Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 9Şu an: 6.

6. Bölüm – Geri Dönülmeyen Kapı

"Önce apartmanıma gideceğim."

Mert, söylediğim şeyi duyunca başını iki yana salladı.

"Az önce üç tanesinin arasından çıktık. Hâlâ eve dönmekten bahsediyorsun."

"Çünkü orada eşyalarım var."

"Burada bulduğun birkaç konserve için hayatını tehlikeye atmana gerek yok."

"Konserve için değil."

Bir an sustum.

"Rıza için."

Mert'in yüzündeki ifade değişti.

"Rıza kim?"

"Benimle aynı apartmanda yaşayan yaşlı bir adam. Günlerdir görüşmedim. İyi değildi. Ona yiyecek götürüyordum."

Yanımızdaki adamlardan biri silahını omzuna yerleştirdi.

"İçeride başka biri mi var?"

"Olabilir."

"Olabilir ne demek?"

"Kapısının arkasında yaşıyordu. Son konuştuğumuzda hastaydı."

Mert gözlerini sokağın başına çevirdi.

"Ne kadar zamandır oraya gitmedin?"

"Bir süredir."

"Ne kadar?"

"Hatırlamıyorum."

Aslında hatırlıyordum. Fakat günleri saymayı çoktan bırakmıştım.

Sonbaharın ilk yağmurlarında başlayan o korkunç günler, kışın buz gibi gecelerine dönüşmüştü. Bir zamanlar balkonuma bıraktığım kaplar yağmur suyuyla dolarken, kışın aynı kapların içinde ince buz tabakaları oluşmuştu. Kar yağdığında penceremin önünde saatlerce oturmuş, beyaz örtünün sokaktaki kan lekelerini ve yıkıntıları gizlemesini izlemiştim.

Sonra karlar erimiş, günler uzamıştı.

İlkbaharın başında ağaçların dallarında küçük tomurcuklar görmüştüm. Şimdi ise mayısın sonlarına yaklaşmıştık. Sokakların kenarındaki otlar uzamış, terk edilmiş araçların çevresini yabani bitkiler sarmıştı. Bir zamanlar çiçekçilerin önünde gördüğüm rengârenk çiçekler yoktu belki ama hayat, bütün bunlara rağmen kendine bir yer buluyordu.

Ben de bulmuştum.

Aylar boyunca dört duvar arasında yaşamıştım. Yağmur suyunu biriktirmiş, yiyeceklerimi idareli kullanmış, elektrik kesildiğinde mum ışığında kitap okumuştum. Bazen günlerce tek bir insan sesi duymamıştım.

Ve şimdi, bütün bunların ardından karşıma çıkan ilk insanlardan biri bana evime dönmemem gerektiğini söylüyordu.

"Rıza'yı görmeden hiçbir yere gitmem."

Mert derin bir nefes aldı.

Yanındaki adamlardan biri araya girdi.

"Komutan bizi bekliyor. Burada oyalanamayız."

Mert ona baktı.

"Onur, biraz bekle."

Sonra yeniden bana döndü.

"Bak, seni zorla bir yere götürmeyeceğim. Ama önce binanın çevresini kontrol edeceğiz. İçeride tehlike varsa seni oraya sokmayız."

"Onu görmeden gitmem."

"İdil, değil mi?"

Başımı kaldırdım.

İsmimi nereden bildiğini hatırladım. Az önce sokakta konuşurken söylemiştim.

"Evet."

"İdil, ben sana yardım etmeye çalışıyorum."

"Ben de Rıza'ya."

Bir süre birbirimize baktık.

Sonunda Mert başını salladı.

"Peki. Ama ne söylersek onu yapacaksın. Ses çıkarmayacaksın, bizden uzaklaşmayacaksın. Bir tehlike olursa tartışmayacağız."

"Tamam."

"Bir de silahını hazır tut."

Copu elimde daha sıkı kavradım.

Yola çıktık.

Mert önde, Onur arkamızda ilerliyordu. Diğer adamın adı Baran'dı. Elinde tüfek vardı ve yürürken sürekli çevresini kontrol ediyordu.

Sokağın köşesine geldiğimizde Mert elini kaldırdı.

