Bölümler 14Şu an: 5. Bölüm: Yağmur Altındaki Sığınak ve İtirafın Eşiği
- 1 Söz 14 kelime
- 2 Söz 24 kelime
- 3 Söz 33 kelime
- 4 Karakterler30 kelime
- 5 Karakterler30 kelime
- 6 1. Bölüm: Kıvılcımın Düşüşü480 kelime
- 7 2. Bölüm: Görünmeyen Duvarlar248 kelime
- 8 3. Bölüm: Gece Yarısı Mesajları ve Çatı Katındaki Gölge520 kelime
- 9 4. Bölüm: Sınıfın Ortasında İtiraf Gibi Kavga336 kelime
- 10 5. Bölüm: Yağmur Altındaki Sığınak ve İtirafın Eşiği344 kelime · Okuduğun bölüm
- 11 6. Bölüm: Laboratuvarın Ortasında Kapanan Tuzak301 kelime
- 12 7. Bölüm: Sırlar Ortaya Dökülünce225 kelime
- 13 8. Bölüm: Sarp’ın Öfkesi ve Kameriyedeki İtiraf632 kelime
- 14 9. Bölüm: Maskelerin Ardındaki Gerçek319 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Hava okul çıkışı aniden bozmuş, gökyüzü koyu gri bulutlarla kaplanarak şiddetli bir sağanağa teslim olmuştu. Öğrencilerin çoğu okulun ana kapısında yığılıp kalırken, Damla arka bahçedeki eski kulübeye doğru hızlı adımlarla yürüyordu. Burası, kimsenin uğramadığı, okulun o kalabalık gürültüsünden kaçabildiği tek sığınaktı. Kapıyı itip içeri girdiğinde, arkasından gelen o ağır kapı gıcırtısıyla irkildi.
İçerisi loştu; dışarıdaki yağmurun cama vuran damlaları dışında çıt çıkmıyordu. Damla paltosunun etrafındaki suları silmek için arkasını döndüğü an, kalbi boğazına düğümlendi. Sarp, kollarını göğsünde kavıştırmış, sırtını kapıya yaslamış bir şekilde onu izliyordu. Üzerindeki siyah ceketi hafiften nemlenmişti, o koyu kahverengi gözleri ise tamamen üzerindeydi.
"Buraya kadar arkamdan mı geldin, Demirkan?" dedi Damla, sesindeki o titremeyi gizlemeye çalışarak. Başını dik tutmaya çalışsa da, içerideki bu dar alan nefesini kesiyordu.
Sarp yavaşça yerinden ayrıldı, üzerine doğru bir adım attı. Sesindeki o alaycı tondan eser yoktu; yerine kelimelerin üzerine basa basa konuşan, tehlikeli derecede sakin bir ton hakim olmuştu:
"Seni izlemekten başka çarem mi bırakıyorsun, Eraslan? Her koridorda kaçışlarını, bana her sırt çevirişinde aslında gözlerimin içine bakmak için nasıl direndiğini görmediğimi mi sanıyorsun?"
Damla geriye doğru bir adım attı ama sırtı soğuk duvara çarptı. Sarp hemen önünde durdu; ellerini Damla'nın iki yanında duvara dayayarak onu adeta hapsetti. Aralarındaki o mesafe, nefes almayı bile imkansızlaştıracak kadar azdı. Damla, Sarp'ın o yoğun parfüm kokusu ve teninin sıcaklığıyla ne diyeceğini bilemez hale geldi. Gözlerini kaçırmak istedi ama Sarp izin vermedi.
"Bana bak, Damla," diye fısıldadı Sarp, parmak uçlarıyla hafifçe çenesine doğru uzanıp yüzünü kendine çevirirken. "O eski kilitli odada, o karanlıkta seni bıraktığımda içimin nasıl yandığını biliyor musun? Beni kurtarmadığın o gün... gururumun nasıl paramparça olduğunu?"
Damla'nın yeşil-ela gözleri doldu. O günkü korku, çaresizlik ve ikisinin de gururları yüzünden birbirlerine sarılamamış olmanın acısı bir anda o küçük odada yankılandı. Damla, elinde olmadan sesindeki o sertliği kaybetti, titreyen bir sesle karşılık verdi:
"Çünkü korkuyordum, Sarp... Sana boyun eğmekten, seni her şeyden çok sevdiğimi anlarsan beni bitireceğinden korkuyordum."
Sarp bu itirafın yarattığı şokla bir an durdu. Kalbi kafesini kıracak gibi atıyordu. Ama bu daha başlangıçtı; aralarındaki o büyük patlamaya, o gerçeğin tam anlamıyla ortaya döküleceği güne daha çok vardı.
Bölüm etkileşimi
