GİZLİ DUYGU kitap kapağı

10. bölüm / 14

5. Bölüm: Yağmur Altındaki Sığınak ve İtirafın Eşiği

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 14Şu an: 5. Bölüm: Yağmur Altındaki Sığınak ve İtirafın Eşiği

Hava okul çıkışı aniden bozmuş, gökyüzü koyu gri bulutlarla kaplanarak şiddetli bir sağanağa teslim olmuştu. Öğrencilerin çoğu okulun ana kapısında yığılıp kalırken, Damla arka bahçedeki eski kulübeye doğru hızlı adımlarla yürüyordu. Burası, kimsenin uğramadığı, okulun o kalabalık gürültüsünden kaçabildiği tek sığınaktı. Kapıyı itip içeri girdiğinde, arkasından gelen o ağır kapı gıcırtısıyla irkildi.
​İçerisi loştu; dışarıdaki yağmurun cama vuran damlaları dışında çıt çıkmıyordu. Damla paltosunun etrafındaki suları silmek için arkasını döndüğü an, kalbi boğazına düğümlendi. Sarp, kollarını göğsünde kavıştırmış, sırtını kapıya yaslamış bir şekilde onu izliyordu. Üzerindeki siyah ceketi hafiften nemlenmişti, o koyu kahverengi gözleri ise tamamen üzerindeydi.
​"Buraya kadar arkamdan mı geldin, Demirkan?" dedi Damla, sesindeki o titremeyi gizlemeye çalışarak. Başını dik tutmaya çalışsa da, içerideki bu dar alan nefesini kesiyordu.
​Sarp yavaşça yerinden ayrıldı, üzerine doğru bir adım attı. Sesindeki o alaycı tondan eser yoktu; yerine kelimelerin üzerine basa basa konuşan, tehlikeli derecede sakin bir ton hakim olmuştu:
​"Seni izlemekten başka çarem mi bırakıyorsun, Eraslan? Her koridorda kaçışlarını, bana her sırt çevirişinde aslında gözlerimin içine bakmak için nasıl direndiğini görmediğimi mi sanıyorsun?"
​Damla geriye doğru bir adım attı ama sırtı soğuk duvara çarptı. Sarp hemen önünde durdu; ellerini Damla'nın iki yanında duvara dayayarak onu adeta hapsetti. Aralarındaki o mesafe, nefes almayı bile imkansızlaştıracak kadar azdı. Damla, Sarp'ın o yoğun parfüm kokusu ve teninin sıcaklığıyla ne diyeceğini bilemez hale geldi. Gözlerini kaçırmak istedi ama Sarp izin vermedi.
​"Bana bak, Damla," diye fısıldadı Sarp, parmak uçlarıyla hafifçe çenesine doğru uzanıp yüzünü kendine çevirirken. "O eski kilitli odada, o karanlıkta seni bıraktığımda içimin nasıl yandığını biliyor musun? Beni kurtarmadığın o gün... gururumun nasıl paramparça olduğunu?"
​Damla'nın yeşil-ela gözleri doldu. O günkü korku, çaresizlik ve ikisinin de gururları yüzünden birbirlerine sarılamamış olmanın acısı bir anda o küçük odada yankılandı. Damla, elinde olmadan sesindeki o sertliği kaybetti, titreyen bir sesle karşılık verdi:
​"Çünkü korkuyordum, Sarp... Sana boyun eğmekten, seni her şeyden çok sevdiğimi anlarsan beni bitireceğinden korkuyordum."
​Sarp bu itirafın yarattığı şokla bir an durdu. Kalbi kafesini kıracak gibi atıyordu. Ama bu daha başlangıçtı; aralarındaki o büyük patlamaya, o gerçeğin tam anlamıyla ortaya döküleceği güne daha çok vardı.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

1okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…