Hepimiz durduk.

İleride iki yaratık, devrilmiş bir aracın çevresinde dolaşıyordu. Biri arabanın kapısına vuruyor, diğeri başını eğmiş yerdeki bir şeyle uğraşıyordu.

Mert işaret ederek karşı kaldırıma geçmemizi söyledi.

Sessizce ilerledik.

Apartmanımızın bulunduğu sokağa ulaştığımızda kalbim hızlanmaya başladı. Binayı yeniden görmek tuhaf bir histi. Bir zamanlar penceresinden dışarıyı izlediğim evim, şimdi terk edilmiş bir kabuk gibi duruyordu.

Giriş kapısı aralıktı.

"Burada bir şey olmuş," dedi Baran.

"Benim dairem dördüncü katta."

Mert başını salladı.

"Önce girişe bakacağız."

İçeri girdiğimizde burnuma ağır bir koku doldu. Nem, çürümüş yiyecek ve uzun süredir havalandırılmamış bir yerin kokusu...

Merdivenlerin yanında devrilmiş bir saksı vardı. Duvarlarda koyu lekeler görünüyordu.

Birinci kata yaklaştığımızda Mert elini kaldırdı.

Durduk.

Kapılardan birinin önünde eski bir battaniye duruyordu. Yanında da boş bir su şişesi vardı.

Rıza'nın dairesi.

Kapıya yaklaştım.

"Rıza?"

Sesim titremişti.

Cevap gelmedi.

Bir kez daha seslendim.

"Rıza, benim. İdil."

Mert arkamda duruyordu. Onur merdivenin aşağısını kontrol ediyordu. Baran ise silahını kapıya doğrultmuştu.

Kapının arkasından hafif bir ses geldi.

Tık.

Sonra bir tane daha.

"Rıza?"

Kapıya yaklaştım.

İçeriden boğuk bir hırıltı yükseldi.

Gözlerimi kapattım.

Hayır...

Olmazdı.

"Rıza, duyuyor musun beni?"

Kapının kolu hareket etti.

Mert kolumdan tutup beni geriye çekti.

"İdil, uzaklaş."

"Belki yardıma ihtiyacı vardır."

"Uzaklaş."

Kapı bir anda içeri doğru sarsıldı.

Ardından yeniden.

Mert tüfeğini kaldırdı.

Kapının arkasındaki şey artık kapıya yükleniyordu. Her darbede eski ahşap biraz daha çatlıyordu.

"Rıza!" diye bağırdım.

Hırıltı yükseldi.

Bir süre sonra kapının altından bir el göründü.

Parmakları eğriydi. Tırnaklarının arası kararmıştı.

O eli tanıdım.

Rıza'nın elleri...

Bana çatıdaki su depolarını gösteren, kapısının altından notlar gönderen, günlerce tek başına hayatta kalmaya çalışan o yaşlı adamın elleriydi.

"Hayır..."

Kapının içinden bir darbe daha geldi.

Mert beni kendine doğru çekti.

"Bu artık Rıza değil."

Başımı iki yana salladım.

"Hayır, lütfen..."

Kapı aniden açıldı.

Karşımızda duran adamın yüzünü gördüğümde nefesim kesildi.

Saçları uzamış, yüzü tanınmayacak kadar değişmişti. Üzerindeki eski hırka yırtılmıştı. Ağzının kenarında kurumuş koyu lekeler vardı.

Ama gözleri...

Bir zamanlar çatıdaki masanın karşısında otururken bana bakan gözleri, şimdi boşluğa dikilmişti.

Rıza üzerimize atıldı.

Mert beni geriye itti.

Silah sesi merdiven boşluğunu doldurdu.

Rıza yere yığıldı.

Bir an boyunca hiçbirimiz hareket etmedik.

Yalnızca kulaklarımda silahın yankısı vardı.

Yavaşça dizlerimin üzerine çöktüm.

"Rıza..."

Mert silahını indirmedi.

"Yaklaşma."

Gözlerim yerde yatan adama takılmıştı.

Bir zamanlar benimle konuşmuştu. Yalnız kalmamam için çatıya çağırmıştı. Su depolarını göstermiş, kapımı açmamamı söylemişti.

