Bölümler 13Şu an: Bölüm X
- 1 Bölüm I1.669 kelime
- 2 Bölüm II6.297 kelime
- 3 Bölüm III4.278 kelime
- 4 Bölüm IV3.816 kelime
- 5 Bölüm V4.905 kelime
- 6 Bölüm VI6.267 kelime
- 7 Bölüm VII3.533 kelime
- 8 Bölüm VIII6.213 kelime
- 9 Bölüm IX6.215 kelime
- 10 Bölüm X3.109 kelime · Okuduğun bölüm
- 11 Xı. Bölüm7.852 kelime
- 12 Bölüm XII7.267 kelime
- 13 Bölüm XIII2.039 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
BÖLÜM X
Amir Yardımcısı, Soho yakınlarından Westminster yönüne bir hansomla hızla götürüldü ve güneşin hiç batmadığı İmparatorluk’un tam merkezinde araçtan indi. Saygın noktayı gözetleme görevinden pek etkilenmiş görünmeyen birkaç iri yarı polis onu selamladı. Milyonlarca insanın zihninde her şeyden üstün bir yere sahip olan Meclis’in arazisine, pek yüksek olmayan bir kapıdan girince, sonunda karşısına değişken ruhlu ve devrimci Toodles çıktı.
Düzgün giyimli, sevimli genç adam, gece yarısına doğru onu gözlemesi söylenen Amir Yardımcısı’nın erkenden gelişine şaşırdığını belli etmedi. Bu kadar erken ortaya çıkmasını, her ne olduysa işlerin ters gittiğinin işareti saydı. Sevimli gençlerde neşeli yaradılışla sık sık bir arada bulunan hazır bir yakınlık duygusuyla, “Şef” dediği o yüce kişinin ve Amir Yardımcısı’nın hâline üzüldü; Yardımcı’nın yüzü ona her zamankinden de kasvetli, tahta gibi ve hayret verici ölçüde uzun göründü. “Ne tuhaf, ne yabancı görünümlü bir adam,” diye düşündü; uzaktan dostça, canlı bir gülümsemeyle ona baktı. Yan yana gelir gelmez, başarısızlığın yarattığı tuhaflığı bir yığın sözün altına gömmek niyetiyle konuşmaya koyuldu. O gece beklenen büyük siyasi taarruz sonuçsuz kalacak gibiydi. “Şu canavar Cheeseman”ın ikinci sınıf bir adamı, üyeleri pek az olan Meclis’i utanmazca uydurulmuş istatistiklerle bezdirip duruyordu. Toodles, onu her dakika yoklamada yeter sayı çıkmamasına yol açacak kadar usandırmasını umuyordu. Ama belki de yalnızca, o obur Cheeseman rahat rahat yemek yiyebilsin diye vakit geçiriyordu. Her neyse, Şef eve gitmeye razı edilemiyordu.
“Sanırım sizi hemen kabul eder. Odasında yapayalnız oturmuş, denizdeki bütün balıkları düşünüyor,” diye havadan sudan söz etti Toodles. “Gelin.”
İyi kalpli genç özel sekreterin (maaş almayan) de insanlara özgü sıradan kusurları vardı. Ona işini berbat etmiş bir adam gibi görünen Başmüfettiş Yardımcısı’nın duygularını incitmek istemiyordu. Ama merakı, sırf şefkatle dizginlenemeyecek kadar güçlüydü. Yürürlerken omzunun üzerinden hafifçe seslenmeden edemedi:
“Peki çaçanız?”
“Yakaladık,” diye kısa kesti Amir Yardımcısı; sözleri en ufak bir iticilik taşımasa da.
“Güzel. Bu büyük adamların küçük şeylerde hayal kırıklığına uğramaktan ne kadar hoşlanmadığını bilseniz.”
Bu derin gözlemden sonra deneyimli Toodles düşüncelere dalmış gibi göründü. Her hâlükârda iki saniye kadar hiç ses çıkarmadı. Sonra:
“Sevindim. Ama—şey—gerçekten de anlattığınız kadar küçük bir mesele mi?”
“Bir çaçayla ne yapılabileceğini biliyor musunuz?” diye sordu bu kez Amir Yardımcısı.
