1. BÖLÜM - KAYIP VE BAŞLANGIÇ

1.BÖLÜM - KAYIP VE BAŞLANGIÇ

Gece, şehrin üzerine sis gibi çökmüştü. Sokak lambalarının sarı ışıkları arasında yankılanan ayak sesleri, hızla ilerleyen birine aitti.

Arya
Yirmi beş yaşında, çevik, güçlü, gözlerinde kararlılıkla parlayan genç bir kadın… Polis olmanın verdiği disiplin ve sertlik, onun zarif bedeninde çelişki değil; tam tersine hayranlık uyandıran bir denge oluşturuyordu. İnce bileklerine rağmen yumrukları taş gibi sertti.

Arya haftalardır izini sürdüğü ismin peşindeydi. Bu kişinin suç ağının başında olduğunu biliyordu. Belgeler, kaybolan insanlar, yasa dışı ticaret… Her ipucu onu buraya, şehrin kenarındaki terk edilmiş görünümlü eski depolara yönlendirmişti.
Gölgelerin arasından ilerlerken, aniden önüne siyah giysili, iri yapılı, gözlerinden karanlık akan adamlar çıktı. Birinin elinde zincir, diğerinde sustalı bıçak vardı. Üçüncüsü ise sessizce Arya’yı süzüyordu, sanki daha önce onunla dövüşmüşçesine emin bir tavırla.

Arya derin bir nefes aldı ve sert bir tavırla
“ Korumaya çalıştığınız o kişiyi, elbet bir gün yakalayacağım…” dedi

Adamlar üstüne yürüdü.

İlk yumruğu o attı. Zinciri tutan adamın çenesine isabet eden yumrukla metal zincir yere düştü. Adam sendeleyip duvara çarptı.
Arkadan gelen bıçaklı adam Arya’nın üzerine atladı. Arya son anda yana çekilip tekmesini adamın diz kapağına savurdu. Bıçaklı adam acı dolu bir çığlıkla yere yığıldı.

Üçüncü adam profesyonel dövüş teknikleri bilen, iri gövdeli biriydi. Yumrukları sanki bir tokmak gibi iniyordu. Arya’nın ince bedenine karşı devasa görünse de Arya pes etmiyordu. Hızlı hareketlerle adamın saldırılarından sıyrılıyor, tekmelerini karnına ve kaburgalarına indiriyordu.
Ama adam çok güçlüydü.

Arya bir anlık dikkatsizlikle darbe aldı; omzu duvara çarptı. Dişlerini sıkarak toparlandı, yumruğunu kaldırdı ve adamın burnuna sert bir darbe indirdi. Adam yere düşerken Arya nefes nefese kalmıştı.
Tam o sırada arkasından ağır bir ses duydu.

“Güzel dövüşüyorsun, ama buraya kadar.”
Arya başını çevirdi. Kapının eşiğinde biri vardı. Siyah bir pardösü giymişti; yüzünü karanlık gizliyordu…

O kişiyi görür görmez gözlerinde öfke ve şaşkınlık karışımı bir ifade belirdi. Sanki tanıdığı biri… ama bu yüzleşme çok erkendi.

Arya elini silahına attı. Ama birden arkasındaki duvardan çıkan yoğun gaz onu sarstı. Nefesi kesildi, gözleri karardı. Dizlerinin bağı çözüldü. Son gördüğü şey, o karanlık siluetin yaklaşırken dudaklarında alaycı bir gülümseme olduğuydu.

Ve Arya yok oldu.
Herkes için öldü, dosyalar kapatıldı, hatıralar yavaş yavaş toza karıştı.

BEŞ YIL SONRA

Sabah güneşi gri şehrin üzerine doğarken tren istasyonunun kalabalığında iri yapılı bir adam ağır adımlarla yürüyordu.
Ali.
Otuz yaşında, uzun boylu, kaslı, bakışları keskin. Polis üniforması üzerindeydi, ama omuzlarına yüklenmiş bir başka sorumluluk daha vardı.

Ali, tayin belgesini cebinde sıkıca tutuyordu. Artık başka bir bölgede görev alacaktı. Tesadüf müydü bilinmez, ama bu yeni bölge, yıllar önce kaybolan Arya’nın görev yaptığı yerdi.

Trenden inip kalabalığın arasına karışırken kendi kendine düşündü:
“İki yıl oldu… İki yıldır kardeşimin izini sürüyorum. Dosyalar kapandı dediler, umut yok dediler… Ama ben vazgeçmeyeceğim.”

Ali’nin kız kardeşi, iki yıl önce kaybolmuştu. Ne bir iz, ne bir haber… Resmi makamlar dosyayı rafa kaldırmıştı, ama Ali için mesele kapanmamıştı. Onun için bu görev sadece bir iş değil, aynı zamanda bir arayıştı.

Şehir ona yabancı gelmiyordu, ama içten içe huzursuzluk vardı. Burası, bir zamanlar Arya’nın da görev yaptığı, ama gizemli şekilde kaybolduğu şehirdi. Ali henüz bunu bilmiyordu, ama kaderi çoktan yazılmıştı.
Arya’nın kayboluşu ve kendi kız kardeşinin kayboluşu aynı düğümde birleşecek miydi?

Ali, derin bir nefes aldı, ufka baktı.

“Bu şehir bana sorularımın cevaplarını verecek. Ne pahasına olursa olsun…”

Ve böylece hikâye, geçmişin gölgesinde ve geleceğin karanlık sırlarında başlamış oldu.