Bölümler 9Şu an: 7.
- 1 1.1.111 kelime
- 2 2.1.137 kelime
- 3 3.1.119 kelime
- 4 4.796 kelime
- 5 5.1.413 kelime
- 6 6.1.122 kelime
- 7 7.1.218 kelime · Okuduğun bölüm
- 8 8.1.096 kelime
- 9 9.1.464 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
7. Bölüm – Bir Damla Su
Marketin bulunduğu sokağa ulaştığımızda güneş tepemizdeydi.
Mayısın son günleriydi. Hava, sabah saatlerinden itibaren ısınmıştı. Kış boyunca üzerime geçirdiğim kalın montu artık taşımak istemiyordum. Yine de çantamda bulunduruyordum. Çünkü bu şehirde hava kadar güven de bir anda değişebiliyordu.
Mert önden yürüyordu.
Onur arkamızda, Baran ise sokağın diğer tarafında ilerliyordu. Silahlarını hazır tutuyor, karşılarına çıkan her köşeyi kontrol ediyorlardı.
"Depo nerede?" diye sordu Mert.
"Marketin arka tarafında. İçerideki rafların arkasında küçük bir kapı var."
"Oraya daha önce girdin mi?"
"Evet."
"Kaç kere?"
"Bir kere."
Mert dönüp bana baktı.
"Tek başına?"
"Evet."
"Bir daha tek başına böyle bir yere girmeyeceksin."
"Az önce de söyledin."
"Çünkü dinlemiyorsun."
"Çünkü sürekli emir veriyorsun."
Baran araya girdi.
"İkiniz daha şimdiden anlaşmaya başlamışsınız."
Onur hafifçe güldü.
Ben cevap vermedim.
Marketin önüne ulaştığımızda kepengin yarı açık olduğunu gördük. İlk geldiğimde bıraktığım gibiydi. Metalin alt kısmı biraz eğilmişti.
Mert çömelip çevreyi inceledi.
"İçeride hareket var mı?"
Baran başını iki yana salladı.
"Şimdilik yok."
Mert bana döndü.
"Önce ben gireceğim. Ardından Baran. Sen de arkamızdan geleceksin."
"Depoyu biliyorum. Yol gösterebilirim."
"Öyleyse yanımdan ayrılma."
Kepengin altından içeri girdik.
Marketin içi ilk geldiğim zamankinden daha karanlıktı. Rafların bir kısmı devrilmiş, yerdeki yiyeceklerin çoğu ezilmişti. Cam kırıkları ayaklarımızın altında çıtırdıyordu.
Mert elini kaldırdı.
Durduk.
İçeriden hafif bir sürtünme sesi geliyordu.
Baran tüfeğini kaldırdı.
Mert sessizce ilerledi. Rafların arasından geçerek sesin geldiği bölüme yaklaştı.
Bir anda bir yaratık rafların arkasından çıktı.
Baran ateş etti.
Silah sesiyle marketin içi yankılandı.
Yaratık yere düştü.
Mert arkasını kontrol etti.
"Başka var mı?"
Onur girişe bakıyordu.
"Şimdilik temiz."
Depoya giden kapıyı gösterdim.
"Şurası."
Mert kapıyı açmadan önce bana baktı.
"İçeride ne olduğunu biliyor musun?"
"Su, konserve ve birkaç koli ilaç."
"Başka?"
"Hatırlamıyorum."
Kapıyı yavaşça açtı.
İçerisi ilk gördüğümden daha dağınıktı. Rafların bir kısmı devrilmiş, koliler yere saçılmıştı. Ancak su şişeleri hâlâ duruyordu.
"İşte burada."
İki koli suyu gösterdim.
Mert çömelip şişeleri kontrol etti.
"Kapakları açılmamış."
"Ben de öyle bırakmıştım."
Baran depoya girdi.
"Şu koliler de dolu."
Karton kutuları açınca konserve, kuru bakliyat, bisküvi ve birkaç paket hazır gıda çıktı.
"İyi iş," dedi Onur.
İlk kez yüzünde gülümseme gördüm.
Mert, rafların altına eğildi. Oradan birkaç kutu daha çıkardı.
"Burada su arıtma tableti var."
"Ne?"
"Su arıtmak için. Bunlar işimize yarar."
Kutuyu eline aldı ve çantasına yerleştirdi.
Ben de diğer malzemeleri ayırmaya başladım.