“Bazen sardalya kutusuna konur,” diye kıkırdadı Toodles. Balıkçılık sanayisi hakkında bilgisi taze ve diğer bütün sanayi kollarına dair bilgisizliğiyle kıyaslandığında muazzamdı. “İspanya kıyılarında sardalya konserve fabrikaları var, orada—”
Amir Yardımcısı, çırak devlet adamının sözünü kesti.
“Evet, evet. Ama bazen bir balinayı yakalamak için çaçayı da gözden çıkarırlar.”
“Bir balina! Vay canına!” diye nefesini tutarak haykırdı Toodles. “Demek bir balinanın peşindesiniz?”
“Tam olarak değil. Peşinde olduğum şey daha çok bir köpekbalığına benziyor. Belki köpekbalığının neye benzediğini bilmiyorsunuzdur.”
“Evet, biliyorum. Özel kitaplara boğulmuş durumdayız—resimli olanlarından raflar dolusu var. . . . Zararlı, alçak görünümlü, baştan aşağı tiksindirici bir hayvan; bir tür pürüzsüz yüzü ve bıyıkları var.”
“Tam isabet tarif ettiniz,” diye onayladı Amir Yardımcısı. “Yalnız benimki tamamen tıraşlı. Onu gördünüz. Esprili bir balık.”
“Onu gördüm!” dedi Toodles inanamayarak. “Nerede görmüş olabileceğimi hiç çıkaramıyorum.”
“Sanırım Explorers Kulübü’nde,” diye sakince ortaya attı Amir Yardımcısı. Toodles, son derece seçkin bu kulübün adını duyunca korkmuş gibi göründü ve olduğu yerde durdu.
“Saçmalık,” diye itiraz etti, ama sesi hayranlıkla ürperiyordu. “Ne demek istiyorsunuz? Üye mi?”
“Onursal,” diye dişlerinin arasından mırıldandı Amir Yardımcısı.
“Aman Tanrım!”
Toodles öyle şaşkına dönmüştü ki Amir Yardımcısı belli belirsiz gülümsedi.
“Bu kesinlikle aramızda kalsın,” dedi.
“Hayatımda duyduğum en iğrenç şey bu,” dedi Toodles güçsüzce; sanki şaşkınlık bir anda bütün canlı gücünü elinden almıştı.
Amir Yardımcısı ona gülümsemeden baktı. Büyük adamın odasının kapısına varıncaya kadar Toodles, Amir Yardımcısı böylesine tatsız ve sarsıcı bir gerçeği açığa vurmuş diye gücenmiş gibi, skandala uğramışçasına ağırbaşlı bir sessizliğe büründü. Bu, Explorers Kulübü’nün aşırı seçkinliğine, toplumsal saflığına dair fikrini altüst etmişti. Toodles yalnız siyasette devrimciydi; toplumsal inançlarını ve kişisel duygularını, genel olarak yaşaması hoş bir yer olduğuna inandığı bu dünyada kendisine ayrılan bütün yıllar boyunca değişmeden korumak istiyordu.
Bir yana çekildi.
“Kapıyı çalmadan girin,” dedi.
Bütün lambaların üzerine alçaktan gerilmiş yeşil ipek abajurlar, odaya derin bir ormanın kasvetinden bir şeyler katıyordu. Büyük adamın mağrur gözleri, bedensel bakımdan zayıf noktasıydı. Bu zayıflık gizlilik perdesi ardında tutulurdu. Fırsat bulduğunda gözlerini vicdan rahatlığıyla dinlendirirdi.
Amir Yardımcısı içeri girince önce yalnızca büyük bir başı destekleyen, büyük ve solgun bir el gördü; el, büyük ve solgun yüzün üst bölümünü gizliyordu. Yazı masasının yanında açık bir evrak çantası, birkaç dikdörtgen kâğıt ve dağınık bir avuç tüy kalem duruyordu. Geniş, düz yüzeyde bunlardan başka hiçbir şey yoktu; yalnızca gölgeli hareketsizliği içinde gizemli bir dikkatle gözetliyormuş gibi duran, toga giymiş küçük bronz bir heykelcik vardı. Bir sandalye gösterilince Amir Yardımcısı oturdu. Loş ışıkta kişiliğinin belirgin çizgileri—uzun yüzü, siyah saçları, ince uzun yapısı—onu her zamankinden de yabancı gösteriyordu.
