GİZLİ DUYGU kitap kapağı

6. bölüm / 14

1. Bölüm: Kıvılcımın Düşüşü

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 14Şu an: 1. Bölüm: Kıvılcımın Düşüşü

​Lisenin ilk gününün o boğucu havası, koridorları dolduran yankılı sesler ve dolap kapaklarının gürültüsüyle birleşince Sarp’ın gerilen sinirlerini daha da tetikliyordu. Sarp Demirkan, 1.83'lük boyu, omuzlarına düşen esmer saçları ve kahverengi gözlerindeki tavizsiz ifadeyle okulun koridorunda yürürken herkes yol veriyordu. Adı hep disiplin olaylarıyla anılırdı; kuralları kendi koyar, kendi uygular, kimseye boyun eğmezdi. Güçlü, adaletçi ve yorulmaz yapısıyla bilinirdi ama bugün asıl savaşı başka bir yerde verecekti.
​Hoca, zilin çınlamasına saniyeler kala aceleyle yanına geldi. "Sarp, hemen arka depodaki mavi dosyayı ve masanın üstündeki suyu alıp bana getir," dedi.
​Sarp başını hafifçe sallayıp arka koridora yöneldi. Odaya girdiğinde içerisi, dışarının gürültüsünden uzak, loş ve serindi. Kapıyı arkasından kapattı. Çantasından çıkardığı o küçük mavi kutuyu açtı, içindeki sakinleştirici vitaminleri avucuna döküp bir tas suyla yuttu. Bunu her gergin anında yapardı. Baş ve göz dönmesini engellemek, zihnini zinde tutmak zorundaydı. Nadiren işe yarasa bile, en azından gün içinde karşısına çıkabilecek o yeşil gözlere baktığında kendine hakim olabilmesini sağlıyordu. O gözlerin içinde kaybolmamak için aldığı bir önlemdi bu; kimi zaman deniz, kimi zaman toprak, kimi zaman orman gibi değişen o yeşil tonlar iradesini sarsıyordu çünkü.
​Damla benim... diye geçirdi içinden, cümlesini tamamlayamayacaktı ki tahta kapı sertçe tıklatıldı.
​Odaya giren Damla Eraslan’dı. 1.69 boyu, kumral saçları ve ela-yeşil gözleriyle okulun en popüler kızlarından biriydi ama onu diğerlerinden ayıran şey narin bir saray kızı gibi görünmesine rağmen içinde taşıdığı o mağrur ve cesur aslan ruhuydu. Damla da en az Sarp kadar güçlü, yorulmaz ve adaletliydi. Şu an ise içten içe çok kızgındı; çünkü konu yine ikisi arasındaki bu görünmez savaştı.
​"Kapıyı çalmayı öğrendin sanıyordum Eraslan," dedi Sarp, sesindeki o sert ve alaycı tonda.
​Damla kollarını göğsünde kavuşturup ona ters bir bakış attı. "Burası sadece senin krallığın değil, Demirkan. Dosyayı alıp çıkacağım, o yüzden o havalı bakışlarını başkasına sakla."
​Sarp derin bir nefes aldı. İçindeki o tanıdık acı ve öfke dalgası yeniden kabardı. Eskiden, o eski binanın bodrumundaki kilitli odada mahsur kaldıkları o karanlık günü hatırladı. Damla’nın onu oradan kurtarma şansı varken son anda tereddüt etmesi, yapmaması canını yakmıştı. O gün de birbirlerine aşık olmalarına rağmen gururlarından bunu belli edememişlerdi. Şimdi ise karşılıklı durmuş, birbirlerinden nefret ediyormuş gibi bakıyorlardı.
​Sarp, Damla’ya karşı hiçbir şey hissetmediğini söylese buna kimse inanmazdı. Çünkü seviyordu; hem de canı acıyana kadar. Ama Damla’nın ona karşı ne hissettiği konusunda hâlâ en ufak bir fikri yoktu.
​"Hadi ama," dedi Sarp birden aralarındaki mesafeyi kapatarak, gözlerini Damla'nın gözlerine dikerken sesi fısıltı gibi çıktı. "Bana öyle bakmayı kes, yoksa bu sefer kimse seni kurtaramaz."
​Damla bir anlığına nefesini tuttu. Kalbi göğs kafesini zorlarken, Sarp'ın bu yakınlığı karşısında içi titredi ama hemen toparlanıp başını dikleştirdi. Ona hayranlıkla bakmak ile nefretle ezmek arasında incecik bir çizgi vardı; ve Damla bu çizgide yürümeye bayılıyordu.
​"Seninle uğraşacak vaktim yok, Demirkan," dedi fısıltıyla ve dosyayı kapıp hızla odadan çıktı. Sarp ise arkasından bakarken, Damla'nın gözlerindeki o tanıdık ışıltının kalbinde yarattığı depremi bastırmaya çalışarak odada yalnız kaldı. Savaşa daha yeni başlıyorlardı.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

10okunma 2beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…