Bölümler 14Şu an: 8. Bölüm: Sarp’ın Öfkesi ve Kameriyedeki İtiraf
- 1 Söz 14 kelime
- 2 Söz 24 kelime
- 3 Söz 33 kelime
- 4 Karakterler30 kelime
- 5 Karakterler30 kelime
- 6 1. Bölüm: Kıvılcımın Düşüşü480 kelime
- 7 2. Bölüm: Görünmeyen Duvarlar248 kelime
- 8 3. Bölüm: Gece Yarısı Mesajları ve Çatı Katındaki Gölge520 kelime
- 9 4. Bölüm: Sınıfın Ortasında İtiraf Gibi Kavga336 kelime
- 10 5. Bölüm: Yağmur Altındaki Sığınak ve İtirafın Eşiği344 kelime
- 11 6. Bölüm: Laboratuvarın Ortasında Kapanan Tuzak301 kelime
- 12 7. Bölüm: Sırlar Ortaya Dökülünce225 kelime
- 13 8. Bölüm: Sarp’ın Öfkesi ve Kameriyedeki İtiraf632 kelime · Okuduğun bölüm
- 14 9. Bölüm: Maskelerin Ardındaki Gerçek319 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Sarp’ın koyu kahverengi gözleri sınıftaki alay eden kalabalığın üzerinde gezindi. İçindeki o adalet duygusu ve Damla’ya olan, kimselere itiraf edemediği o derin sahiplenme hissi anında patladı. Sarp oturduğu yerden öyle bir hızla kalktı ki, sandalyesi sert bir gürültüyle arkaya devrildi.
Sınıftaki herkes bir anda buz kesti. Sarp’ın o üzerlerine doğru yürüyen öfkeli halini görenler fısıldaşmayı anında kesti.
Sarp, alay eden öğrencilerin tam önünde durdu. Sesi, sınıfın buz gibi sessizliğinde bıçak gibi keskin yankılandı:
"Kimin hayatı hakkında ne biliyorsunuz da gülüyorsunuz?" dedi, sesindeki ton o kadar tehlikeliydi ki kimse nefes almaya cesaret edemedi. "Bir daha bu sınıfta Damla hakkında tek bir kelime edenin gününü mahvederim. Önünüze dönün, yoksa o gülen sesinizi kesmesini bilirim."
Sınıf anında derin bir sessizliğe gömüldü; herkes önüne bakmaya başladı. Sarp, öfkeyle soluyarak arka sıradan çıktı ve doğrudan Damla’nın masasına doğru yürüdü. Damla, gözlerindeki o saklamaya çalıştığı yaşlarla başını dik tutmaya çalışırken Sarp’ın kendisine doğru geldiğini gördü.
Sarp, Damla’nın masasının önünde durdu. Etraftaki herkesin bakışlarına aldırış etmeden, ellerini masaya yaslayıp hafifçe öne doğru eğildi. Sesindeki o sert ton tamamen yumuşamış, yerini sadece ikisinin duyabileceği o pürüzlü fısıltıya bırakmıştı:
"İyi misin?" diye sordu Sarp, gözlerindeki o yoğun şefkat ve koruma içgüdüsüyle.
Damla, Sarp’ın onu herkesin içinde savunmuş olmasından ve o anki korumacı tavrından dolayı yutkundu. Kalbi göğsünü parçalayacak gibi atıyordu. Gözlerini kaçırmaya çalıştı ama Sarp buna izin vermeyip parmak uçlarıyla hafifçe çenesinden tutarak yüzünü kendine çevirdi.
"Kimsenin seni üzmesine izin vermem, Eraslan," diye fısıldadı Sarp, nefesi tenine değerken. "Bunu unutma."
Aralarındaki o düşmanlık maskesi o an tamamen çatlamıştı. Sınıftakilerin şaşkın bakışları altında, ikisi arasındaki o tehlikeli çekim ve romantizm, aralarındaki bütün buzları eritmeye yetmişti.
Okul çıkışı koridorlar yavaş yavaş boşalmış, dışarıdaki yağmurun gri tonu pencerelere vurmaya başlamıştı. Herkes evlerine dağılırken, Sarp ve Damla kendilerini okulun arka bahçesindeki o eski kapalı kameriyede bulmuşlardı. Etrafta kimsecikler yoktu; sadece ikisinin arasındaki o yoğun, elle tutulur sessizlik ve yağmurun sesi vardı.
Damla, kollarını göğsünde kavuşturmuş bir şekilde bankta oturuyor, gözlerini yere dikmişti. Gün içinde yaşananların ağırlığı hâlâ omuzlarındaydı. Sarp ise ellerini ceketinin ceplerine sokmuş, bir adım ötede duruyor, gözlerini bir an olsun ondan ayırmıyordu.
"Bugün olanlar için..." diye başladı Sarp, sesi her zamankinden daha alçak ve yumuşaktı. "...kimsenin arkasından konuşmasına izin vermeyeceğimi söylemiştim. Sözümün arkasındayım."
Damla başını kaldırıp ona baktı. Gözlerinde ne bir alay ne de o eskiden takındığı o buz gibi maske vardı; sadece yorgun ama bir o kadar da teslim olmuş bir ifade vardı.
"Neden yaptın ki, Sarp?" diye sordu Damla, sesi hafifçe titreyerek. "Herkesin içinde bana yardım ettin, oysa biz... biz normalde düşman olmalıyız, değil mi? Aramızda koca bir mesafe olmalı."
Sarp yavaşça banka, Damla’nın yanına oturdu. Aralarındaki mesafe o kadar azdı ki, nefesleri birbirine karışıyordu. Sarp, elini uzatıp Damla’nın saçındaki ıslak bir yaprağı nazikçe kenara çekti; parmakları tenine değdiğinde ikisinin de kalbi tekletti.
"Düşman olmak işimize geliyordu, Eraslan," dedi Sarp, dudaklarında hafif, buruk bir gülümsemeyle. "Çünkü aramızdaki o kalın duvarlar arkasına saklanmamızı sağlıyordu. Bugün ise... o mesajları gördüklerinde gözlerindeki o kırgınlığı hissettiğim an, bütün o aptal savaşların bir anlamı kalmadığını fark ettim."
Damla derin bir nefes aldı. İçindeki o büyük yükün, Sarp'ın yanında biraz olsun hafiflediğini hissediyordu. "Ailem... onlar hiçbir zaman kim olduğumu ya da ne hissettiğimi umursamadı. Sadece istedikleri gibi biri olmamı istediler. Ama senin yanında... ilk defa kendim gibi hissedebiliyorum. Ve bu beni korkutuyor."
Sarp, Damla’nın çenesinden nazikçe tutup yüzünü kendine çevirdi. Kahverengi gözleri, Damla'nın yeşil-ela gözlerinin derinliklerine bakarken sesindeki o koruyucu ton iyice belirginleşti:
"Korkma, Damla," diye fısıldadı Sarp, yüzü yüzüne yaklaşırken. "Bana her baktığında o eski kilitli odanın hatırasını değil, bugünü gör. Seni o odada bıraktığım için kendimi hiç affetmedim ben... Ama bir daha asla yalnız kalmana izin vermeyeceğim."
Aralarındaki o mesafe tamamen kapanmak üzereydi. Dışarıdaki yağmurun sesi arka planda erirken, ikisi de uzun süredir sakladıkları o gerçeğin, o bastırılamaz duyguların esiri olmuştu. Damla gözlerini kapatıp Sarp'ın nefesini dudaklarında hissederken, aralarındaki son buzlar da tamamen eriyip gitmişti.
Bölüm etkileşimi