Büyük adam ne şaşkınlık ne heves ne de herhangi bir duygu sergiledi. Tehdit altındaki gözlerini dinlendirdiği duruş, derin bir düşünceye dalmıştı. Kımıldamadı bile. Ama sesi dalgın değildi.
“Ee! Şimdiden ne öğrendiniz? İlk adımda beklenmedik bir şeyle karşılaştınız.”
“Tam olarak beklenmedik bir şey değildi, Sir Ethelred. Asıl karşılaştığım şey, psikolojik bir durumdu.”
Büyük Zat hafifçe kıpırdadı. “Lütfen açık konuşun.”
“Evet, Sir Ethelred. Suçluların çoğunun zaman zaman karşı konulmaz bir itiraf etme—içini birine, herhangi birine dökme—ihtiyacı duyduğunu bilirsiniz. Bunu sık sık polise yaparlar. Heat’in korumak için bu kadar çaba gösterdiği o Verloc’ta da böyle bir psikolojik durumdaki adamı buldum. Adam, mecazi anlamda, kendini kollarıma attı. Ona kim olduğumu fısıldayıp ‘Bu işin arkasında sizin olduğunuzu biliyorum,’ demem yetti. Bunu şimdiden biliyor olmamız ona mucize gibi görünmüş olmalı, ama duraksamadan kabullendi. Bu şaşkınlık onu bir an bile durdurmadı. Bana yalnızca şu iki soruyu sormak kaldı: Seni buna kim kışkırttı? Bunu yapan adam kimdi? İlk soruyu son derece vurgulu biçimde yanıtladı. İkinci soruya gelince, bombayı taşıyan herifin onun kayınbiraderi—daha toy bir genç, aklı kıt bir yaratık—olduğunu anlıyorum. . . . Bu oldukça tuhaf bir olay; belki de şu anda bütün ayrıntılarıyla anlatmak için fazla uzun.”
“Peki, ne öğrendiniz?” diye sordu büyük adam.
“Öncelikle, eski mahkûm Michaelis’in bu işle hiçbir ilgisi olmadığını öğrendim; gerçi genç, bu sabah saat sekize kadar taşrada geçici olarak onunla yaşıyormuş. Michaelis’in şu ana kadar bundan haberi olmaması kuvvetle muhtemel.”
“Bundan emin misiniz?” diye sordu büyük adam.
“Kesinlikle, Sir Ethelred. Bu Verloc bu sabah oraya gitmiş ve genci, kırsal yollarda yürüyüşe çıkacakları bahanesiyle yanına almış. Bunu daha önce de yaptığı için Michaelis’in olağandışı bir şeyden en ufak kuşkusu olamazdı. Geri kalanına gelince, Sir Ethelred, Verloc’un öfkesi hiçbir kuşkuya yer bırakmıyordu—hiçbir kuşkuya. Olağanüstü bir davranış yüzünden neredeyse aklını kaçıracak hâle gelmişti; sizin ya da benim ciddiye alınmış olduğunu düşünmekte zorlanacağımız bu davranış, belli ki onu derinden etkilemiş.”
Amir Yardımcısı sonra, elini siper ederek gözlerini dinlendiren ve hiç kımıldamadan oturan büyük adama, Bay Verloc’un Bay Vladimir’in davranışları ve kişiliği hakkındaki değerlendirmesini kısaca aktardı. Amir Yardımcısı, bu değerlendirmede belli bir doğruluk payı olduğunu inkâr ediyor gibi görünmüyordu. Ama büyük şahsiyet şöyle dedi:
“Bütün bunlar çok hayalî görünüyor.”
