar."
Bu sözleri duyunca gözlerimi kapattım.
Bir zamanlar ne kadar kolaymış insanlara yardım etmek. Sokakta düşen birini kaldırmak, adres sorana yol tarif etmek, kapıyı çalan komşuya bir tabak yemek vermek...
Şimdi birinin yardım istemesi bile ölüm sebebi olabilirdi.
"Sen nasılsın?" diye sordum.
"İyiyim."
"Yiyeceğin var mı?"
"Biraz."
"Benim de var. İstersen..."
"Hayır."
Sözümü kesti.
"Kimse kimseye bir şey taşımamalı. Merdivenlere çıkma. Kapının önünde bekleme. Anladın mı?"
"Anladım."
"Bir de..."
Duraksadı.
"Ne?"
"Gece ışıklarını kapat."
Nedenini soracaktım ama cevap vermeden konuşmayı bitirdi.
Kapının önünden uzaklaşan adımlarını dinledim.
---
O akşam evin bütün perdelerini kapattım.
Balkon kapısının kilidini kontrol ettim. Mutfak penceresini kapattım. Sonra salona geçip koltuğun arkasına oturdum.
Rıza'nın söyledikleri aklımdaydı.
Gece ışıklarını kapat.
Bunun neden önemli olduğunu anlayamamıştım. Dışarıdaki varlıklar ışığa mı geliyordu? Yoksa insanlar mı?
Saat ilerledikçe apartmanın içi sessizleşti.
Bir süre sonra karşı binadan bir ışık gördüm.
Perdenin aralığından baktım.
Üçüncü kattaki bir dairenin penceresinde el feneri yanıp sönüyordu.
Bir kez.
İki kez.
Sonra üç kez.
Işık söndü.
Bir süre bekledim.
Yeniden yandı.
Bu defa pencerenin arkasında bir siluet vardı.
Bir kadın...
Elinde beyaz bir bez tutuyordu.
Bezi cama yaklaştırdı.
Üzerinde siyah harflerle bir şey yazıyordu.
Gözlerimi kıstım.
YARDIM EDİN.
Kadın bezi cama bastırdı.
Ardından başını çevirip odanın içine baktı.
Bir şeyden korkmuş gibiydi.
Bir anda arkasında başka bir gölge belirdi.
Kadın geri çekildi.
Elindeki bez yere düştü.
Pencerenin önünde bir boğuşma başladı. Kadın ellerini cama dayadı. Ağzı açıldı ama sesini duyamadım.
Sonra perde kapandı.
Geri çekildim.
O an anladım.
Sadece benim binamda değildi.
Karşı binada da insanlar vardı.
Ve onlar da benim gibi yardım bekliyordu.
Ama kimse kimseye ulaşamıyordu.
---
Ertesi sabah evdeki bütün su kaplarını yeniden kontrol ettim. Biriktirdiğim yağmur suyunun bir kısmı bulanıklaşmıştı. İçilebilir olanları ayrı bir kaba aldım. Kalanını temizlik ve tuvalet için kullanacaktım.
Yiyeceklerimi de yeniden hesapladım.
Artık dışarı çıkmayı erteleyemezdim.
Binanın birinci katındaki tehlike yüzünden merdivenleri kullanmak istemiyordum. Ancak balkonlardan aşağı inmek de mümkün değildi. Dördüncü kattaydım. Bir hata yaparsam düşebilirdim.
Bu yüzden başka bir yol düşünmeye başladım.
Apartmanın arka tarafında küçük bir yangın merdiveni vardı. Mutfak balkonundan görülebiliyordu. Normalde binanın arka bahçesine açılan demir merdiven, uzun zamandır kullanılmıyordu. Paslanmıştı ama hâlâ yerindeydi.
Belki oradan inebilirdim.
Önce kontrol etmem gerekiyordu.
Balkona çıktım. Demir korkuluğa tutunup aşağı baktım. Arka bahçe boş görünüyordu. Duvarın dibinde devrilmiş bir bisiklet vardı. Birkaç metre ileride de çöp konteyneri duruyordu.
Merdivenin ilk basamağına uzandım.
Demir hafifçe sallandı.
Vazgeçtim.
Bunun için daha sağlam bir plan yapmalıydım.
İçeri döndüğümde kapının önünde bir kâğıt gördüm.
Kalbim yeniden hızlandı.
Kâğıt kapının altından içeri itilmişti.
Yavaşça eğilip aldım.
Üzerinde tek bir cümle yazıyordu.
YARIN SABAH ÇATIYA ÇIK.
Altında bir isim vardı.
RIZA.
Kâğıdı avucumun içinde sıktım.
Bir süre kapıya baktım.
Rıza neden benimle çatıya çıkmak istiyordu?
Ve daha önemlisi...
Apartmanın içinde yaşananlardan sonra hâlâ çatıda güvenli bir yer olduğunu mu düşünüyordu?
Kâğıdı masanın üzerine bıraktım.
O gece uyumadım.
Sabah olduğunda ise kararımı vermiştim.
Çatıya çıkacaktım.
Bölüm etkileşimi
