6. Bölüm

Alışverişten döndüğümde aklım hâlâ Hüseyin ile Asya'daydı. O ikisinin arasında bir şeyler olduğundan şüpheleniyordum. Ama yine de aralarında her ne varsa beni neden ilgilendirirdi ki? Sanki Hüseyin'e aşık olan bendim.
Mutfağa geçip kendime göre biraz çorba yapmıştım. Evde tek başıma olunca pek fazla bir şeyler yapmıyordum. Nadiren de olsa birşey yemediğim de oluyordu tabii.
Aradan biraz vakit geçtikten sonra telefonuma bir mesaj gelmişti. Kimden olduğuna baktığımda Elif'ten geldiğini görmüştüm. Mesajı açıp okumaya başlamıştım.
Elif: Erem, ben şu Hüseyin denen kişiyi biraz araştırma şeyinden bir şeyler buldum. Hüseyin zamanında Asya yani senin küçük çocukluk arkadaşınla aynı okuldan mezun olmuş ve bir ara aynı hastanede çalışmış. Daha sonra Hüseyin erken emekliliğe ayrılmış ve o ormanda gördüğümüz evde tek başına yaşamaya başlamış. O yaşadığı ev ise ailesinden kalmış. Annesi sağ ama babası vefat etmiş. Ara ara annesiyle görüşüp duruyormuş. Yani benim bulabildiğim bilgiler şimdilik bu kadar ama hâlâ araştırmaya devam ediyorum.
Elif'in söylediği bu bilgilerden sonra ne yapacağımı kestiremiyordum. Benim aklımda takılan tek şey Asya ile Hüseyin'in aralarında herhangi bir şeyler olup olmadığıydı.
Erem: Elif senden birşey araştırmanı istiyorum. Özellikle de bu konu üzerine yoğunlaşmanı istiyorum. Daha sonra gerisini araştırırsın.
Elif: Nedir?
Erem: Hüseyin ile Asya'nın aralarında ne olduğunu araştırmanı istiyorum.
~🍁~🍁~🍁~🍁~🍁~
Sabah kalktığımda yine işe gitmek için hazırlanmaya başlamıştım. Bu iş hayatından o kadar çok aıkılmıştım ki artık işe gitmeyi hiç istemiyordum. Ama yine de çalışmam da lazımdı. O yüzden mızmızlanmayı kesip hazırlanmam lazımdı.
İş yerine gittiğim kıyafetlerimi giyip ufak bir şeyler atıştırdıktan sonra evden çıkmıştım. Kulaklığımı kulağıma takmıştım ve Simge'nin Yankı şarkısını açıp dinleyerek iş yerine doğru yürümeye başlamıştım. Şarkı dinlerken kafam biraz da olsa dağılıyordu ve kendimi biraz daha iyi hissediyordum.
Yine ve yeniden o ormanın içinden geçerken Hüseyin'le karşı karşıya gelmiştim. O da karşımda spor kıyafetleriyle duruyordu. Ben işe giderken o da spor yapıyordu.
Daha fazla vakit kaybetmek istemediğimden yanından geçip gitmek istemiştim. Yanından geçerken omzuma dokunduğunda kulaklığımı çıkarıp ona doğru dönmüştüm.
“Bir günaydın yok mu?”
“Günaydın diyecek vaktim yok şuan. İşe geç kalıyorum.”
“Erem birşey mi oldu?”
“Birşey olduğu yok. Dediğim gibi işe yetişmem lazım çünkü geç kalıyorum.”
Hüseyin'e tersleyip yanından ayrılmıştım. Neden ona böyle davranmıştım bilemiyorum ama içimde ki ses böyle yaptığım için biraz mutlu hissetmişti. İçimdeki sese pek kulak asmazdım ama bugün böyle olmuştu.