“Öyle değil mi? İnsan vahşi bir şaka sanır. Ama anlaşılan bizim adam bunu ciddiye almış. Tehdit edildiğini hissetmiş. Bilirsiniz, o sıralar yaşlı Stott-Wartenheim’la doğrudan iletişim hâlindeydi ve hizmetlerini vazgeçilmez görmeye başlamıştı. Bu, son derece kaba bir uyanış olmuş. Aklını kaçırdığını sanıyorum. Öfkelenmiş ve korkmuş. Vallahi, izlenimim şu: Elçiliktekilerin onu yalnızca kovmakla kalmayıp, bir şekilde ele de verebileceklerini düşünmüş—”
“Onunla ne kadar kaldınız?” diye araya girdi Zat, büyük elinin ardından.
“Yaklaşık kırk dakika, Sir Ethelred; kötü şöhretli Continental Hotel’de, baş başa kaldığımız bir odada; bu arada geceyi de o odada geçirdim. Onu, suç işleme çabasının ardından gelen tepkinin etkisi altında buldum. Bu adamı katılaşmış bir suçlu diye tanımlayamayız. Zavallı gencin—kayınbiraderinin—ölümünü planlamadığı açık. Bu onu sarsmıştı; bunu görebiliyordum. Belki de duyguları güçlü bir adam. Belki gence düşkün bile olmuştu—kim bilir? Herifin kaçıp kurtulmasını ummuş olabilir; öyle olsaydı bu işi herhangi birine yüklemek neredeyse imkânsız olurdu. Her hâlükârda, onun için bilerek göze aldığı tek şey tutuklanmaktı.”
Amir Yardımcısı tahminlerine ara verip bir an düşündü.
“Gerçi son durumda kendi payını nasıl gizli tutabileceğini ummuş olabilir, anlayamıyorum,” diye sürdürdü; zavallı Stevie’nin Bay Verloc’a bağlılığından (ki Verloc iyi biriydi) ve kendine özgü dilsizliğinden habersizdi. Merdivendeki havai fişeklerle ilgili o eski olayda Stevie’nin dilsizliği, sevgili kız kardeşinin yıllarca süren yalvarmalarına, tatlı diline, öfkesine ve araştırmak için başvurduğu diğer yollara direnmişti. Çünkü Stevie sadıktı. . . . “Hayır, tasavvur edemiyorum. Belki de bunu hiç düşünmemiştir. Bunu ifade edişim abartılı gelebilir, Sir Ethelred, ama onun dehşet içindeki hâli bana, bütün dertlerini bitireceğini sanarak intihar ettikten sonra bunun hiçbir şeyi bitirmediğini fark eden fevri bir adamı düşündürdü.”
Amir Yardımcısı bu tanımı özür diler gibi bir sesle yaptı. Ama gerçekte, abartılı sözlerin kendine özgü bir açıklığı vardır; büyük adam da gücenmedi. Yeşil ipek abajurların karanlığında yarı kaybolmuş iri gövdede, iri eline yaslanmış iri başta hafif, kesik kesik bir hareket belirdi; buna aralıklı, boğuk ama güçlü bir ses eşlik etti. Büyük adam gülmüştü.
“Onu ne yaptınız?”
Amir Yardımcısı hemen yanıtladı:
“Dükkândaki karısına dönmek için çok sabırsız görünüyordu; ben de gitmesine izin verdim, Sir Ethelred.”
“Öyle mi? Ama herif ortadan kaybolur.”
“Affedersiniz, öyle sanmıyorum. Nereye gidebilir ki? Üstelik yoldaşlarından gelecek tehlikeyi de düşünmesi gerektiğini unutmamalısınız. Görev yerinde duruyor. Oradan ayrıldığını nasıl açıklayabilir? Ama özgürce hareket etmesinin önünde hiçbir engel olmasa bile hiçbir şey yapmazdı. Şu anda herhangi bir karar alacak manevi gücü yok. Ayrıca, onu alıkoymuş olsaydım önce sizin kesin niyetinizi öğrenmek istediğim bir eylem sürecine bağlanmış olacağımızı da belirtmeme izin verin.”
Büyük şahsiyet ağır ağır ayağa kalktı; odanın yeşilimsi karanlığında heybetli, gölgeli bir siluetti.
“Bu gece Başsavcı’yla görüşeceğim, yarın sabah da sizi çağıracağım. Şimdi bana söylemek istediğiniz başka bir şey var mı?”