Sonunda kendisi o kapının arkasında kalmıştı.

Ne kadar zaman önce dönüşmüştü?

Aç mı kalmıştı?

Susuz mu?

Yardım beklemiş miydi?

Bunların hiçbirini öğrenemeyecektim.

Gözlerim doldu.

Mert yanıma eğildi.

"İdil, kalkmamız gerekiyor."

Başımı kaldırdım.

"Onu burada bırakamam."

"Onun için artık yapabileceğimiz bir şey yok."

"Bir örtü..."

Mert bir süre yüzüme baktı. Sonra Baran'a işaret etti.

Baran çevreyi kontrol ederken Onur kapının yakınındaki eski battaniyeyi aldı. Mert'le birlikte Rıza'nın üzerini örttüler.

Ben ise ayağa kalkamadım.

Bir süre sonra Mert kolumdan tutarak beni kaldırdı.

"Gitmemiz gerekiyor."

Son kez arkamı döndüm.

Rıza'nın kapısı aralık kalmıştı.

Bir zamanlar o kapının arkasından gelen sesler bana güven verirdi.

Şimdi ise ardında yalnızca sessizlik vardı.

Merdivenlerden çıkarken gözyaşlarımı sildim. Dördüncü kata ulaştığımızda kendi dairemin kapısına yaklaştım.

Anahtarımı çıkardım.

Kapıyı açtım.

İçeride her şey bıraktığım gibiydi.

Kitaplarım, masam, koltuğum, mutfak balkonundaki saksılarım...

Yalnızca maydanozların bir kısmı kurumuş, nane ise beklediğimden fazla büyümüştü.

Aylar boyunca korumaya çalıştığım evim hâlâ ayaktaydı.

Mert kapının önünde bekliyordu.

"Ne kadar kalacaksın?" diye sordu.

"Biraz."

"İdil..."

"Yiyeceklerimi ve birkaç eşyamı almam gerekiyor."

Mert başını salladı.

"On dakika."

İçeri girdim.

Önce sırt çantamı bıraktım. Ardından masanın üzerindeki küçük defterimi aldım. İçinde günlerdir yazdığım notlar, gördüğüm şeyler ve hayatta kalmak için yaptığım hesaplar vardı.

Kitaplığıma baktım.

Hepsini götüremezdim.

Elimi en sevdiğim kitabın kapağında gezdirdim. Sonra onu da çantama koydum.

Yatak odasına geçip birkaç kıyafet aldım. Son olarak mutfak balkonuna çıktım.

Maydanozların yanındaki küçük saksıda nane hâlâ canlıydı.

Bir dal koparıp avucumun içinde tuttum.

Garipti.

Dünya yıkılmış, insanlar birbirine saldıran yaratıklara dönüşmüş, aylar geçmişti.

Ama küçücük bir saksıda hayat hâlâ devam ediyordu.

Saksıyı da almayı düşündüm.

Sonra vazgeçtim.

Onu burada bırakmalıydım.

Belki bir gün geri dönerdim.

Belki de bu ev artık yalnızca geçmişimde kalacaktı.

Kapıyı son kez kapattım.

Mert merdiven boşluğunda beni bekliyordu.

"Çıkabiliriz."

"Bir yere gitmeden önce markete uğramamız gerekiyor."

"Neden?"

"Su bulduğum bir depo var. İçeride başka malzemeler de olabilir."

Mert'in yüzünde ilk kez gerçek bir ilgi belirdi.

"Ne kadar su?"

"İki koli görmüştüm. Bir kısmını almıştım ama hepsini taşıyamadım."

Baran bize doğru döndü.

"Depo hâlâ duruyorsa gitmeye değer."

Mert başını salladı.

"Önce oraya bakacağız."

Apartmanın kapısından çıktığımızda son kez binaya baktım.

Sonra yüzümü çevirdim.

Artık yalnızca geçmişimi değil, Rıza'yı da o binada bırakıyordum.

Ve ilk kez gerçekten geri dönüp dönemeyeceğimi bilmiyordum.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

16okunma 4beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…