Bir köşede küçük bir bahçe makası, birkaç eldiven ve tohum paketleri vardı. Üzerlerinde domates, biber, maydanoz ve fasulye yazıyordu.
Bunları görünce istemsizce gülümsedim.
"Ne buldun?" diye sordu Baran.
"Tohum."
"Tohum mu?"
"Sebze tohumları."
Baran kutuya baktı.
"Şimdi sebze mi ekeceğiz?"
"Bir gün ekebiliriz."
"Bir gün mü?"
"Bir gün."
Kutuyu dikkatle çantama yerleştirdim.
Mert beni izliyordu.
"Bahçecilikle mi ilgileniyorsun?"
"Evde birkaç saksım vardı."
"Anladım."
Daha fazla soru sormadı.
Depodaki malzemeleri ayırırken rafın arkasında küçük bir kapı fark ettim.
"Burada başka bir bölüm var."
Mert yanıma geldi.
Kapıyı açtığımızda dar bir oda ortaya çıktı. İçeride temizlik malzemeleri, birkaç büyük su bidonu ve eski bir el arabası vardı.
"İşimize yarar," dedi Baran.
El arabasını çıkardık. Su kolilerini ve taşıyabileceğimiz diğer malzemeleri üzerine yerleştirdik.
Tam çıkmaya hazırlanırken dışarıdan bir ses duyuldu.
Önce tek bir hırıltı.
Sonra birkaç tane daha.
Mert elini kaldırdı.
"Kimse konuşmasın."
Hepimiz sustuk.
Marketin ön tarafında bir şeyler hareket ediyordu. Kepengin önünde gölgeler belirdi.
Birden metal kapıya vuruldu.
Güm!
Ardından bir kez daha.
"Kaç kişiler?" diye fısıldadım.
Baran parmaklarıyla üç işareti yaptı.
Sonra bir tane daha gösterdi.
Dört.
Mert gözlerini depodaki arka kapıya çevirdi.
"Buradan çıkacağız."
"Arka kapı nereye açılıyor?" diye sordum.
"Az önce gösterdiğin dar geçide."
Başımı salladım.
"Orası arka bahçeye çıkıyor."
"Öyleyse önden sen gideceksin. Kapıyı açıp yolu kontrol et."
"Ben mi?"
Mert'in bakışları sertleşti.
"Yolu sen biliyorsun."
İlk kez ne kadar ağır bir sorumluluk aldığımı hissettim.
El fenerini çıkardım. Işığı yakmadan kapıya yaklaştım. Önce kulağımı dayadım.
Sessizlik.
Kapıyı yavaşça araladım.
Dar geçit boştu.
İşaret ettim.
Mert önce el arabasını itti. Baran arkasından geldi. Onur da giriş tarafında bekleyip son kez marketin önünü kontrol etti.
Tam geçitten çıkarken dışarıdaki yaratıklardan biri marketin içine girdi.
Bir hırıltı duydum.
Ardından rafların devrildiğini...
Mert elini omzuma koydu.
"Yürü."
Hızlandık.
Arka bahçeye ulaştığımızda kapıyı kapattım. El arabasının tekerlekleri taşların üzerinde zor ilerliyordu. Bir süre sonra binanın arka tarafındaki dar sokaktan ana yola çıktık.
Güneş yüzümüze vuruyordu.
Yükümüz ağırdı ama bulduklarımız buna değmişti.
Mert su şişelerinden birini alıp bana uzattı.
"İç."
Şişeyi aldım.
Kapağını açtığımda suyun sesini duymak bile tuhaf geldi.
Aylarca yağmur suyu biriktirmiş, her damlayı hesaplayarak kullanmıştım. Şimdi elimde ağzı kapalı, temiz bir su şişesi vardı.
Bir yudum aldım.
Sonra bir tane daha.
Mert şişeye bakıp başını salladı.
"Yavaş iç."
Şişeyi indirdim.
"Teşekkür ederim."
"Bir şey değil."
Baran el arabasının yanına geldi.
"Burada daha fazla kalamayız. Araçların bulunduğu yere dönmemiz gerekiyor."
"Ne aracı?" diye sordum.
Mert cevap verdi.
"Biraz ileride bıraktığımız askeri araç."
İlk kez o an üzerlerindeki kıyafetlere daha dikkatli baktım. Koyu renkli yelekleri, dizlikleri, silahları ve omuzlarındaki işaretler...
"Askersiniz."
Mert bana baktı.
"Öyle."
"Ne zamandır?"