Amir Yardımcısı da ayağa kalkmıştı; ince yapılı ve çevikti.
“Sanırım yok, Sir Ethelred; ayrıntılara girmem gerekirse—”
“Hayır. Lütfen ayrıntı yok.”
Büyük, gölgeli siluet sanki ayrıntılardan fiziksel olarak korkuyormuş gibi küçülüp geri çekildi; sonra öne gelip genişledi, devasa ve heybetli bir hâl alarak iri elini uzattı. “Bu adamın bir karısı olduğunu söylüyorsunuz?”
“Evet, Sir Ethelred,” dedi Amir Yardımcısı, uzatılan eli saygıyla sıkarak. “Gerçek bir karısı var; aralarındaki ilişki de gerçekten, saygınca, evlilik ilişkisi. Elçilikteki görüşmesinden sonra her şeyden elini eteğini çekip dükkânını satmaya çalışacağını ve ülkeden ayrılacağını söyledi; tek engel, karısının yurt dışına gitmeyi duymak bile istemeyeceğinden emin olmasıymış. Saygın evlilik bağının bundan daha tipik bir örneği olamaz,” diye sürdürdü Amir Yardımcısı, kendi karısı da yurt dışına gitmeye yanaşmadığı için sesinde bir parça acılık vardı. “Evet, gerçek bir karısı var. Kurban da gerçek bir kayınbiraderdi. Belli bir açıdan bakarsak, bir aile dramıyla karşı karşıyayız.”
Amir Yardımcısı hafifçe güldü; ama büyük adamın düşünceleri çok uzaklara, belki de ülkesinin iç siyaseti meselelerine, haçlı seferi yürekliliğiyle putperest Cheeseman’a karşı verdiği mücadelenin savaş alanına gitmişti. Amir Yardımcısı sessizce, fark edilmeden çekip gitti; sanki çoktan unutulmuştu.
Kendisinin de haçlı seferi ruhu vardı. Başmüfettiş Heat’i şu ya da bu nedenle tiksindiren bu olay, ona bir sefer başlatmak için Tanrı vergisi bir başlangıç noktası gibi görünüyordu. Başlamayı çok istiyordu. Bu girişimi düşünerek yavaşça eve yürüdü; Bay Verloc’un ruh hâlini de tiksintiyle tatminin birbirine karıştığı bir ruh hâli içinde gözden geçirdi. Evin yolunu baştan sona yürüdü. Salonu karanlık bulunca üst kata çıktı; yatak odasıyla giyinme odası arasında bir süre giysilerini değiştirdi, düşünceli bir uyurgezer gibi gidip geldi. Ama Michaelis’in büyük hanım hamisinin evinde karısına katılmak için yeniden dışarı çıkmadan önce bu düşünceleri üzerinden attı.
Orada hoş karşılanacağını biliyordu. İki salondan küçük olanına girince karısını piyanonun yakınında, küçük bir topluluğun arasında gördü. Ünlenmek üzere olan genç bir besteci, müzik taburesinden sırtları yaşlı görünen iki tombul adama ve sırtları genç görünen üç ince kadına bir şeyler anlatıyordu. Paravanın arkasında büyük hanımın yanında yalnızca iki kişi vardı: kanepenin ayak ucundaki koltuklarda yan yana oturan bir erkekle bir kadın. Büyük hanım elini Amir Yardımcısı’na uzattı.
“Bu gece sizi burada göreceğimi hiç ummamıştım. Annie bana—”
“Evet. İşimin bu kadar çabuk biteceğini ben de hiç düşünmemiştim.”
Amir Yardımcısı alçak sesle ekledi: “Michaelis’in bu işle hiçbir ilgisi olmadığını söylemekten memnunum—”
Eski mahkûmun hamisi bu güvenceyi öfkeyle karşıladı.
“Neden? Adamlarınız onu—ile ilişkilendirecek kadar aptal mıydı?”
“Aptal değillerdi,” diye nazikçe karşı çıkarak Amir Yardımcısı sözünü kesti. “Bunu yapacak kadar akıllıydılar—hem de fazlasıyla.”
