73. bölüm · Gölge Oyunları
74.Bölüm;Geri Dönen Kabusu
"Geçmişten kaçamazsın. O, er ya da geç seni bulur."
---
Uyuyan Tehlike
Gecenin sessizliği, Damla’nın zihnindeki fırtınayı bastıramıyordu. Kaç yıl geçmişti? Kaç yıl boyunca o adamın öldüğünü sanarak yaşamıştı?
Ama şimdi buradaydı. Geri dönmüştü.
Atlas ve Ayaz sessizce onu izliyordu. Hümeyra, derin bir nefes alıp masaya yaslandı.
"Anlat," dedi. "Bize her şeyi anlat."
Damla, gözlerini kaçırarak başını salladı. "Hatırladığım kadarıyla… beş yaşındaydım. O zamanlar her şey normaldi. Ta ki…"
Kelimesi boğazında düğümlendi.
Atlas, gözlerini kısmıştı. "Ta ki ne?"
Damla, elini yumruk yaptı. "Ta ki o adam beni kaçırana kadar."
---
Geçmişin Gölgesi
Hafızasında yankılanan sesler, o karanlık anıları yeniden uyandırdı.
O gün hava soğuktu. Annesinin elini sıkıca tutmuş, oyuncak bebeklere bakıyordu.
Sonra bir anda… her şey karardı.
Bir el, küçük bedenini kavrayıp çekmişti. Çığlık atamadan, ses çıkaramadan.
Sonrasında hatırladığı tek şey, bir odanın içinde uyanışıydı. Zincirlenmiş bir kapının arkasında, karanlık bir odada.
Ve o adam.
Gözlerinde delilik olan, sesi tok ve ürkütücü bir adam.
"Artık bana aitsin."
Damla, şimdi bile bu kelimeleri hatırladığında ürperdi.
"Kimdi o adam?" diye sordu Hümeyra, sesi titreyerek.
Damla, karanlık bir gülümsemeyle fısıldadı. "Adını bilmiyorum. Ama ona hep 'Gölge' derdim."
Atlas kaşlarını çattı. "Gölge mi?"
Damla başını salladı. "Çünkü hep gölgelerde saklanırdı. Asla tam yüzünü göremezdim. Ama sesini… asla unutmadım."
Ayaz, sessizce düşündü. Sonra derin bir nefes alarak, "Ve bu adam hâlâ hayatta," dedi.
Damla, boğazındaki düğümü yutkunarak geçirdi. "Evet. Ve şimdi bizi istiyor."
---
Kapanan Çember
Sessizlik ağır bir şekilde üzerlerine çöktü.
Atlas, haritaya baktı. "Eğer gerçekten Gölge bu işin arkasındaysa, bizi izliyor demektir."
Hümeyra kollarını sardı. "Bizi neden istiyor?"
Ayaz, gözlerini kıstı. "Çünkü artık eskisi gibi güçsüz değiliz."
Damla, elini sıkıca sıktı. "Eğer geri döndüyse, ben de kaçmayacağım."
Atlas ona döndü. "Ne yapmayı düşünüyorsun?"
Damla derin bir nefes aldı. Gözlerindeki kararlılık cam gibiydi.
"Onun peşine düşeceğiz."
---
Gölge’nin Hamlesi
Ama Gölge çoktan ilk hamlesini yapmıştı.
O sırada, şehrin diğer ucunda…
Bir adam, karanlık bir odada oturuyordu. Masasında eski, solmuş bir fotoğraf vardı. Küçük bir kız çocuğu, masum bir gülümsemeyle kameraya bakıyordu.
Parmakları fotoğrafın yüzeyinde gezindi.
Sonra, sert bir şekilde kağıdı buruşturdu.
Arkasında diz çökmüş adam sessizce bekliyordu.
"Onları bulduk, efendim."
Gölge hafifçe gülümsedi.
"Çok güzel," dedi. "Şimdi… onları bana getirin."
Ve o gece, av başlamıştı.
---