Hedef

"Hedef Ada'ydı."
Koridorda yankılanan bu cümleyle birlikte zaman durmuş gibiydi.
Kimse konuşmadı.
Kimse nefes almıyormuş gibi görünüyordu.
Ada'nın kulakları uğuldamaya başladı.
Sanki hastane koridoru uzaklaşıyordu.
Sesler bulanıklaşıyordu.
"Hedef..."
Başını kaldırdı.
"...ben miydim?"
Kimse cevap vermedi.
Çünkü cevap zaten verilmişti.
Azat'ın yanında duran adam başını eğdi.
"Elimizdeki bilgilere göre evet."
Ahu elini ağzına kapattı.
"Hayır..."
Azra'nın gözleri büyüdü.
"Ne demek hedef Ada?"
Adam derin nefes aldı.
"Silahı kullanan kişi birkaç gündür Ada'yı takip ediyormuş."
Bora yerinden fırladı.
"NE?!"
Adam ona döndü.
"Kameralarda var."
Batu yumruğunu sıktı.
"Nasıl yani takip etmiş?"
"Okul çıkışı."
Sessizlik.
"Kütüphane."
Ada'nın nefesi kesildi.
"Sahil."
Çağatay'ın yüzü karardı.
Çünkü birkaç gün önce sahilde birlikteydiler.
Ve hiçbir şey fark etmemişlerdi.
Hiçbir şey.
Aslan duvara yumruğunu vurdu.
"Nasıl fark etmediniz?!"
Bu soru herkese gelmişti.
Bora anında patladı.
"Biz mi fark etmedik?!"
Aslan ona döndü.
"Evet!"
Bora öne çıktı.
"Biz onun arkadaşıyız!"
"Asıl siz ailesisiniz!"
Ortam bir anda yeniden gerildi.
Aziz de ayağa kalktı.
"Ne dedin sen?"
Batu araya girdi.
"Doğru söylüyor!"
Azra ağlayarak bağırdı.
"YETER!"
Herkes sustu.
Azra ayağa kalkmıştı.
Gözlerinden yaşlar akıyordu.
"Biriniz vuruldu!"
Sesi çatladı.
"Biriniz ameliyatta!"
Koridor tekrar sessizliğe gömüldü.
Azra devam etti.
"Ve siz hâlâ kavga ediyorsunuz!"
Bu kez kimse cevap veremedi.
Tam o sırada...
Ameliyathanenin ışığı söndü.
Herkes ayağa kalktı.
Kapı açıldı.
Poyraz çıktı.
Doktor önlüğü üzerindeydi.
Yüzü yorgundu.
Ahu ilk koşan kişi oldu.
"Oğlum?"
Poyraz derin nefes aldı.
Sonra söyledi:
"Yaşıyor."
Koridorun içindeki hava bir anda değişti.
Ahu ağlamaya başladı.
Azra da.
Kerem gözlerini kapattı.
Ozan oturduğu yere çöktü.
Aslan bile rahatlamış görünüyordu.
Ama Poyraz'ın yüzündeki ifade değişmemişti.
Ada bunu fark etti.
"Ne oldu?"
Poyraz ona baktı.
"Kurşun birkaç santim farklı gelseydi..."
Durdu.
"Kaybedebilirdik."
Sessizlik.
Bu kez gerçekten sessizlik.
Çünkü herkes bunun ne anlama geldiğini biliyordu.
Aras şansla hayattaydı.
Sadece şansla.
Azat yavaşça yaklaştı.
"Ne zaman görebiliriz?"
"Biraz sonra."
Azat başını salladı.
Sonra dönüp Ada'ya baktı.
Uzun süre.
Hiç konuşmadan.
Ada da baktı.
İlk kez gözlerini kaçırmadan.
Sonunda Azat konuştu.
"Bu gece benimle geleceksin."
Ada'nın kaşları çatıldı.
"Ne?"
"Asla olmaz."
Bu kez Salih konuştu.
Net.
Kararlı.
"Hiçbir yere gitmiyor."
Azat ona döndü.
"Gitmek zorunda."
Kumsal ayağa kalktı.
"Hayır."
Ahu da araya girdi.
"Şu an bunun sırası değil."
Ama Azat durmadı.
"Birisi kızımı öldürmeye çalıştı."
Sesi koridorda yankılandı.
"Ve ikinci kez denemesine izin vermeyeceğim."
Ada bir adım öne çıktı.
"Ben buradayım."
Azat ona baktı.
"Bu yüzden korkuyorum."
Bu cümle...
Beklenmeyendi.
Çünkü ilk kez...
Azat'ın sesinde öfke yoktu.
Korku vardı.
Gerçek korku.
Tam o anda...
Takım elbiseli adamın telefonu çaldı.
Adam ekrana baktı.
Ve yüzünün rengi değişti.
Azat bunu fark etti.
"Ne oldu?"
Adam yavaşça telefonu indirdi.
Sesi kısıldı.
"Hastanenin otoparkında bir araç bulundu."
Herkes ona bakıyordu.
Adam devam etti.
"Aracın içinde..."
Durdu.
"...Ada'nın çocukluk fotoğrafları var."
Koridor buz kesti.
Ama adam henüz bitirmemişti.
Ve söylediği son cümle...
Herkesin kanını dondurdu.
"Fotoğrafların bazıları geçen hafta çekilmiş."

**************************************************

Selammss asklarrr

Naberrrrrr

Bugün okula gitmeyip, temizlik yapicam aglcm o yuzdennn

Offf ne güzel ben 1 hafta okula gidicem diye temizlikten kacmiştim şimdi bana kaldı

Neyseee temizlik bittikten sonra arkadaşımla buluşacam ve tabi kardeşim yine peşimize takilicakk.

Benlik bugün yeter belki yine bölüm atarım

Bayyssss askklarrr