Bir sessizlik çöktü. Kanepenin ayak ucundaki adam hanımla konuşmayı kesmiş, belli belirsiz bir gülümsemeyle onları izliyordu.
“Daha önce tanışıp tanışmadığınızı bilmiyorum,” dedi büyük hanım.
Bay Vladimir’le Amir Yardımcısı tanıştırıldı; birbirlerinin varlığını titiz ve temkinli bir nezaketle kabul ettiler.
“Beni korkutuyordu,” dedi aniden Bay Vladimir’in yanında oturan kadın, başını o beyefendiye doğru eğerek. Amir Yardımcısı kadını tanıyordu.
Yorgun ve sakin bakışlarıyla kadını dikkatle süzdükten sonra, “Korkmuş görünmüyorsunuz,” diye hüküm verdi. Bu sırada kendi kendine, bu evde er ya da geç herkesle karşılaşıldığını düşünüyordu. Bay Vladimir’in pembe yüzü gülümsemelerle kaplıydı; çünkü nüktedandı, ama gözleri inanmış bir adamın gözleri gibi ciddiyetini koruyordu.
“Şey, en azından korkutmaya çalıştı,” diye düzeltti kadın.
“Belki de alışkanlıktandır,” dedi Amir Yardımcısı, karşı koyamadığı bir ilhamla.
“Greenwich Park’taki bu patlamayla ilgili olarak toplumun başına türlü dehşetler geleceği tehdidinde bulundu,” diye sürdürdü kadın; sözcükleri yumuşak ve ağır ağır telaffuz ediyordu. “Bu insanlar dünyanın her yerinde bastırılmazsa, olacaklar karşısında hepimizin korkudan titremesi gerekiyormuş. Bu işin bu kadar ciddi olduğunu bilmiyordum.”
Bay Vladimir dinlemiyormuş gibi yaparak kanepeye doğru eğildi, alçak sesle dostça konuşuyordu; ama Amir Yardımcısı’nın şöyle dediğini duydu:
“Bay Vladimir’in bu olayın gerçek önemine dair son derece kesin bir fikri olduğundan hiç kuşkum yok.”
Bay Vladimir kendi kendine, bu lanet olası, burnunu her şeye sokan polisin ne ima ettiğini sordu. Keyfî iktidarın araçlarının kurbanı olmuş kuşaklardan geldiği için polisten ırksal, ulusal ve kişisel olarak korkuyordu. Bu, yargısından, aklından ve deneyiminden bütünüyle bağımsız, kalıtsal bir zayıflıktı. Böyle doğmuştu. Ama kimi insanların kedilere duyduğu akıl dışı dehşete benzeyen bu duygu, İngiliz polisine duyduğu büyük küçümsemeye engel olmuyordu. Büyük hanıma söylediği cümleyi tamamladı, sonra koltuğunda hafifçe döndü.
“Bu insanları çok iyi tanıdığımızı mı söylüyorsunuz? Evet, doğrusu, onların faaliyetlerinden çok zarar görüyoruz; oysa siz—” Bay Vladimir gülümseyerek şaşkınlığını belli etti. “Oysa siz onların aranızda bulunmasına memnuniyetle katlanıyorsunuz,” diye bitirdi; tıraşlı yanaklarının her birinde bir gamze belirmişti. Sonra daha ciddi bir sesle ekledi: “Hatta bunu bile söyleyebilirim—çünkü gerçekten de öyle yapıyorsunuz.”
Bay Vladimir konuşmayı bitirince Amir Yardımcısı gözlerini indirdi ve sohbet kesildi. Hemen ardından Bay Vladimir vedalaştı.
Sırtı kanepeye döner dönmez Amir Yardımcısı da ayağa kalktı.
“Kalacağınızı ve Annie’yi eve götüreceğinizi sanmıştım,” dedi Michaelis’in hamisi.
“Bu gece hâlâ yapmam gereken biraz iş olduğunu fark ettim.”
“Bu işle mi ilgili—?”
“Şey, evet—bir bakıma.”
“Söyleyin, bu dehşet denen şey aslında ne?”
