Bölüm 6 Paşam…

Üç gün sonra operasyon emri geldi.
Suriyeye gideceklerdi.

Üç tim vardı:Kuzgun, Börü ve Kartal.

Börü Timinde devreleri vardı.Ama Kartal Timinden kimseyi tanımıyordu.

Olsun, tanışırız, dedi içinden.

Kartal Timi bir gün önceden bölgeye inmişti.Kuzgun ve Börü Timleri ertesi gün indi.

Kuzgun Timinin komutanı Serkan Yüzbaşı ile Börü Timinin komutanı Onur Yüzbaşı Harbiye’den devreydi.Sarılıp hasret giderdiler.

Sonra iki tim birlikte Kartal Timinin yanına yürüdü.
Kartal Timinin komutanı Ömer Albaydı.

“Hoş geldiniz kardeşler,” dedi.

Bölgeyle ilgili bilgi veriyordu.

Akça da dinliyordu.Ama garip bir his vardı içinde.
Sanki Ömer Albayı daha önce tanıyordu.

Kartal Timinin ikinci unsur komutanı Gökhan Albay, Ömer Albaya bakarak konuştu.

“Ooo Sarı Bizim aslanlar gelmiş haber vermedin ya devrem.”

Akça’nın gözleri fal taşı gibi açıldı.

Sarı mı?

Adı da Ömer’di.Konuşma tarzı da benziyordu.
Olabilir mi lan? dedi içinden.

Çocukluk anıları geldi aklına.Sarı abisini düşündü.

Evet… olabilir, dedi.

Ama operasyon konuşuluyordu.Hemen atlamadı.Doğru zamanı bekledi.

Operasyona üç saat vardı.Herkes kumanyasını yemeye başladı.

Akça’nın içi kıpır kıpırdı.Emin değildi ama hissediyordu.

Komutanların konuşmasını dinlerken Ömer Albay Akça’ya baktı.

“Ne o paşam?Daldın derin düşüncelere.Özel değilse anlat, çaresine bakalım.”

Akça dondu kaldı.

Paşam mı dedi? diye geçirdi içinden.

Artık tutamadı kendini.

“Komutanım… siz yetim misiniz?” dedi.

Herkes sustu.

Ömer Albay baktı.

“Evet.Sen nereden biliyorsun?”

Akça:
“Komutanım… İzmirliydiniz.”

Ömer Albay:
“Evet paşam.Sen nereden biliyorsun?”

Akça yutkundu.

“Abi…Ben Akça.”

Ömer Albay dondu kaldı.

“Ne diyorsun lan?” dedi.“Akça mı?Cidden sen misin lan?”

Akça’yı kendine çekti.Sarılıp ağlamaya başladılar.
Herkes sustu.Kimileri gözyaşlarını tutamadı.Kimilerinin yüzünde tebessüm vardı.

Hasret giderdiler.

Akça konuştu.

“Seni çok bekledim abi.Gelmedin.Sonra seni aramak için kaçtım.Bulamadım.Evlat edinildim.Yıllarca aradım.”

Ömer:
“Paşam…Ben geldim seni ziyarete.Ama evlat edinildi dediler.Seni çok aradım ama bulamadım.”

Sonra hayatlarında olan biteni anlattılar.
Ömer evlenmişti.Bir çocuğu olmuştu.Adını Akça koymuştu.

“Senin adını verdim aslanım,” dedi.

Ama bir kazada ikisini de kaybetmişti.
Hüzün çöktü.
Fotoğrafları gösterdi.Bir anlığına çocukluklarına döndüler.
Yeni kavuşmuşlardı.
Ve kader, ikisine de çok kısa bir mutluluk vermişti.