"Yeterince uzun."
"Birliğiniz nerede?"
"Şimdilik güvenli bir yerde."
"Şimdilik ne demek?"
"Şu an oraya gidiyoruz."
Bir süre sustum.
"Benim evime dönmem gerekiyor."
Mert derin bir nefes aldı.
"İdil, az önce apartmanındaki adamın ne hâle geldiğini gördün. Sokaklarda tek başına dolaşanlar var. Su bulmak için dışarı çıktığında bile saldırıya uğradın."
"Evimi terk etmek istemiyorum. "
"Kimse istemez."
"Orada bütün hayatım var. İlk kez çıktığım şu günde yaşadıklarıma bak."
Mert'in yüzündeki ifade yumuşadı.
"Anlıyorum."
Ama anlamadığını düşünüyordum.
Çünkü benim evim yalnızca içinde yaşadığım bir yer değildi. Dünyanın geri kalanından saklandığım, korktuğumda kapısını kilitlediğim, kendimi güvende hissettiğim tek yerdi.
Şimdi oraya geri dönmek istiyordum.
"Birliğimize kadar bizimle gel," dedi Mert. "Biraz dinlen. Sonra konuşuruz."
"Sonra eve dönebilir miyim?"
"Şu an sana söz veremem."
"Ben de o zaman söz vermiyorum."
Mert hafifçe başını salladı.
"İnatçı olduğunu fark ettim."
"Ben de."
Baran uzaktan seslendi.
"Konuşmayı yolda yaparsınız. Hadi!"
Yola koyulduk.
Şehrin dışına doğru ilerlerken çevredeki binalar değişmeye başladı. Ana caddelerden uzaklaştıkça terk edilmiş araçların sayısı azalıyordu. Bazı sokaklarda askeri bariyerler vardı. Birkaç binanın duvarında büyük beyaz işaretler gördüm.
Bunların ne anlama geldiğini bilmiyordum.
Bir süre sonra yol kenarındaki eski bir otobüs durağında durduk. Mert dürbününü çıkarıp karşı tarafı kontrol etti.
"Temiz."
Onur el arabasını yeniden itti.
Ben ise geride kalan şehre baktım.
Uzaktan bakınca her şey eskisi gibi görünüyordu. Binalar yerindeydi. Ağaçlar yeşermişti. Gökyüzü maviydi.
Sanki yalnızca insanlar kaybolmuştu.
Bir zamanlar bu yollardan geçerken akşam eve yetişmeye çalışırdım. Şimdi aynı yollardan geçerken hayatta kalmaya çalışıyordum.
"İdil."
Mert'in sesiyle başımı çevirdim.
"Geliyor musun?"
Son kez şehre baktım.
Sonra adımlarımı hızlandırdım. Geri dönecektim.
Gittiğimiz yerin nasıl bir yer olduğunu bilmiyordum.
Ama ilk kez yanımda başka insanlar vardı.
Ve belki de bu, hayatta kalmak için ihtiyacım olan şeydi.
---
Araçların bulunduğu noktaya ulaştığımızda güneş batmaya başlamıştı.
Bizi bekleyen iki asker daha vardı. Biri aracın başında nöbet tutuyor, diğeri çevreyi kontrol ediyordu.
Mert yanlarına gidip kısa bir konuşma yaptı.
"Durum?"
"Yol temiz. Haber bekliyoruz."
"Erzak bulduk."
Askerlerin bakışları el arabasına kaydı.
"Güzel."
Sonra gözleri bana çevrildi.
"Bu kim?"
Mert kısa cevap verdi.
"İdil. Bizimle geliyor."
"Komutanın haberi var mı?"
"Henüz yok."
Askerlerden biri telsizini kaldırdı.
Ben ise aracın arkasına yerleştirilen su kolilerine baktım.
Birkaç saat önce yalnızca bir şişe su bulmak için dışarı çıkmıştım.
Şimdi yanımda askerler vardı, arkamda aylarca yaşadığım evim kalmıştı ve nereye götürüldüğümü bilmiyordum.
Mert aracın kapısını açtı.
"Bin."
Bir an tereddüt ettim.
Sonra çantamı omzuma yerleştirip araca bindim.
Kapı kapandığında dışarıdaki sesler azaldı.
Motor çalıştı.
Ve ben, uzun zamandır ilk kez bir yere doğru gidiyordum.
Nereye vardığımda neyle karşılaşacağımı bilmiyordum.
Bölüm etkileşimi