“Ne olduğunu söylemek zor, ama belki de kamuoyunda yankı uyandıran bir davaya dönüşür,” dedi Amir Yardımcısı.
Salondan aceleyle çıktı ve Bay Vladimir’i hâlâ holde buldu; büyük bir ipek mendille boğazına özenle sarıyordu. Arkasında paltosunu tutan bir uşak bekliyordu. Bir başkası kapıyı açmaya hazırdı. Amir Yardımcısı’nın paltosunu giymesine gerektiği gibi yardım edildi ve hemen dışarı çıkarıldı. Ön basamaklardan inince hangi yöne gideceğini düşünür gibi durdu. Bay Vladimir bunu açık tutulan kapıdan görünce puro çıkarmak için holde oyalanıp ateş istedi. Sakin bir ilgiyle yaklaşan, üniformasız yaşlı bir adam ona kibrit verdi. Ama kibrit söndü; uşak o sırada kapıyı kapattı ve Bay Vladimir büyük Havana purosunu telaş etmeden, özenle yaktı.
Nihayet evden çıktığında, “lanet olası polis”in hâlâ kaldırımda durduğunu görüp tiksindi.
“Beni mi bekliyor acaba?” diye düşündü Bay Vladimir; bir hansom bulabilmek için etrafına bakındı. Hiçbirini göremedi. Kaldırım kenarında, lambaları sabit bir alevle yanan, atları taştan oyulmuşçasına dimdik duran birkaç fayton bekliyordu. Arabacılar, iri kürk pelerinlerinin altında kıpırtısız oturuyordu; büyük kırbaçlarının beyaz kayışlarını hafifçe titreten tek bir hareket bile yoktu. Bay Vladimir yürümeye koyuldu, “lanet olası polis” de dirseğinin dibinde ona ayak uydurdu. Tek kelime etmedi. Dördüncü adımın sonunda Bay Vladimir öfkeye kapılıp huzursuzlandı. Bu böyle sürüp gidemezdi.
“Berbat hava,” diye hırladı öfkeyle.
“Ilık,” dedi Amir Yardımcısı duygusuzca. Bir süre sessiz kaldı. “Verloc adında bir adamı yakaladık,” diye gelişigüzelce duyurdu.
Bay Vladimir ne sendeledi ne geriye tökezledi ne de adımlarını değiştirdi. Ama “Ne?” diye haykırmaktan kendini alamadı. Amir Yardımcısı sözünü tekrarlamadı. “Onu tanıyorsunuz,” diye aynı ses tonuyla devam etti.
Bay Vladimir durdu ve sesi boğuklaştı. “Bunu söylemenize ne sebep oldu?”
“Ben söylemiyorum. Verloc öyle diyor.”
“Bir tür yalancı köpek,” dedi Bay Vladimir, biraz Doğulu bir söyleyişle. Ama İngiliz polisinin mucizevi zekâsı karşısında içten içe neredeyse dehşete kapılmıştı. Bu konudaki fikri öyle şiddetle değişmişti ki bir an hafifçe midesi bulandı. Purosunu fırlatıp attı ve yürümeye devam etti.
“Bu olayda beni en çok memnun eden şey,” diye ağır ağır konuşmayı sürdürdü Amir Yardımcısı, “uzun zamandır ele alınması gerektiğini düşündüğüm bir işe ne kadar mükemmel bir başlangıç noktası oluşturması: bu ülkedeki bütün yabancı siyasi casusları, polisleri ve o türden—köpekleri—temizleyip atmak. Bana kalırsa korkunç bir baş belası oldukları gibi tehlike unsuru da oluşturuyorlar. Ama onları tek tek arayıp bulamayız. Tek yol, onları çalıştıranlar için bu işi tatsız hâle getirmek. İş artık yakışıksız bir noktaya varıyor. Burada bizim için tehlikeli de.”
Bay Vladimir bir anlığına yeniden durdu.
“Ne demek istiyorsunuz?”
“Bu Verloc’un yargılanması, hem tehlikeyi hem de işin yakışıksızlığını halka gösterecek.”
“Kimse öyle bir adamın söylediklerine inanmaz,” dedi Bay Vladimir küçümseyerek.