Artık iş yerine gelmiştim ve hemen iş için önlüğü geçirip işe girişmiştim. Bugün biraz daha yoğun geçiyordu. Elif kasanın arkasından çıkan siparişleri bana ve diğer garson arkadaşlara veriyor, bizlerde onları müşterilere servis yapıyorduk. Bügün restorantımız tıklım tıklımdı ve yapılacak tonlarca işimiz vardı.
Bazı masalar dolarken bazı masalarımız boşalıyordu ve boşalan masalarda ki tabakları kaldırıp yeni gelen müşterilerle ilgileniyorduk. Zaman biraz daha aktığında ise içeriye giren o iki kişiyi görmüştüm. Asya ve Hüseyin…
İkiside boş masa bulup oturmuşlardı ve garson arkadaşlarımdan birisi yanlarına gidip siparişlerini almıştı. İkisinin siparişi hazırlanırken ben de başka müşterilerin siparişlerini götürmeye devam ediyordum. Daha sonra onların da siparişi çıktığında onlarınkini de götürmüştüm. Karşılarında beni gördüklerinde yüzlerinde güller açıyordu.
İkisinin de siparişini verdikten sonra yanlarından ayrılmıştım. Yanlarından ayrılmadan önce hem Asya'ya hem Hüseyin'e bakmıştım. Asya çok mutluyken Hüseyin'in yüzünden düşen bin parçaydı. Ama bu durum benim umrumda değildi.
~🍁~🍁~🍁~🍁~🍁~
Bütün gün işte çalıştıktan sonra yorgun bir şekilde eve dönmeye başlamıştım. Eve dönerken bile ormanın içinden geçmek zorunda kalıyordum ve bu beni birazda olsa rahatsız ediyordu. Ama maalesef benim yapabileceğim hiçbir şeyim yoktu. Benim evime giden yol ormandan geçiyordu.
Yine kulaklığımı takıp şarkı dinlerken önüme iki tane adam dikilmişti. O iki adamı hiçbir şekilde tanımıyordum ve biraz da olsa tedirgin olmuştum. İçten içe ise korkmama sebep olmuşlardı. Ama korkmamak için elimden geleni yapmaya çalıyordum. Yanlarından geçip gitmek istemiştim ama iki adamlardan birisi önüme geçip gitmeme izin vermiyordu. Bende geri geri gitmeye başladıkça onlar üzerime üzerime gelmeye başlamışlardı.
Onlar her üzerime gelmeye başladıkça ben de geriye doğru gitmeye başlamıştım ve artık daha fazla dayanamayıp arkama bakmadan koşmaya başlamıştım. Bu ormanın içinde koşmaya başladıkça o iki adamda benim peşimden koşmaya başlamışlardı. Bağırmak istesem bile bu ormanın içinde sesimi duyacak hiç kimse yoktu.
Ben koştukça arkamdaki adamlarda peşimden koşuyorlardı. Artık tam anlamıyla korkmaya başlamıştım. Etrafa bana yardım edecek kimsenin olmaması beni daha da kötü etkiliyordu şuan.
Artık koşmaktan çok yorulmuştum ama yine de durmamam lazımdı. Eğer ben durursam arkamdan gelen o iki adam beni yakalayıp kötü şeyler yapabilirlerdi. Bir süre daha koştururken ayağım bir taşa takılıp düştüğümde ise artık benim için çok geç olmuştu. Arkamı döndüğümde o iki adam benim başıma geldiğinde ise artık daha çok korkmaya başlamıştım. Ne yapacağımı bilmiyordum artık.
Tam ben ufak ufak geriye doğru gitmeye devam ederken arkadan tanıdık bir ses gelmişti. O iki adam ve ben sese gelen yere baktığımızda Hüseyin'in burada olduğunu görmüştüm. O iki adamlardan birisi benim kolumdan tutup yerden kaldırdıktan sonra sıkıca ağzımı kapatmıştı ve diğer koluyla ise sıkıca gövdemden tutup bastırıyordu hareket edemeyim diye.
“Kızı bırakın yoksa ikiniz için bu hiç iyi olmaz.”
