Kırılma Noktası

“Sen… birinin planının merkezindesin.”

Cihan’ın söylediği cümle hâlâ havadaydı.

Ama o cümle yere düşmeden önce… ortam değişti.

Ada gözlerini kısmıştı.

“Bunu bana öylece söyleyip susamazsın.”

Aras cevap verecekti.

Ama veremedi.

Çünkü kapı sertçe açıldı.

Aslan.

Yüzü gergin.

Gözleri direkt Ada’da.

“Bu ne rahatlık?” dedi sertçe.

Cihan iç çekti.

“Başlıyoruz…"
Aslan içeri girdi.

Adımlar sert.

Kontrolsüz değil.

Ama bastırılmış öfke var.

“Daha yeni geldin,” dedi Ada’ya,

“ve şimdiden herkesin ortasında sorgu yapıyorsun.”

Ada dik durdu.

“Ben sorgu yapmıyorum. Benim hayatım hakkında konuşuyorum.”
Aslan alaycı güldü.

“Senin hayatın mı?”

Bir adım daha yaklaştı.

“Burası senin hayatın değil.”

Ada gözünü kırpmadı.

“Artık öyle.”

O an…

hava değişti.

Cihan araya girmek istedi.

“Aslan, boş ver—”

“Sen sus,” dedi Aslan sertçe.

Aras öne çıktı.

“Abartıyorsun.”

Aslan anında döndü.

“Ben mi abartıyorum?!”

Sesi yükseldi.

“Evimize biri geliyor, kuralları sorguluyor, babaya laf atıyor, sen hâlâ ‘abartıyorsun’ diyorsun!”

Ada dayanamayıp araya girdi.

“Ben kimseye laf atmadım. Sadece gerçekleri söylüyorum.”

Aslan direkt ona döndü.

“Gerçek mi?”

Bir adım daha.

Artık çok yakındı.

“Senin gerçek dediğin şey… bizim düzenimizi bozuyor.”
Ada hafifçe başını eğdi.

Gözleri sertleşti.

“O zaman düzeniniz zayıf.”

Bir saniye.

Sadece bir saniye.

Ve o saniyede…

ip koptu.

Aslan’ın eli hızla Ada’nın omzuna geldi.

Sert.

Beklenmedik.

Ve onu itti.

Ada hazırlıksızdı.

Bir adım geriye savruldu.

Dengesi kaydı.

Arkası koltuğa çarptı.

Sessizlik.

Ama bu sessizlik uzun sürmedi.

“ASLAN!”

Aras bağırdı.

Direkt araya girdi.

“Ne yapıyorsun sen?!”

Aslan geri çekilmedi.

“Yerini gösteriyorum.”

Ada ayağa kalktı.

Hızlı.

Sinirle.

“Bana dokunamazsın.”

Sesi titremedi.

Ama gözleri yanıyordu.

Aslan tekrar yaklaşacaktı.

Ama bu kez Aras araya girdi.

Göğsünden itti.

“Yeter dedim!”

İki kardeş karşı karşıya.

Gerilim artık konuşma seviyesini geçmişti.

Cihan hızla araya girdi.

“Saçmalamayın ikiniz de!”

Ama geç kalınmıştı.

Aslan, Aras’ı ittirerek geri çekti.

“Sen ne zamandır bu kadar taraf tutuyorsun?!”

Aras dişlerini sıktı.

“Taraf değil. Hak.”

Aslan güldü.

Sert.

“Bir günde kardeş mi oldunuz?!"

Ada araya girdi.

“Bu senin sorunun.”

Aslan ona döndü.

Gözleri karardı.

“Benim sorunumu sen belirleyemezsin.”

Ada bir adım ileri çıktı.

“Sen de benim sınırlarımı aşamazsın.”

Bu cümle…

kavgayı durdurmadı.

Alevlendirdi.

Aslan bir adım daha attı.

Bu kez daha sertti.

Ama…

Tam o anda—

“YETER!”

Azat’ın sesi.

Her şey durdu.

Gerçekten durdu.

Aslan bile geri çekildi.

Azat yavaşça yürüdü.

Ortaya geldi.

Herkese tek tek baktı.

Sonra Ada’ya.

“Sen.”

Sesi sakindi.

Ama o sakinlik tehlikeliydi.

“Buraya gelip kuralları zorlayamazsın.”

Ada direkt baktı.

“Ben kuralları bilmiyorum.”

Azat bir adım yaklaştı.

“Öğreneceksin.”

Ada başını hafifçe eğdi.

“Yanlış olanları kabul etmeyeceğim.”

Sessizlik.

Bu cümle…

çarpışmaydı.

Azat uzun süre baktı.

Sonra yavaşça dedi:

“O zaman bu evde zorlanacaksın.”

Ada anında cevap verdi:

“Ben kolay olanı seçmedim zaten.”

Kısa bir sessizlik.

Cihan derin nefes aldı.

“Tamam,” dedi.

“Bu böyle gitmez.”

Herkese baktı.

“Ya bunu çözeceğiz… ya da daha kötü olacak.”

Kimse itiraz etmedi.

Çünkü herkes biliyordu.

Zaten kötüydü.

Ama bu…

sadece başlangıçtı.

Ada son kez Aslan’a baktı.

“Bir daha bana dokunursan…”

Durdu.

“Bu sefer ben itmem.”

Aslan hafifçe gülümsedi.

“Denersin.”

Ve işte o an…

Bu evde iki şey netleşti:

Kurallar kırılabilir.

Ve Ada…

kırılan şeylerden korkmuyordu.

************************************************************************

Bölüm nasıldı milettttttttt

İnşallah beğenmişsinizdirrr

Neysemm bu bölüm benden bu kadarrrr

Görüşürüzzzzzz seviliyorsunuzzz calp calp calpp 💙 🤍