“Ayrıntıların zenginliği ve kesinliği, halkın büyük çoğunluğunu ikna eder,” diye usulca öne sürdü Amir Yardımcısı.
“Yani gerçekten yapmak istediğiniz şey bu.”
“Adamı yakaladık; başka seçeneğimiz yok.”
“Bu devrimci alçakların yalanlarını besleyip duracaksınız,” diye itiraz etti Bay Vladimir. “Ne diye skandal çıkarmak istiyorsunuz? Ahlak adına mı—yoksa başka bir şey mi?”
Bay Vladimir’in kaygısı apaçık ortadaydı. Amir Yardımcısı, Bay Verloc’un özet hâlindeki sözlerinde mutlaka bir doğruluk payı bulunması gerektiğini bu yolla anlamıştı. Umursamazca konuştu:
“İşin bir de pratik yanı var. Gerçek anarşistlerle ilgilenmek için zaten yeterince işimiz var. Etkisiz olduğumuz söylenemez. Ama hiçbir bahaneyle sahtekârların bizi uğraştırmasına izin vermeye niyetimiz yok.”
Bay Vladimir’in sesi yüce bir tona büründü.
“Ben kendi adıma sizin görüşünüzü paylaşamıyorum. Bencilce bu. Ülkeme bağlılığımdan kuşku duyulamaz; ama her zaman iyi Avrupalılar da olmamız gerektiğini düşündüm—yani hükümetlerin ve insanların.”
“Evet,” dedi Amir Yardımcısı yalın bir tavırla. “Yalnız siz Avrupa’ya öbür ucundan bakıyorsunuz. Ama,” diye iyi niyetli bir sesle sürdürdü, “yabancı hükümetler polisimizin etkisizliğinden yakınamaz. Şu saldırıya bakın; sahte olduğu için izini sürmesi özellikle güç bir vakaydı. On iki saat bile geçmeden, kelimenin tam anlamıyla lime lime olmuş bir adamın kimliğini saptadık, girişimin düzenleyicisini bulduk ve arkasındaki kışkırtıcıyı da bir anlığına gördük. Daha ileri gidebilirdik; yalnızca kendi topraklarımızın sınırında durduk.”
“Demek bu öğretici suç yurtdışında planlanmış,” dedi Bay Vladimir çabucak. “Yurtdışında planlandığını kabul ediyorsunuz?”
“Kuramsal olarak. Yalnızca kuramsal olarak, yabancı topraklarda; yurtdışında sayılması da yalnızca bir kurgu,” dedi Amir Yardımcısı; elçiliklerin, ait oldukları ülkenin ayrılmaz bir parçası sayıldığına gönderme yapıyordu. “Ama bu bir ayrıntı. Bu işi size, polisimizi en çok eleştiren hükümet sizin hükümetiniz olduğu için anlattım. O kadar da kötü olmadığımızı görüyorsunuz. Başarımızdan özellikle söz etmek istedim.”
“Çok minnettar olduğumdan emin olabilirsiniz,” diye dişlerinin arasından mırıldandı Bay Vladimir.
“Buradaki her anarşistin yerini biliyoruz,” diye devam etti Amir Yardımcısı, sanki Başmüfettiş Heat’ten alıntı yapıyordu. “Şimdi her şeyi güvenli kılmak için geriye provokatör ajanı ortadan kaldırmak kalıyor.”
Bay Vladimir, yanından geçen bir hansomu durdurmak için elini kaldırdı.
“Buraya girmeyeceksiniz,” dedi Amir Yardımcısı; soylu görünümlü, davetkâr bir binaya bakıyordu. Büyük salonun ışığı cam kapılardan geniş merdivenlere dökülüyordu.
Ama Bay Vladimir, hansomun içinde taş kesilmiş gözlerle otururken tek kelime etmeden arabayı sürdü.
Amir Yardımcısı da soylu binaya girmedi. Burası Kaşifler Kulübü’ydü. Aklından, fahri üye Bay Vladimir’in bundan böyle orada pek sık görünmeyeceği düşüncesi geçti. Saatine baktı. Daha on buçuktu. Dolu dolu bir akşam geçirmişti.
Bölüm etkileşimi