“Sen kimsin lan? İkiye karşı teksin ve bize mi kafa tutuyorsun? Hahaha…”
“Siz kaşındınız. Gelen lan buraya.”
Hüseyin ilk olarak konuşan ilk adamı dövmeye başlamıştı. Bir o vuruyor, bir diğer adam vuruyordu ama Hüseyin daha çok vuruyordu o adama. O adam yerde yığılıp kalmıştı ve sıra beni tutan adama gelmişti ki adam beni bırakıp diğer adamı alıp kaçıp gitmişlerdi. Ben de yere doğru düşmüştüm ve ayakta kalacak mecalim yoktu. O an ne olduysa ben de oracıkta yığılıp kalmıştım.
Sabah olduğunda gözlerimi açar açmaz nerede olduğumu anlamaya çalışıyordum. Burası neresiydi? Ben kimin evindeydim bilmiyordum. Biran durup dün akşam yaşadığım olayı hatırlamıştım. İki adamdan kaçarken yere düşmüştüm ve o adam bana zarar vermeden Hüseyin gelmişti. Bir adamı dövmüştü ve diğer adamı dövemeden gitmişlerdi ve ben oracıkta yığılıp kalmıştım. Anlaşılan o ki beni Hüseyin alıp buraya kendi evine getirmişti.
Yataktan kalktım ve odadan çıkmıştım. Odadan çıkıp aşağıya indiğimde evde kimseyi bulamamıştım. Evin her tarafına bakmıştım ve Hüseyin'den hiçbir iz yoktu. Mutfağa girdiğimde ise sofranın üzerinde kahvaltılıkların hazır olduğunu görmüştüm ve masanın üzerinde ufak bir not kağıdı görmüştüm.
Not: Günaydın. Bu kahvaltı senin için. Dün tansiyonun düştüğü için baygınlık geçirdin ama korkulacak hiçbir şey yok. Sen uyandığın zaman beni evde göremezsen koşuya çıkmış olucam. Ne zaman gelirim pek belli olmaz. O yüzden keyfine bak. Görüşmek üzere.
Hüseyin

Hüseyin'in böyle birşey yapmasını beklemiyordum açıkcası. Dün akşam yaşadığım olaydan sonra beni evine getirmesi ve sabah kahvaltısı hazırlaması biraz tuhafıma gitmişti. Kahvaltı yapmadan önce onun evini biraz daha incelemek istemiştim ki kapının açılıp kapanma sesini duymuştum. Kimin geldiğine bakmak istediğimde karşımda hiç beklemediğim birisini görmüştüm. Asya'yı…
Asya'yı karşımda gördüğümde ise o bana bakıyordu, ben de ona bakıyordum. Asya bana bakarken benim burada ne işimin olduğunu sorgular nitelikteydi. Aynı şeyi ben de onun için düşünüyordum ama anlaşılan ikimizden de ses çıkmayacaktı. Ama birimizden birimizin konuşması lazımdı ve ben konuşmaya başlamıştım.
“Şey eee, ben…”
“Konuşmana gerek yok. Dün Hüseyin bana herşeyi anlattı.”
“Anlattı mı?”
“Evet. Peşinden iki adam koşturmuş, kötü niyetli ve sende o anki korkuyla taniyonun düşmüş ve baygınlık geçirmişsin. Hüseyin ise seni alıp buraya getirmiş.”
“Fark ettim. Neyse o zaman ben artık çıkıp gideyim. İşe geç kalmayım.”
“Hayır kal. Hüseyin şimdi gelir. Üçümüz kahvaltı yapalım ve itiraz etmeye de kalkışma. Arkadaşının huyunu biliyorsun.”
“Bilmez miyim? O zaman kalayım.”
Asya’nın ısrarı üzerine kalmıştım ve artık neler yaşanacağını bekleyip görmeye çalışacaktım. Neden bilmiyorum ama Asya ile benim aramda büyük bir gerginlik vardı. Bu gerginliğin sebebi er ya da geç ortaya çıkacaktı.